Ook cruciaal en oud…

Zelfportretschilderen

Dit werk is gemaakt voor dat vorige, het familieportret, en is volgens mijn curatoren, maar ook volgens mij, een cruciaal werk. Ik heb het ook nooit te koop aangeboden  en hangt hier al meer dan 41 jaar in mijn living. De titel is zeer eenvoudig “Het schilderen van een zelfportret”. In die hele reeks droeg ik een baseball-jasje en verschillende werken uit die reeks zijn in het bezit van de Vlaamse gemeenschap, provincie Limburg of de Belgische staat. Dan zullen er nog enkele hangen met zandhopen of kolenhopen die rondspringen in een koele betegelde ruimte. Voor de rest mijn zelfportretten in aquarel en ik hoop een deel van mijn Tejoretiseringen. Ik schilderde in die tijd zelfportretten via een spiegel, polaroidfoto’s en voor mijn kledij had ik een etalagepop die mijn klederen droegen. Gemakkelijk was dat allemaal niet, maar je bent jong, hebt fantasie en nog goede ogen en veel geduld. Ik tekende die dingen ook eerst op papier op ware grootte en zette indien OK alles over op doek. Allemaal zeer primitief en als ik dat nu terug zie weet ik in verste verte niet hoe ik dat allemaal klaar gekregen heb. Nu dat heb wel meer bij dingen die ik terug zie. Mijn vrouw zegt soms dat ik zit te vloeken en sakkeren dat iets niet lukt en zeer veel tijd in beslag neemt. Maar als het eenmaal af is ben ik dat allemaal vergeten. Deze werken zijn ook allemaal met acryl op doek en dat kwam door David Hockney die zoals ik ergens las met plastiekverf aan het schilderen was. Ik gaf toen olieverfschilderen in Maasmechelen maar kreeg huiduitslag van de whitespirit en terpentein en was dus wat blij met wat Hockney vertelde. Ik schakelde pas in 1985 over op aquarel. Eerst louter als hobbyschilder op verlof in plein-air maar toen ik eenmaal die techniek beet had en er kon mee schilderen wat ik wilde, bleef de acryl aan de kant. Die ligt hier nu en is helemoal nao de wuppen.

Advertenties

CCMM overzicht???

Baseballjasje1

Een tijdje geleden waren mijn curatoren voor CCMM hier. Ik dacht alleen aquarellen te tonen maar zij wilden toch een klein overzicht. Nu heb ik op de 60 jaren dat ik schilder al heel wat periodes gehad. Van bepaalde periodes, ontdekte ik nu, heb ik niets meer en van anderen nog redelijk wat. Maar het werk dat je hier ziet is voor mij toch wel een cruciaal werk en daarom verbaasde het me niet dat de curatoren dit absoluut wilden tonen. Na de zandhopen, de rond springende kolenhopen, de plassen in de badkamer, de verschillende soorten handschoenen en de vensters had ik voldoende stielkennis en durf om me aan portretten te wagen. Ik opende toen letterlijk en figuurlijk de ramen. Toen ik afstudeerde kon ik dat niet en/of durfde het resultaat daarom zeker niet tonen. Ik gebruikte hier ook voor het eerste de hier ten huize ondertussen wereldberoemde zelfportret-spiegel. Het was de bedoeling om een nieuw soort familieportret te schilderen. Deze hele reeks was dus een soort zelfportret maar met toevoegingen en supplementen. Wat je hier ziet is de eerste in de rij. Mijn zoon wilde er absoluut niet bij en in die tijd maakte ik daar niet veel herrie over. Hij staat er dus niet op, het is een familieportret geworden zonder de zoon. Maar ook voor mijn kleinkinderen/zijn kinderen, weet ik nu, is zijn gedacht niet veranderd, hij wil geen portretten. En dat is iets dat me blijft irriteren/frustreren, waarom?  Achteraf gezien heb ik spijt dat ik mijn wil toen niet doordrukte want nu is het geen familie portret meer en kan het ook niet meer. Mijn dochter poseerde in haar ribbeltjes ondergoed van Petit Bateau. Dit was het begin van een hele reeks werken met het portret als uitgangspunt die door de toen nog Belgische staat, de provincie Limburg en veel privé bezitters aangekocht werden. Ook het begin van een 12-tal opdrachten voor kennissen en andere kunstliefhebbers allemaal op het formaat van 1,00 m x 1,00 m. Behalve een triptiek ( 1, 20 x 2,40 m) voor de gekende deurwaarder Jan Kerkstoel die buiten zijn voorschotje, achteraf weigerde het restant te betalen maar ook weigerde het werk terug te geven als ik het voorschot terug betaalde. Gevolg: 2 jaar wapenstilstand bij uw onderdaan door zoveel onrecht, machteloosheid en misbruik van vertrouwen! Maar ik had het kunnen weten want hij weigerde ook de verkoopsovereenkomst te tekenen, met het excuus “wij zijn toch vrienden”. Dit familieportret en nog een ander cruciaal werk op doek zal je dus kunnen bewonderen in Maasmechelen. Verder de onnoemelijke reeks zelfportretten met verhaal/boodschap/dwaalspoor of verborgen joke. Tis nie aol nao de wuppen.AfficheCCMM

Ambassador of the week in America

https://ameAmbassador of the Week_ Tejo Van den Broeck TitelbladAfficheCCMM

Mijn tentoonstelling in het CC van Maasmechelen komt aardig kortbij. Ik heb al wat last van lichte stress. Er zijn nog zoveel onbekende factoren. Alleen het werk dat ik nog wilde klaarkrijgen en wat door allerlei prullen van oa gezondheid etc. dreigde in het water te vallen, is klaargekomen. Het is ondertussen samen met het werk dat uit het Museo della Carta moest komen ingelijst. Dat kan ik ook alweer afvinken. Nu moet ik alleen nog enkele dozen maken om al die werken veilig te vervoeren. Gelukkig heeft mevr. Eef Proesmans van CCMm me beloofd om ervaren transporteurs te zorgen zodat ik me niets meer in mijn hoofd moet steken. Wat een luxe en dat al op 75-jarige leeftijd. Het is ooit, neen altijd al anders geweest. De laatste jaren zorgde mijn vriend Henri C. steeds voor vervoer en met kameraden Sylvain en Pros had ik zeer ervaren helpers bij de hand. Kom dus allen massaal naar het CC Maasmechelen op zondag 2 december om 17 u. voor de opening en het inleidingswoordje  van Fernand Haerden, zeg maar stevige inleiding, Fernand kennende. Dat ik de laatste tijd zo weinig plaatste op mijn blog heeft alles te maken met het vele werk, neen schilderen is niet werken. Maar dus met mijn passie!

Je ziet niet alles is nao de wuppen.

Spelen met ligt, licht me wel !

LigtLichtmewel

Na enkele weken stil gelegen te hebben door zaken die je beletten te schilderen, ben ik terug bezig. Ik wilde nog graag een werk maken dat ik in CcMm wilde hangen en daarna zal ik er  mee deel aan de selectie in Mol voor ons volgend Salon (thema: licht) in Aarschot. Het is een beetje weken tegen de tijd, zo voel ik het toch alhoewel er nog tijd is. De lijsten zijn besteld, dus als het af is kan het zo de lijst in. De titel voor dit werk “Spelen met ligt, licht me wel !” had ik al even, het idee voor het werk ook. Alleen moest ik het nog maken. En nu maar schilderen, toch het fijnste dat er bestaat. Ik heb ook een hele tijd door al die problemen geen post meer geplaatst op mijn blog, ik verontschuldig me bij de talloze volgers. Maar nu dat nie alles noa de wuppen is doen we verder.

Onbekende hedendaagse artiest in Beringen

AltijdIemandsKindA

Ik krijg vandaag een uitnodiging van  de Casino in Beringen, ja dat krijg ik nog van daar, voor een tentoonstelling rond oorlog en geweld. Een interessant thema waar ik ook al rond werkte. Maar het is systematisch dat men me in Beringen over het hoofd kijkt. Ik begrijp dat niet en hoe kortzichtig kun je als plaatselijke Culturele inrichters zijn. Mocht dat nu eens gebeuren dan heb ik daar geen enkel probleem mee, maar zoals ik al schreef het gebeurd systematisch! Waarom? Mijn tentoonstelling voor 60 jaar schilderen en 75 jaar oud gaat ook hier niet door. Nooit vroeg men me dat, wel natuurlijk toen Marleen Verheyen en Jan Vanhamel nog aan het roer stonden. Maar dat was in de middeleeuwen. Na Pakistan, St.Petersburg, Fabriano, Genua en Avignon kan me dat eigenlijk niets schelen. Maar toch lucht ik hier even men hart alvorens verder te gaan schilderen en hierdoor in de zevende hemel terecht te komen. Gegroet Marijke. Tis tog aol noa de wuppen!

Gelukkig kan ik schilderen…

Kan ik naar de dokter logo copy

 

Mijn 75ste verjaardag heeft me nog niet zoveel geluk gebracht. Alhoewel het de gewoonte is op Facebook en andere sociale media om het alleen maar over successen en triomfen te hebben wil dit toch even relativeren. Ik ben al meer bij de dokter geweest dan ooit tevoren. Steeds prullen denk je maar zeer vervelend en tijdrovend. Nu heb ik reeds enkele dagen een ontsteking van de zenuw die van het oor naar de kleine hersenen gaat. Gevolg ik ben zo duizelig als een tol. Moet dikwijls noodgedwongen op bed liggen tot de medicatie helpt. Daarbij heb ik nu een tenniselleboog van het zwemmen. Ik ben dus reeds enkele tijd aan het zwemmen en blijkbaar zwem ik nu te veel schoolslag en daardoor heb ik een ontstoken zenuw in mijn elleboog. Komt daarbij dat ik nogal dikwijls moet plassen ’s nachts en van die medicatie krijg ik zwellingen achter het oor en op de zijkant van mijn voorhoofd, dus stoppen met de medicatie en maar plassen. Me voorbereiden voor een holep ingreep of behandeling. Op mijn verjaardag ben ik tegen een smeedijzeren paard gelopen, hoofd tegen hoofd, het gevolg was dat ik een maand later hoofdpijn kreeg.  De dokter stuurde me onder de scanner met als gevolg geen paardenhoofd maar sinusitis aan de rechterkant. Ik hoop dat het allemaal snel over zal waaien want ik heb nog redelijk veel werk. Voor mijn solotentoonstelling in december wil ik nog enkele werken maken die klaar zitten in mijn hoofd, alleen ik moet ze nog schilderen. Mijn knechten weten van toeten of blazen dus die moet ik dat niet laten doen. En ik moet zeer dringend beginnen aan mijn werken met LICHT voor het volgenden salon van het AIB. Ik heb dus eigenlijk geen tijd meer over om ziek te zijn. Dan vergeet ik nog te vertellen dat ik eindelijk terug normaal kan kijken met mijn ogen en dat mijn oren het in de tussentijd begeven hadden en daar is ook een zeer dure oplossing voor gevonden en eindelijk ben ik er min of meer aan gewoon. Oeefffffff!  Tis nual ganz noa de wuppen!

Tentoonstelling Fotoclub Digipelt presenteert ????

Palethe-1

Reeds lang vroeg men me deel te nemen aan een tentoonstelling over het gebruik van foto’s in de schilderkunst. Ik was eerst niet happig om deel te nemen maar na lang aandringen en ook bevestigde deelnamen van enkele andere artiesten stemde ik toe.

Ik zou de foto’s bezorgen die ik gebruikte om een aquarel te schilderen. Het werk dat in een lijst zat wilde men ter plaatse hebben alhoewel ik daar zelf perfecte opnames (300 DPI en meer) kon van leveren, want die gebruikte men zelfs voor de expo in Sint Petersburg en voor het boek “Masters of Watercolor”. Maar neen dat was niet goed, dus werk uit de lijst en naar Overpelt gebracht. Vandaag kwam men men werk halen en liet men me glunderend het resultaat zien. Een donderinslag hier in Koersel. Ik zal even opsommen wat er zoal op geweldig amateuristisch overkwam en me het ergste liet vrezen voor de expo. De aquarellen staan zwart omrand in het boek. Mijn aquarel die men dus in levende lijve in huis had staat er ongeveer half op. Ik gebruikte 2 foto’s en men gebruikte er één half. En om alles te bekronen staat mijn naam ook nog eens verkeerd in dit boek. Het voorgevoel dat ik bij de eerste contact name had heeft me niet bedrogen en ik had moeten passen voor zulk een amateuristische bedoening. Ik deed zelf al honderde keren mee aan een tentoonstelling maar dit treft alles. Waarom laat ik me vangen. In dit boek is ook een serieuze kans gemist om daar wat diioding bij te geven. Het is een louter prenten boekje geworden. Geen uitleg, CV of andere info.

Hieronder nog de volledige aquarel. Tis aol nao de wuppen!TVB_WatEnDw

Horen en terug zien en stilte.

OrenHoren

Dat je geen 75 kan worden en je toch nog 22 voelen veronderstelde ik al wel. Stilletjes aan begint er in de loop der jaren hier en daar wat sleet op te komen. Het begon met mijn ogen. Van de andere zaken zoals waterleiding en riolering ga ik hier niets vertellen. Maar mijn ogen had ik erg nodig bij het schilderen. Ik vertelde al dat ik alle mogelijke brillen, vergrootglazen en vergroottoestellen uitprobeerde en uiteindelijk via een alerte optieker terug bij mijn vroegere oogarts verzeilde. Zij vertelde me doodleuk dat ik cataract had maar dat ze dat ik al 3 jaar eerder had opgemerkt maar het me niet vertelde. Een cataract operatie volgde en maanden daarna kreeg ik opnieuw last, een Nederlands vriend stelde me gerust. En een andere oogarts verzekerde me dat ik mijn ogen moest laten laseren, en dat dat normaal is na een cataractoperatie. Niemand die me dat vertelde. Maar nu zie ik terug goed en ik zie zo goed dat ik opmerk dat ik niet goed meer hoor. Ook daar bestaan oplossingen voor. Ik schafte me een erg prijzig hoor apparaat aan en dacht dat alles zo opgelost was. Maar sommigen onder jullie weten dat reeds meer dan 60 jaar een verwoede muziekliefhebber ben en dat is nu net het probleem. Ik luister normaal via mijn boxen naar muziek zowel in de living als in mijn atelier.  Het geluid dat nu uit mijn boxen komt is niet om te aanhoren. Mijn hoorapparaat is al bijgesteld en ik probeerde al mijn boxen via Bluetooth rechtstreeks in mijn oren te krijgen en kocht al een luisterkraag van Bose maar die klank is en blijft afschuwelijk. Alleen via de hoofdtelefoon is het normaal. Ik durf bijna geen CD meer te spelen want steeds vraag ik me af hoe gaat het klinken. Als referentie zet ik dan wat van de Eagles op en tracht de klank te vergelijken met hoe ik dat vroeger hoorde. Het is een ramp als je weet dat dit mij hobby was en ik een mooie verzameling bezit van eind jaren 50 tot heden. Zou het kunnen dat ik cataract aan mijn oren heb? Tis aol nao de wuppen!

Mijn Be-Mine is een C-Mine geworden.

Mijn Be mine werd C-Mine Kleine 1161

Ik weet niet of ik ooit iets schreef over dit werk, dat nu tijdelijk in het X-Pand in Beringen hangt. De titel van het werk is “C-mine would be mine “. Het was mijn bedoeling om ter gelegenheid van mijn tentoonstelling in Beringen en ter gelegenheid van het jaarthema “Interieur” van het AIB een werk of werken te maken over de mijn van Beringen. Ik ging er eerst eens kijken en daarna besloot ik het ook echt te gaan doen. Ik vertrok met fototoestel en statief naar het mijnterrein en uit beleefdheid ging ik in het Mijnmuseum toestemming vragen en hen op de hoogte brengen van mijn bedoelingen. Ik sprak een zekere Hans aan en legde hem uit wat ik van plan was. Hola, hola…dat gaat zomaar niet daar moet je toestemming voor hebben. Hij belde naar een persoon en die was toevallig ergens op het terrein en ik zou me tot hem moeten richten. Ik legde mijn bedoelingen nog eens uit en hij dacht diep na en besloot om het op de provincie te gaan vragen. Hij telefoneerde naar de provincie en hij gaf me iemand door. Opnieuw vertelde ik mijn bedoeling en hij vertelde me dat hij daar zelf niet kon over beslissen, maar hij zou me doorverbinden met een zekere Jos. Opnieuw hetzelfde verhaal maar nu moest ik schriftelijk een aanvraag doen met daarin  mijn bedoelingen, de duur van de operatie, het tijdstip en mijn motivatie en dit alles moest ik volgens hem goed onderbouwen en argumenteren. En wanneer weet ik daar iets over…? Dat kan een maand duren. Ik vertelde zeer enthousiast dat ik dit zou doen en vertrok richting C-Mine. Opnieuw vroeg ik toestemming en daar zei men doodleuk “de hele C-Mine ” is ter uwer beschikking zo lang U maar wil! En zo werd mijn Be-mine een C-Mine. En dit alles komt nu terug naar boven als ik zie dat een kunstenares de toestemming heeft gekregen om op het mijnterrein 4 maanden te mogen schilderen. Ze vertelde ook nog dat ze de werken in het cultureel centrum van Beringen zal tentoonstellen, iedereen weet dat dit het Casino is, of weet ik dat ook weer niet? Ik begrijp dit allemaal niet ofwel vroeg ik het steeds aan de verkeerde persoon, ofwel weten de mensen van het cultureel centrum van Beringen niet dat ik ook schilder maar niet met steenkool, ofwel is mijn arm niet lang genoeg ofwel spelen hier andere zaken mee waar ik NIETS van af weet. Feit is dat dit mij wel raakt. Misschien woon ik al te lang in Beringen. Ook een tentoonstelling ter gelegenheid van mijn 75ste verjaardag zal niet doorgaan in het plaatsje waar ik al 48 jaar woon maar in het fantastische Cultuurcentrum van Maasmechelen. Het kan ook zijn dat mijn verhaal over de mijn te simpel was, te gewoon en had ik er ook mijn afkomst, mijn relatie met de mijn en nog veel meer moeten bijhalen. Ze weten waarschijnlijk ook niet dat ik uitsluitend schilder met mijn verfkes. Nog iets anders want voor ik de mijn schilderde ging ik als oefening de kerk van Beringen centrum schilderen en ook daar verliep dit niet vlot. Ik moest niet alleen met de pastoor afrekenen maar en dat was veel, veel lastiger ik moest met de vrouwelijke koster zien overeen te komen en af te spreken en die is baas over de kerk en de pastoor. Tis aol nao de wuppen as ge da maor wet.

Sint Pietersbanden Beringen

Eindelijk……

Masters1OefRusPakMastersPortrait4_nMasters2Masters4Masters3

Ik heb op 2 dagen na een maand moeten wachten op de boeken “Masters of Watercolor” waarin ik een van de 20 Masters ben. Ik zag via het trackingnummer dat het verzonden was maar verder was ik bijna zonder nieuws wel met enkele onrustwekkende emails, waarin ze dreigden het pak terug te zenden. Na lang aandringen en een email van de uitgever is het er plots. Dus eindelijk is het in Koersel toegekomen. Het is erg grondig doorgelicht en herhaaldelijk open gemaakt maar het is er. Oef! Ik vertelde al dat ik op eigen houtje naar Sint Petersburg wilde gaan en dat me dit niet lukte zonder een fortuin uit te geven, herhaaldelijk naar de ambassade gaan, levensverzekering nemen met repatriëring etc. Als alle Belgen die het voetbal ginder wilden volgen dezelfde moeilijkheden zouden hebben gehad dan zouden er praktisch geen geweest zijn. Ook hoe mijn werken daar geraakt zijn was ook niet gewoon. Via Helsinki en dan iemand gezocht met een zeer grote valies om ze volgens mij clandestien binnen te smokkelen. Maar ook die zijn na ginder op tv geweest te zijn en vergeleken met Magritte, veilig en zonder schade terug. En ik heb ze al terug in hun lijst kunnen stoppen. Nie aol is noa de wuppen zoals je ziet.

certifikaatsintpeter