Onbekende hedendaagse artiest in Beringen

AltijdIemandsKindA

Ik krijg vandaag een uitnodiging van  de Casino in Beringen, ja dat krijg ik nog van daar, voor een tentoonstelling rond oorlog en geweld. Een interessant thema waar ik ook al rond werkte. Maar het is systematisch dat men me in Beringen over het hoofd kijkt. Ik begrijp dat niet en hoe kortzichtig kun je als plaatselijke Culturele inrichters zijn. Mocht dat nu eens gebeuren dan heb ik daar geen enkel probleem mee, maar zoals ik al schreef het gebeurd systematisch! Waarom? Mijn tentoonstelling voor 60 jaar schilderen en 75 jaar oud gaat ook hier niet door. Nooit vroeg men me dat, wel natuurlijk toen Marleen Verheyen en Jan Vanhamel nog aan het roer stonden. Maar dat was in de middeleeuwen. Na Pakistan, St.Petersburg, Fabriano, Genua en Avignon kan me dat eigenlijk niets schelen. Maar toch lucht ik hier even men hart alvorens verder te gaan schilderen en hierdoor in de zevende hemel terecht te komen. Gegroet Marijke. Tis tog aol noa de wuppen!

Advertenties

Gelukkig kan ik schilderen…

Kan ik naar de dokter logo copy

 

Mijn 75ste verjaardag heeft me nog niet zoveel geluk gebracht. Alhoewel het de gewoonte is op Facebook en andere sociale media om het alleen maar over successen en triomfen te hebben wil dit toch even relativeren. Ik ben al meer bij de dokter geweest dan ooit tevoren. Steeds prullen denk je maar zeer vervelend en tijdrovend. Nu heb ik reeds enkele dagen een ontsteking van de zenuw die van het oor naar de kleine hersenen gaat. Gevolg ik ben zo duizelig als een tol. Moet dikwijls noodgedwongen op bed liggen tot de medicatie helpt. Daarbij heb ik nu een tenniselleboog van het zwemmen. Ik ben dus reeds enkele tijd aan het zwemmen en blijkbaar zwem ik nu te veel schoolslag en daardoor heb ik een ontstoken zenuw in mijn elleboog. Komt daarbij dat ik nogal dikwijls moet plassen ’s nachts en van die medicatie krijg ik zwellingen achter het oor en op de zijkant van mijn voorhoofd, dus stoppen met de medicatie en maar plassen. Me voorbereiden voor een holep ingreep of behandeling. Op mijn verjaardag ben ik tegen een smeedijzeren paard gelopen, hoofd tegen hoofd, het gevolg was dat ik een maand later hoofdpijn kreeg.  De dokter stuurde me onder de scanner met als gevolg geen paardenhoofd maar sinusitis aan de rechterkant. Ik hoop dat het allemaal snel over zal waaien want ik heb nog redelijk veel werk. Voor mijn solotentoonstelling in december wil ik nog enkele werken maken die klaar zitten in mijn hoofd, alleen ik moet ze nog schilderen. Mijn knechten weten van toeten of blazen dus die moet ik dat niet laten doen. En ik moet zeer dringend beginnen aan mijn werken met LICHT voor het volgenden salon van het AIB. Ik heb dus eigenlijk geen tijd meer over om ziek te zijn. Dan vergeet ik nog te vertellen dat ik eindelijk terug normaal kan kijken met mijn ogen en dat mijn oren het in de tussentijd begeven hadden en daar is ook een zeer dure oplossing voor gevonden en eindelijk ben ik er min of meer aan gewoon. Oeefffffff!  Tis nual ganz noa de wuppen!

Tentoonstelling Fotoclub Digipelt presenteert ????

Palethe-1

Reeds lang vroeg men me deel te nemen aan een tentoonstelling over het gebruik van foto’s in de schilderkunst. Ik was eerst niet happig om deel te nemen maar na lang aandringen en ook bevestigde deelnamen van enkele andere artiesten stemde ik toe.

Ik zou de foto’s bezorgen die ik gebruikte om een aquarel te schilderen. Het werk dat in een lijst zat wilde men ter plaatse hebben alhoewel ik daar zelf perfecte opnames (300 DPI en meer) kon van leveren, want die gebruikte men zelfs voor de expo in Sint Petersburg en voor het boek “Masters of Watercolor”. Maar neen dat was niet goed, dus werk uit de lijst en naar Overpelt gebracht. Vandaag kwam men men werk halen en liet men me glunderend het resultaat zien. Een donderinslag hier in Koersel. Ik zal even opsommen wat er zoal op geweldig amateuristisch overkwam en me het ergste liet vrezen voor de expo. De aquarellen staan zwart omrand in het boek. Mijn aquarel die men dus in levende lijve in huis had staat er ongeveer half op. Ik gebruikte 2 foto’s en men gebruikte er één half. En om alles te bekronen staat mijn naam ook nog eens verkeerd in dit boek. Het voorgevoel dat ik bij de eerste contact name had heeft me niet bedrogen en ik had moeten passen voor zulk een amateuristische bedoening. Ik deed zelf al honderde keren mee aan een tentoonstelling maar dit treft alles. Waarom laat ik me vangen. In dit boek is ook een serieuze kans gemist om daar wat diioding bij te geven. Het is een louter prenten boekje geworden. Geen uitleg, CV of andere info.

Hieronder nog de volledige aquarel. Tis aol nao de wuppen!TVB_WatEnDw

Horen en terug zien en stilte.

OrenHoren

Dat je geen 75 kan worden en je toch nog 22 voelen veronderstelde ik al wel. Stilletjes aan begint er in de loop der jaren hier en daar wat sleet op te komen. Het begon met mijn ogen. Van de andere zaken zoals waterleiding en riolering ga ik hier niets vertellen. Maar mijn ogen had ik erg nodig bij het schilderen. Ik vertelde al dat ik alle mogelijke brillen, vergrootglazen en vergroottoestellen uitprobeerde en uiteindelijk via een alerte optieker terug bij mijn vroegere oogarts verzeilde. Zij vertelde me doodleuk dat ik cataract had maar dat ze dat ik al 3 jaar eerder had opgemerkt maar het me niet vertelde. Een cataract operatie volgde en maanden daarna kreeg ik opnieuw last, een Nederlands vriend stelde me gerust. En een andere oogarts verzekerde me dat ik mijn ogen moest laten laseren, en dat dat normaal is na een cataractoperatie. Niemand die me dat vertelde. Maar nu zie ik terug goed en ik zie zo goed dat ik opmerk dat ik niet goed meer hoor. Ook daar bestaan oplossingen voor. Ik schafte me een erg prijzig hoor apparaat aan en dacht dat alles zo opgelost was. Maar sommigen onder jullie weten dat reeds meer dan 60 jaar een verwoede muziekliefhebber ben en dat is nu net het probleem. Ik luister normaal via mijn boxen naar muziek zowel in de living als in mijn atelier.  Het geluid dat nu uit mijn boxen komt is niet om te aanhoren. Mijn hoorapparaat is al bijgesteld en ik probeerde al mijn boxen via Bluetooth rechtstreeks in mijn oren te krijgen en kocht al een luisterkraag van Bose maar die klank is en blijft afschuwelijk. Alleen via de hoofdtelefoon is het normaal. Ik durf bijna geen CD meer te spelen want steeds vraag ik me af hoe gaat het klinken. Als referentie zet ik dan wat van de Eagles op en tracht de klank te vergelijken met hoe ik dat vroeger hoorde. Het is een ramp als je weet dat dit mij hobby was en ik een mooie verzameling bezit van eind jaren 50 tot heden. Zou het kunnen dat ik cataract aan mijn oren heb? Tis aol nao de wuppen!

Mijn Be-Mine is een C-Mine geworden.

Mijn Be mine werd C-Mine Kleine 1161

Ik weet niet of ik ooit iets schreef over dit werk, dat nu tijdelijk in het X-Pand in Beringen hangt. De titel van het werk is “C-mine would be mine “. Het was mijn bedoeling om ter gelegenheid van mijn tentoonstelling in Beringen en ter gelegenheid van het jaarthema “Interieur” van het AIB een werk of werken te maken over de mijn van Beringen. Ik ging er eerst eens kijken en daarna besloot ik het ook echt te gaan doen. Ik vertrok met fototoestel en statief naar het mijnterrein en uit beleefdheid ging ik in het Mijnmuseum toestemming vragen en hen op de hoogte brengen van mijn bedoelingen. Ik sprak een zekere Hans aan en legde hem uit wat ik van plan was. Hola, hola…dat gaat zomaar niet daar moet je toestemming voor hebben. Hij belde naar een persoon en die was toevallig ergens op het terrein en ik zou me tot hem moeten richten. Ik legde mijn bedoelingen nog eens uit en hij dacht diep na en besloot om het op de provincie te gaan vragen. Hij telefoneerde naar de provincie en hij gaf me iemand door. Opnieuw vertelde ik mijn bedoeling en hij vertelde me dat hij daar zelf niet kon over beslissen, maar hij zou me doorverbinden met een zekere Jos. Opnieuw hetzelfde verhaal maar nu moest ik schriftelijk een aanvraag doen met daarin  mijn bedoelingen, de duur van de operatie, het tijdstip en mijn motivatie en dit alles moest ik volgens hem goed onderbouwen en argumenteren. En wanneer weet ik daar iets over…? Dat kan een maand duren. Ik vertelde zeer enthousiast dat ik dit zou doen en vertrok richting C-Mine. Opnieuw vroeg ik toestemming en daar zei men doodleuk “de hele C-Mine ” is ter uwer beschikking zo lang U maar wil! En zo werd mijn Be-mine een C-Mine. En dit alles komt nu terug naar boven als ik zie dat een kunstenares de toestemming heeft gekregen om op het mijnterrein 4 maanden te mogen schilderen. Ze vertelde ook nog dat ze de werken in het cultureel centrum van Beringen zal tentoonstellen, iedereen weet dat dit het Casino is, of weet ik dat ook weer niet? Ik begrijp dit allemaal niet ofwel vroeg ik het steeds aan de verkeerde persoon, ofwel weten de mensen van het cultureel centrum van Beringen niet dat ik ook schilder maar niet met steenkool, ofwel is mijn arm niet lang genoeg ofwel spelen hier andere zaken mee waar ik NIETS van af weet. Feit is dat dit mij wel raakt. Misschien woon ik al te lang in Beringen. Ook een tentoonstelling ter gelegenheid van mijn 75ste verjaardag zal niet doorgaan in het plaatsje waar ik al 48 jaar woon maar in het fantastische Cultuurcentrum van Maasmechelen. Het kan ook zijn dat mijn verhaal over de mijn te simpel was, te gewoon en had ik er ook mijn afkomst, mijn relatie met de mijn en nog veel meer moeten bijhalen. Ze weten waarschijnlijk ook niet dat ik uitsluitend schilder met mijn verfkes. Nog iets anders want voor ik de mijn schilderde ging ik als oefening de kerk van Beringen centrum schilderen en ook daar verliep dit niet vlot. Ik moest niet alleen met de pastoor afrekenen maar en dat was veel, veel lastiger ik moest met de vrouwelijke koster zien overeen te komen en af te spreken en die is baas over de kerk en de pastoor. Tis aol nao de wuppen as ge da maor wet.

Sint Pietersbanden Beringen

Eindelijk……

Masters1OefRusPakMastersPortrait4_nMasters2Masters4Masters3

Ik heb op 2 dagen na een maand moeten wachten op de boeken “Masters of Watercolor” waarin ik een van de 20 Masters ben. Ik zag via het trackingnummer dat het verzonden was maar verder was ik bijna zonder nieuws wel met enkele onrustwekkende emails, waarin ze dreigden het pak terug te zenden. Na lang aandringen en een email van de uitgever is het er plots. Dus eindelijk is het in Koersel toegekomen. Het is erg grondig doorgelicht en herhaaldelijk open gemaakt maar het is er. Oef! Ik vertelde al dat ik op eigen houtje naar Sint Petersburg wilde gaan en dat me dit niet lukte zonder een fortuin uit te geven, herhaaldelijk naar de ambassade gaan, levensverzekering nemen met repatriëring etc. Als alle Belgen die het voetbal ginder wilden volgen dezelfde moeilijkheden zouden hebben gehad dan zouden er praktisch geen geweest zijn. Ook hoe mijn werken daar geraakt zijn was ook niet gewoon. Via Helsinki en dan iemand gezocht met een zeer grote valies om ze volgens mij clandestien binnen te smokkelen. Maar ook die zijn na ginder op tv geweest te zijn en vergeleken met Magritte, veilig en zonder schade terug. En ik heb ze al terug in hun lijst kunnen stoppen. Nie aol is noa de wuppen zoals je ziet.

certifikaatsintpeter

Kracht²

Detail uit Brief aan Theonardo

Ik kom er langzaam aan achter dit ik niet veel kan, en het enige wat ik al jaren kan en ook nog eens graag doe is schilderen en het lot heeft er voor gezord dat ik dat al enkele jaren naar hartenlust kan doen. Wat een luxe en daar put ik de kracht uit om verder te gaan. Want kracht moet je hebben en om kracht  te hebben moet je gezond zijn. En om zonder hulp tegen beter weten in toch bezig te blijven met je “hobby” moet je ook kracht hebben. De kracht put ik uit de fantastische bezigheidstherapie die ik kan beoefenen. Toen ik nog een ongeschoolde jongen was tekende ik al erg veel. De broer van mijn vader waar ik in Aarschot steeds naast zat als hij schilderde moedigde me daarin aan. Ondanks mijn grootmoeders opmerkingen dat ik niet bij haar op verlof was maar bij “Nonkel Hubert” . Nog later ging ik naar “Sint Lucas” en volgde Reklame om mijn vader te plezieren en ook omdat schilderen er nog geen specialiteit was. Toen dat wel zo was had ik mijn diploma van “Publiciteit” al en gaf ik avondles. Dus tijd om me in te schrijven voor “Chevalet schilderen”. Een groot gedeelte van het atelier waren jonge meiden en een enkele jonge man,  de anderen waaronder ik waren vrije leerlingen. Ik deelde het atelier van Vincent met oa André Sprankenis en Jos Jans. Zo rolde ik in het artistiek milieu en nam deel aan wedstrijden doorheen het land. Ik kreeg vermeldingen in Europaprijzen, Jeune Peinture en Prijs van Rome. Mijn werken werden gekocht door de Belgische staat, Vlaamse gemeenschap, Provincie Limburg en vele particulieren. Ik maakte er kennis met de haaien en soms garnalen van de kunst- en galerijwereld. Na enkele van deze kennismakingen besliste ik om op eigen kracht verder te doen. Ook al bleek ik plots geen jong aankomend talent meer te zijn maar iemand van de oude garde. Maar wat bleef was het plezier om iets uit te denken en dit idee dan uit te werken en er een werk over te maken. Dat heb ik steeds blijven doen tot op de dag van vandaag. Ik heb eveneens beslist om zelf niet meer te betalen om mijn werken te mogen tonen. Ik heb de pretentie om te zeggen als je mijn werken wil tentoonstellen doe dan een voorstel en vraag me dan maar regel alles zelf. Ook daar heb je kracht voor nodig. Maar na 60 jaar investeren in deze geweldige hobby moet men daar maar iets tegenover stellen. En ach ja in het land van de blinden en de éénoogigen ben ik de man die altijd zichzelf schildert. Diegene die maar één werk ziet of niet verder kijkt dan zijn neus lang is komt tot deze vaststelling. De aandachtige kijker ziet dat er MEER is. Want ik ben eigenlijk een conceptuele kunstenaar. Tis aol nao de wuppen!

vuistje-b

Tejo Van den Broeck

The almost blind painter is waiting again

BlindPainterII

Na enkele weken van optimisme zijn we terug bij af. Het begon met de krant, steeds zoeken voor de juiste houding, juiste afstand, juiste invalshoek …erg vermoeiend! Na verloop van tijd toch naar de optieker want slechte bril. Maar het lag niet aan de bril maar aan de ogen. Ik probeerde een afspraak met een andere oogarts, na onjuiste informatie over verschillende oogzaken en betalingen. Ten vroegste januari 2019 een mogelijkheid tot consultatie!!! Dan maar via het hospitaal. Ook ben ik nog eens bij mijn vriend Jan Min op schriftelijk consultatie geweest en hij suste me. Waarschijnlijk nastaar?!? D.w.z.Enkele maanden tot jaren na een cataractoperatie kan zich nastaar ontwikkelen. U ziet geleidelijk aan steeds waziger alsof de cataract terugkomt. De kunstlens  zit  in  het  oorspronkelijke  lenszakje  waar  uw  oude, troebele lens in zat. Dit zakje kan troebel worden door achtergebleven cellen die gaan toenemen en de achterwand van het lenszakje bedekken. Dit noemen we nastaar.En een groot deel van de mensen die aan cataract worden geopereerd, krijgt na maanden tot jaren na de oorspronkelijke cataractbehandeling nastaar. Nastaar is snel, veilig en pijnloos te behandelen. Tot daar de uitleg. Gisteren begaf ik me naar een plotseling vrij gekomen afspraak bij de oogarts, ik heb toch nog eventjes 135 minuten moeten wachten, en dan volgde het verdikt: ja er is aan beide ogen littekenweefsel van de cataractoperatie, dus nastaar, dat we moeten weglaseren. In het hospitaal is geen laser aanwezig anders deed ze het dadelijk. Ik tracht je er ergens tussen te duwen zegt een erg attente oogarts. Ik vroeg op wat spoed want ik zou voor mijn tentoonstelling in december toch nog graag enkele nieuwe werken schilderen. Liefst in aquarel want de braille techniek heb ik nog steeds niet onder controle. Vandaag de verlossende telefoon. Op 26 juni gaat men mijn beide ogen laseren. Ik ben eens benieuwd. Ik heb, zoals ik net liet weten, nog enkele werken in mijn brein klaarzitten maar ik moet ze wel nog maken en dat is nu juist het probleem…dat gaat niet met deze ogen. Maar volgens een welbepaalde buitenlandse vriendin mag ik over al deze zaken niet klagen, ze zegt dat ik de indruk geef van een een mislukte, teleurgestelde kunstenaar. Maar in mijn ogen geeft deze Tejo niet die indruk, maar ja hij ziet slecht. Dus noch nie alles is noa de wuppen …tis ien en al een grout fiejest.

We moeten niet wanhopen.

Everyone gets the cigar he deserves

Wanneer een werk klaar is en ik plaats het in mijn berging bij de rest andere werken die ik in mijn loopbaan al maakte en niet verkocht krijg ik soms rare gedachten. Waarom doe ik dit toch, kan ik mijn aandacht, werklust, ideeën en geld niet beter besteden. Heeft het allemaal zin? Een ding is zeker ik deed het erg graag en doe het nog steeds erg graag. Ik heb er plezier in om steeds maar nieuwe en originele invalshoeken te bedenken voor mijn portretten en zelfportretten. Maar anderzijds, je krijgt toch zo weinig aandacht. Als schilder moet je op televisie of radio komen. Wanneer zo iemand een zucht laat is er aandacht en mag hij de zucht uitgebreid komen uitleggen en verder blazen. En als ik dan plots dat verhaal van Michaelina Wautier (1604–1689) hoor en lees dan weet ik, ik moet niet wanhopen want zelfs na 400 jaar komt kwaliteit boven. Als je het werk van die Michaelina bekijkt is het toch onbegrijpelijk dat dit zo lang ongekend is gebleven. Zoiets geeft de burger moed. Dat geeft kracht en moed om door te gaan. Maar als ik zo’n Jan dekok hoort blazen bij de Afspraak of bij Van Gils & gasten dan hoop ik maar dat hij  binnen 400 jaar niet de nieuwe Wautier zal worden, neen dat zal niet daar ben ik nu eens heel zeker van. Trouwens vezelplaten gaan niet zo lang mee. Maar één ding kan je zeker weten hij is zeer, zeer vol van zichzelf en 100% overtuigd dat hij de grootste is. Hij zegt het zelf ik ben zeer talentvol. Hoe komt zo iemand aan zoveel aandacht en ondersteuning. Ik kan dus alleen maar blijven werken en doen wat ik graag doe en het is trouwens het enige dat ik kan.  Alleen moet je, je er kunnen bij neerleggen dat een gewone schilder niets vermag tegenover een BV die ook met verf en penselen bezig is. En zou dan tog alles noa de wuppen zen.

Terug van het jaarlijks feest van de aquarel!

Some paintersFabrianoInAcquarello

Op al wat er misliep na was het een fantastisch evenement. Wat misliep had echt niets te maken met de organisatie maar alles met het gedrag van de Italiaanse hoteldirecties en ik vermoed met overboekingen en slordige administraties. Maar een feest met 1.400 aquarellen uit 70 landen en verschillende honderden aquarellisten dat wil je niet missen. En anders dan op de Europese aquareldagen, waar de deelnemers en aquarellen beperkt zijn en dan nog een beurtrol om deel te nemen, zie je hier telkens opnieuw een zee van bekende aquarellisten en is de begroeting ook telkens zeer hartelijk. Amerikanen, Canadezen, Australiërs of  Japanners of Chinezen. Eenmaal in Fabriano geweest wil je spoedig terug. Nu zijn natuurlijk alle 1.400 aquarellen niet buitengewoon, maar drie vierde is van uitstekende kwaliteit. We hadden dit jaar een nieuwe groep Franstaligen mee en die waren ook geweldig enthousiast. Want als je in Kuttekoven of in Courcelle-la-Chapelle woont heb je geen idee hoe die aquarel mondiaal leeft. Je moet je ogen de kost geven en je ziet duizenden manieren van werken, onderwerpen waar je zelf nooit aan denkt. Kortom het is een verrijking die je in Courcelle-la-Chapelle niet voor mogelijk hield. Ook de verbroedering tussen de Vlamingen en Franstaligen en dan verder met al die anderstaligen dat is mooi om te zien en hartverwarmend. Er waren nu zelfs Franstaligen die in het Nederlands aangesproken wilden worden. We waren één groep. Bij mijn weten geen enkele spanning of ontevredenheid in onze groep. De aquarellen moesten dit jaar een half blad zijn en de overgrote meerderheid hield zich daaraan maar zoals steeds zijn er mensen die niet kunnen lezen of meten. Deze aquarellen werden dan in een soort kartonnen doos gestoken met plastic voor, zeer eenvoudig en toch praktisch. Alleen zijn die dingen licht en dus hangen die soms wat scheef al was dat op sommige locaties bij geen enkele en op een andere locatie kwam het meer voor. De werken van de Leaders en de Representatieve aquarellisten hingen in een van de mooiste ruimtes. En die van onze Belgian delegatie op een geweldige plaats nml in het Museo della Carta, wat wil je nog meer. Maar heel Fabriano hangt vol en loopt vol. Hoe eenzaam zal het zijn als ik in Juni terug mag om in de Internationale jury van Marque d’Acqua te zetelen met reuzen als Laurin McCracken, Konstantin Sterkhov, Zhou Gang, Angus McEwan, Angelo Gorlini, Thomas Schaller en Valentina Verlato etc.

P1000969