Onbekende hedendaagse artiest in Beringen

AltijdIemandsKindA

Ik krijg vandaag een uitnodiging van  de Casino in Beringen, ja dat krijg ik nog van daar, voor een tentoonstelling rond oorlog en geweld. Een interessant thema waar ik ook al rond werkte. Maar het is systematisch dat men me in Beringen over het hoofd kijkt. Ik begrijp dat niet en hoe kortzichtig kun je als plaatselijke Culturele inrichters zijn. Mocht dat nu eens gebeuren dan heb ik daar geen enkel probleem mee, maar zoals ik al schreef het gebeurd systematisch! Waarom? Mijn tentoonstelling voor 60 jaar schilderen en 75 jaar oud gaat ook hier niet door. Nooit vroeg men me dat, wel natuurlijk toen Marleen Verheyen en Jan Vanhamel nog aan het roer stonden. Maar dat was in de middeleeuwen. Na Pakistan, St.Petersburg, Fabriano, Genua en Avignon kan me dat eigenlijk niets schelen. Maar toch lucht ik hier even men hart alvorens verder te gaan schilderen en hierdoor in de zevende hemel terecht te komen. Gegroet Marijke. Tis tog aol noa de wuppen!

Advertenties

Gelukkig kan ik schilderen…

Kan ik naar de dokter logo copy

 

Mijn 75ste verjaardag heeft me nog niet zoveel geluk gebracht. Alhoewel het de gewoonte is op Facebook en andere sociale media om het alleen maar over successen en triomfen te hebben wil dit toch even relativeren. Ik ben al meer bij de dokter geweest dan ooit tevoren. Steeds prullen denk je maar zeer vervelend en tijdrovend. Nu heb ik reeds enkele dagen een ontsteking van de zenuw die van het oor naar de kleine hersenen gaat. Gevolg ik ben zo duizelig als een tol. Moet dikwijls noodgedwongen op bed liggen tot de medicatie helpt. Daarbij heb ik nu een tenniselleboog van het zwemmen. Ik ben dus reeds enkele tijd aan het zwemmen en blijkbaar zwem ik nu te veel schoolslag en daardoor heb ik een ontstoken zenuw in mijn elleboog. Komt daarbij dat ik nogal dikwijls moet plassen ’s nachts en van die medicatie krijg ik zwellingen achter het oor en op de zijkant van mijn voorhoofd, dus stoppen met de medicatie en maar plassen. Me voorbereiden voor een holep ingreep of behandeling. Op mijn verjaardag ben ik tegen een smeedijzeren paard gelopen, hoofd tegen hoofd, het gevolg was dat ik een maand later hoofdpijn kreeg.  De dokter stuurde me onder de scanner met als gevolg geen paardenhoofd maar sinusitis aan de rechterkant. Ik hoop dat het allemaal snel over zal waaien want ik heb nog redelijk veel werk. Voor mijn solotentoonstelling in december wil ik nog enkele werken maken die klaar zitten in mijn hoofd, alleen ik moet ze nog schilderen. Mijn knechten weten van toeten of blazen dus die moet ik dat niet laten doen. En ik moet zeer dringend beginnen aan mijn werken met LICHT voor het volgenden salon van het AIB. Ik heb dus eigenlijk geen tijd meer over om ziek te zijn. Dan vergeet ik nog te vertellen dat ik eindelijk terug normaal kan kijken met mijn ogen en dat mijn oren het in de tussentijd begeven hadden en daar is ook een zeer dure oplossing voor gevonden en eindelijk ben ik er min of meer aan gewoon. Oeefffffff!  Tis nual ganz noa de wuppen!

Tentoonstelling Fotoclub Digipelt presenteert ????

Palethe-1

Reeds lang vroeg men me deel te nemen aan een tentoonstelling over het gebruik van foto’s in de schilderkunst. Ik was eerst niet happig om deel te nemen maar na lang aandringen en ook bevestigde deelnamen van enkele andere artiesten stemde ik toe.

Ik zou de foto’s bezorgen die ik gebruikte om een aquarel te schilderen. Het werk dat in een lijst zat wilde men ter plaatse hebben alhoewel ik daar zelf perfecte opnames (300 DPI en meer) kon van leveren, want die gebruikte men zelfs voor de expo in Sint Petersburg en voor het boek “Masters of Watercolor”. Maar neen dat was niet goed, dus werk uit de lijst en naar Overpelt gebracht. Vandaag kwam men men werk halen en liet men me glunderend het resultaat zien. Een donderinslag hier in Koersel. Ik zal even opsommen wat er zoal op geweldig amateuristisch overkwam en me het ergste liet vrezen voor de expo. De aquarellen staan zwart omrand in het boek. Mijn aquarel die men dus in levende lijve in huis had staat er ongeveer half op. Ik gebruikte 2 foto’s en men gebruikte er één half. En om alles te bekronen staat mijn naam ook nog eens verkeerd in dit boek. Het voorgevoel dat ik bij de eerste contact name had heeft me niet bedrogen en ik had moeten passen voor zulk een amateuristische bedoening. Ik deed zelf al honderde keren mee aan een tentoonstelling maar dit treft alles. Waarom laat ik me vangen. In dit boek is ook een serieuze kans gemist om daar wat diioding bij te geven. Het is een louter prenten boekje geworden. Geen uitleg, CV of andere info.

Hieronder nog de volledige aquarel. Tis aol nao de wuppen!TVB_WatEnDw

Kracht²

Detail uit Brief aan Theonardo

Ik kom er langzaam aan achter dit ik niet veel kan, en het enige wat ik al jaren kan en ook nog eens graag doe is schilderen en het lot heeft er voor gezord dat ik dat al enkele jaren naar hartenlust kan doen. Wat een luxe en daar put ik de kracht uit om verder te gaan. Want kracht moet je hebben en om kracht  te hebben moet je gezond zijn. En om zonder hulp tegen beter weten in toch bezig te blijven met je “hobby” moet je ook kracht hebben. De kracht put ik uit de fantastische bezigheidstherapie die ik kan beoefenen. Toen ik nog een ongeschoolde jongen was tekende ik al erg veel. De broer van mijn vader waar ik in Aarschot steeds naast zat als hij schilderde moedigde me daarin aan. Ondanks mijn grootmoeders opmerkingen dat ik niet bij haar op verlof was maar bij “Nonkel Hubert” . Nog later ging ik naar “Sint Lucas” en volgde Reklame om mijn vader te plezieren en ook omdat schilderen er nog geen specialiteit was. Toen dat wel zo was had ik mijn diploma van “Publiciteit” al en gaf ik avondles. Dus tijd om me in te schrijven voor “Chevalet schilderen”. Een groot gedeelte van het atelier waren jonge meiden en een enkele jonge man,  de anderen waaronder ik waren vrije leerlingen. Ik deelde het atelier van Vincent met oa André Sprankenis en Jos Jans. Zo rolde ik in het artistiek milieu en nam deel aan wedstrijden doorheen het land. Ik kreeg vermeldingen in Europaprijzen, Jeune Peinture en Prijs van Rome. Mijn werken werden gekocht door de Belgische staat, Vlaamse gemeenschap, Provincie Limburg en vele particulieren. Ik maakte er kennis met de haaien en soms garnalen van de kunst- en galerijwereld. Na enkele van deze kennismakingen besliste ik om op eigen kracht verder te doen. Ook al bleek ik plots geen jong aankomend talent meer te zijn maar iemand van de oude garde. Maar wat bleef was het plezier om iets uit te denken en dit idee dan uit te werken en er een werk over te maken. Dat heb ik steeds blijven doen tot op de dag van vandaag. Ik heb eveneens beslist om zelf niet meer te betalen om mijn werken te mogen tonen. Ik heb de pretentie om te zeggen als je mijn werken wil tentoonstellen doe dan een voorstel en vraag me dan maar regel alles zelf. Ook daar heb je kracht voor nodig. Maar na 60 jaar investeren in deze geweldige hobby moet men daar maar iets tegenover stellen. En ach ja in het land van de blinden en de éénoogigen ben ik de man die altijd zichzelf schildert. Diegene die maar één werk ziet of niet verder kijkt dan zijn neus lang is komt tot deze vaststelling. De aandachtige kijker ziet dat er MEER is. Want ik ben eigenlijk een conceptuele kunstenaar. Tis aol nao de wuppen!

vuistje-b

Tejo Van den Broeck

A Watercolorpainting is not the same as acrylic on canvas.

canvasdoek

Het is een tendens en ik hoop dat het bij die rage zal blijven. Je ziet het tegenwoordig op verschillende plaatsen, aquarellen zonder glas of erger nog aquarellen op doek. Waarom in godsnaam? Ik begrijp het niet. Een aquarel is transparant en maak je op een erg mooi en 100 % cotton vel papier en om dat te beschermen tegen vijanden zoals vocht, vliegen, vuil, rook en allerlei andere beschadigingen stopt men ze achter glas liefst een museumglas. Dat  is een bescherming tegen al die zaken maar  ook voor de schadelijke UV-stralen. De aquarel heeft ten onrechte een imago probleem, men ziet het medium niet voor vol aan en we werken daar zelf aan mee door te spreken over aquarelletjes en er ook nog eens prijsje op te kleven. Het enige wat je kan doen is trachten sterke werken te maken. Weg van de poesjes, landschapjes, straatjes etc. maak je werken museaal. En door ze zonder glas te presenteren haal je het werk naar beneden. Ik zie dikwijls werken zonder lijst en dan komt de passe-partout los, de lijm lost of het trekt scheef en/of scheluw etc. Maar ook zie ik dat men op doek begint te schilderen met aquarel? Een aquarel is niet beter omdat ze op doek is geschilderd. En wanneer je die werken gaat bekijken lijkt het in de verste verte niet meer op een aquarel. Het is veel meer acryl op doek. Maar als je toch op doek wil schilderen en je wil niet dat mooie uitvloeien op papier, die transparantie, dat spel van pigment met water en katoen ga dan toch voluit voor acryl. Als je zo’n doek bekijkt dan zegt NIETS je dat dit aquarel is. Je moet het ook nog eens gaan vernissen en een geverniste  aquarel ziet niet uit als een aquarel en is door de vernis nog eens niets waard. Nu is het geen van de twee. Het is geen aquarel en het is ook geen acryl op doek. En met zulke truckjes geef je de aquarel geen meerwaarde en til je ze niet op een hoger niveau. Dat kan je alleen doen door wat er op komt en niet door hoe. Als men zo doorgaat is de aquarel ook aol nao de wuppen.

Niets verloren in de directeurstuin

Ik ben gisteren in Beringen nog eens naar iets van cultuur geweest. Ik zou daar in de toekomst moeten wegblijven want het is niet goed voor mijn gezondheid. Maar niet alles was negatief er speelde op een mobiele piano een singer-songwriter die ik niet kende en ik hoorde net het laatste gedeelte van één van mijn lievelingsnummers “Martha” van Tom Waits. Hij speelde een erg fijne versie van dit geweldige nummer. Dit maakte de verplaatsing nog enigszins goed en ik had tijdens de ontbloting van het beest eventjes een gesprek met hem, eerst over Martha, wat over appreciatie en hij vertelde iets van geen sant in eigen land en dat hij daar alles van wist. Maar in Aarschot vertelde Koen Deca me daar staan ze open voor alles wat goed is. En ik was zo blij als een gek  dat ik dit echt kon beamen en zelf in 2014 had ondervonden. Want ik kreeg toen zonder te smeken of slijmen, zonder omkoping, zonder fee gewoon omdat ze mijn werk goed vonden een solo tentoonstelling aangeboden. En dat alleen omdat Patrick De Vlieger hen attent maakte op mijn werken.  Wel en op mijn verzoek speelde Koen zo voor de vuist weg Martha nog eens. Dit maakte erg veel goed en kon mijn inwendige woede wat bedaren. Het werk waar men in de gemeente wel veel geld voor heeft staat op een plaats die erg goed verborgen ligt. Dit werk zou op een open plaats moeten liggen maar niet verborgen tussen struiken, planten en bomen. Wel staat hier een zeer mooie  verzorgde en onverwoestbare stalen plaat bij met toelichting en de naam van de kunstenaar, dat is ook een hele vooruitgang tegenover elders in deze gemeente. Ik heb zo van op afstand het feestje van ons kent ons gadegeslagen en daar kom je niet tussen mocht je dat toch willen. Ik besef maar al te goed dat de cultuur in beringen naor de wuppen is als deze cultusosieal of samoekultural mensen het voor het zeggen blijven hebben.

 

Derde keer …goede keer???

nominatie-2016

Kijk wat hier nu weer binnen valt. Mijn derde nominatie voor de Cultuurprijs van de stad Beringen. Ik ben natuurlijk blij met deze derde nominatie maar weet ondertussen ook hoe dit loopt en dan moet je niet te vlug hoera roepen. Het zijn de leden verenigingen en de leden van de Cultuurraad die hun stem moeten uitbrengen. Ik heb hier in Beringen toch wel wat op mijn bord gekregen dit jaar. Een kleine opsomming: Portret van Gouverneur Herman Reynders, solo tentoonstelling “Il mio corpo nuovo” of “My new body” in het Complesso Monumentale S. Benedetto in Fabriano op uitnodiging van het Museo della Carta e Filligrane,vermelding in een artikel in de Herald Scotland : According to the artist David Hockney, no slouch in the field of watercolour painting, traditional drawing should lie at the heart of all art en daarbij ook de publicatie van een foto van het werk “Un delicato e fragile autoritratto di un artista imballato”,  en volgende tekst in dat artikel “In this year’s Royal Scottish Society of Painters in Watercolour (RSW) winter exhibition, which opens on Friday in the upper floor of Edinburgh’s Royal Scottish Academy (RSA) building, the act of drawing is placed firmly in the spotlight. Many artists will receive a jolt of recognition at seeing Tejo Van Den Broeck’s painting of a spaced-out man, presumably the artist himself, bound up in what seems like bubble-wrap… ready for dispatch!”, Uitnodiging en geselecteerd met 4 werken voor de Internationale tentoonstelling Aquarellades 2016 in Mons, L’Art de l’Aquarelle N° 28 op blz 90-91-92-93 “Ma passion de l’autoportrait” en in Art Of Watercolour N° 22 “A passion for self-portraits”, Artikel in de Italiaanse krant Corriere Adriatico “Van den Broeck e Brucceri nella cita delle carta” en daaronder “Il geniale Tejo Van den Broeck tra gli ospiti di Fabriano”, Art Of Watercolour N° 23 op blz 6/7 in The 4th Biennial ‘Marche d’Acqua’ in Fabriano met het werk : Young man lookin’ in the shadows that pass (Il ragazzo nell’ombra di un riflesso passato), Laureaat Prijs Blockx voor Vrij Thema op het 36ste Salon van het Aquarel Instituut van België bij Campo & Campo met 100% van de punten van ieder van de 3 juryleden en geselecteerd met 4 werken,  Winnaar van de Concours Lecteurs in L’Art de l’Aquarelle n° 27 van December 2015 met als thema het portret, Voor de 4de maal gevraagd  om Belgische delegatieleider te zijn op FabrianoInAcquarello 2016 met 56 landen uit de hele wereld, Eén van de 12 Juryleden van de Internationale Prijs Marche d’Acqua 2016 in Paper and Watermark Museum van Fabriano, Jurylid van de Internationale Prijs Marche d’Acqua 2014 Fabriano in het Paper and Watermark Museum of Fabriano en de Ontwikkeling van Gezel N° 7 als huiskunstenaar Ter Heide Zonhoven/Genk op vrijwillige basis. Ik val zelf achterover van het lijstje maar met een stemming in een gemeente weet je nooit, obejectieve criteria zijn daar dikwijls ver te zoeken. En je weet meestal is het toch van de wuppen!

FabrianoInAcquarello 2017 in preparazione!

fabriano-2017_n

Ik heb de vraag ontvangen om ook volgend jaar voor de 5de keer delegatieleider te zijn voor Belgische inzending van FabrianoInAcquarello 2017. Ook ontving daardoor de nieuwe richtlijnen van dit wereldevenement op aquarel gebied. Ik ben dit jaar de enige selectie heer voor gans België. De inzending per land is dit jaar beperkt tot 15 aquarellen en dan nog enkelen digitaal. Van ons AIB nodigde ik al enkele mensen uit, maar ik moet oppassen daar dit er opnieuw minder zijn dan vorig jaar. In 2015 kon ik 30 aquarellen selecteren, in 2016 nog 20 aquarellen en nu dus nog slechts 15. Het is natuurlijk goed dat men dit doet want zoals dit jaar 750 aquarellen gaan bekijken dat is een helse tocht. Vooral daar sommige delegatieleiders blijkbaar gewoon in hun “straatje” selecteren en je dan ook een nogal wisselende kwaliteit krijgt. Maar ik kijk er naar uit alleen is het nog een heel werk eer we zover zijn. Eerst de deelnemers selecteren, dan de lijsten opmaken en de digitale bestanden, bekijken op hun kwaliteit en deze verzenden, de betalingen ontvangen en doorstorten en daarna de werken zelf verzenden. Dus daar komt heel wat bij kijken. Ook ga ik vanaf dit jaar iemand die zich niet aan de afspraken kan of wil houden, gewoon laten. Geen herinneringen meer want anders blijf je bezig en dit gezegd zijnde zijn er toch ongeveer de helft die geen enkele reactie in huis heeft. Kan je dat geloven. Ik verwacht geen proza maar gewoon neen of bedankt het gaat niet is voldoende. Ook gewoon “ja” kan volstaan, maar reageren is blijkbaar bij sommigen te veel gevraagd. Het is nu wachten op de aquarellen van de kandidaten en dan in eer en geweten selecteren. Maar eenmaal dit voorbij is loopt het normaal als een treintje. Het enig onaangename is dat je een ganse dag kwijt bent voor ocharme 1.50 u vliegen.

En mocht er iemand zijn die dit gelezen heeft dan mag je ook reageren, erg graag zelfs.

Toen aquarel nog waterverf was!

 

aquaBeringenpictures3

Ik ben einde jaren tachtig begonnen met aquarelleren. Met een doosje van Winsor & Newton dat ik, jaren daarvoor, van mijn toenmalige, toekomstige en huidige echtgenote Antoinette gekregen had. Het lag hier in mijn atelier, de 1/2 napjes nog in zilverpapier. Toen we naar Elcito (Marche/Italia) vertrokken, een van de eerste keren, nam ik het maar mee alsook een marter penseel van Talens, dat ik nog had van in het Reclame atelier van de heer Rik Rappoort, en enkele blaadjes Steinbach  papier. Op een keer ging de amateur waterverver toch eens iets doen met deze spullen. Ik installeerde me op een bergflank van de Monteperete, juist buiten Elcito. Gezeten op een plooistoeltje met onder de 2 poten enkele grote stenen, om toch horizontaal te kunnen zitten, begon ik te tekenen en te schilderen. Nadat de tekening af was en ik water haalde begon ik te schilderen. Maar wanneer ik goed en wel bezig was schoot een steen onder mijn stoeltje en ik vloog met al mijn hebben en houden de berg af. Ik vond na erg lang zoeken alles terug behalve mijn 1/2 napje Sapgroen en Gele Oker. Maar ik had wel de smaak te pakken en bracht het volgende jaar deze spullen terug mee. Ik vond het een zeer aangename ontspanning en me zo eens als een echte amateur uitleven was erg fijn. Want tijdens het jaar was ik een gewaardeerde acrylartiest met medailles en onderscheidingen in Europese schilderwedstrijden maar ook in Belgische. Na verloop van tijd begon ik ook thuis met aquarel te schilderen. De plaatselijke Italianen leerden me hun beroemd papier kennen en ik begon aan mijn Leonardo Da Vinci ode. En zo kwam het dat men me vroeg om aquarellessen te geven. Dat deed ik tientallen jaren. Maar dat was de tijd vóór de aquarelsponsors. Ik schilderde toen met tekenmateriaal dat ik her en der vond. Er was Winsor & Newton en dan had je dus Steinbach papier en wat Talens penselen en meer dingen van duistere oorsprong. Ik moest alles zelf zoeken en aan schaffen maar de leerlingen ook. En zoals het met de voetballers nu is ben ik ook in een slechte periode daarmee begonnen. Ik hoor nu van collega’s dat ze NIETS meer moeten zelf aanschaffen ze krijgen papier van Fabriano, penselen van Escoda en aquarel van Daniel Smith of van anderen of andere merken die om je diensten vragen.Dagelijks zie ik een of andere Master vertellen dat hij een gift van XYZ heeft ontvangen en dat is dan niet één tubetje van 7 cc of een penseeltje maar een gans pakket met meerdere tubes van 15 cc van iedere kleur en enkele sets penselen in alle maten. Men geeft nu ook lessen in Toskane, Umbrië of de Provence om nog te zwijgen van workshops op cruises of arrangementen in Luxe hotels. Ook daaraan merk je dat de tijden veranderen. Wie nu een beetje een penseel kan hanteren geeft reeds lang lessen en laat zich flink vergoeden. Een aquarelverkopen is echt niet meer noodzakelijk om te overleven want de cursisten verdringen zich onder je penseel opdat je er toch maar iets aan hun gewrocht zou doen. Men is niet meer verlegen om je stijl compleet te copieëren, tot zelfs de handtekening zetten ze in de kleur zoals de Maestro het ook doet. En toch was het fijn zo mensen te begeesteren met je passie. Het grote verschil met nu is dat ik trachtte hen te leren aquarelleren en dat het nu heel dikwijls niet meer is dan een bepaalde techniek aanleren is. Vroeger moest je eerst waarnemen en dan tekenen, zorgvuldig tekenen en dan lessen over tinten en toon- en kleurwaarden etc. Maar het zijn andere tijden.

aquaBeringenpictures1aquaBeringenpictures2

Tentoonstelling in het Complex San Benedetto!

C_Chiostro_di_S_Benedetto

Ik begin toch te geloven dat het doorgaat. Ik kreeg melding van deze publicatie op Museo della Carta  via Facebook. En zoals je ziet staat het hele programma er op. Dat dit redelijk vlot verloopt naar Italiaanse normen heb ik vooral te danken aan mijn curator Anna in Fabriano. Zonder haar zou het niet gaan want het is erg moeilijk samenwerken met het Museo. Gelukkig heb ik Anna Massinissa ter plaatse. Zij verzorgt mijn catalogus ginder en al de praktische problemen. Ik ben met haar naar de locatie gaan zien en dat ziet er mooi uit. Hier zie je de mooie binnenkoer van het complex waar mijn werken zullen  pronken op de eerste verdieping in de zalen boven die galerij met bogen. Mooi licht veel ruimte, dus een pracht locatie. De opening is één uur voor de bekendmaking van Prize Marche d’Acqua 2016 in het Museo delle Carta op een boogscheut daar vandaan. Ik ben nu voltijds bezig teksten te vertalen en laten vertalen, want mijn verTejoretiseringen zijn wel te begrijpen in het Nederlands, en dan nog, maar vertaal dat eens in het Engels of Italiaans. Alhoewel ik me om die zaken eigenlijk niet veel moet aantrekken want openingen zijn ginder in alle mogelijke variaties van het Italiaans. Het Engels, mocht dat er toevallig insluipen is voorzien van een zo mooie klanken dat het meestal niet te begrijpen is. Neen openingen in Italië zijn geen feest en toch duren ze soms Italiaans lang. Ze begrijpen blijkbaar niet dat niet iedereen het Italiaans meester is. Maar des al niet te min zal het een grote gebeurtenis zijn voor deze jongen. Het enige probleem voor me is met mijn aquarellen in de lijst ginder geraken, dat is 1500 km van hier.Vermits Antoinette niet mee wil gaan moet ik deze tocht alleen doen. Met gezelschap in de wagen schuiven de kilometers heel wat vlugger dan dat je iedere 100 m ziet verminderen op je totaal aantal. Ik kan/mag ook niet door Zwitserland omdat dat dat teveel praktische en tijdrovende problemen geeft. Je merkt hier ook de namen van onze AIBers die ik geselecteerd heb, maar waar ik NIET mag voor stemmen. Maar toch fijn dat ze er zullen hangen en ik hoop maar dat er ook een paar de tocht naar Fabriano wagen dan heb ik tenminste toch enkele mensen op mijn opening.

Museo della Carta e della Filigrana: de tentoonstelling Prize Marche d’Acqua 2016
Largo Fratelli Spacca, 2, 60044 Fabriano AN, Italië
Dinsdag,woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdazg en zondag open van 10:00–13:00 en van 14:30–19:30. Maandag Gesloten
Museo del Pianoforte storico e del Suono, in Complesso San Benedetto de tentoonstelling “Il mio corpo nuovo/My New Body” van Tejo Van den Broeck
P.zza F. Fabi Altini,9, 60044 Fabriano AN, Italië
Dinsdag,woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdazg en zondag open van 10:00–13:00 en van 14:30–19:30. Maandag Gesloten
De tentoonstellingen zijn open van 18 juni tot 31 juli 2016 in Museo della Carta de Prize Marche d’Acqua is tot 31 augustus open.
Progr&ExhibMarche d'Acqua 2016

CuratorAnna_4897