Nominaties Cultuurprijs Beringen

Dinsdag zijn de nominaties voor de Cultuurprijs in Beringen bekend gemaakt, en zoals elk jaar zijn er vijf genomineerden en dat zijn dichter Koen Snyers, fotograaf Michiel Pieters, fotograaf Lambert Reynders, percussion Team ‘Onder Ons’ Koersel en schrijfster Gerda Vanhees en ik ben daar uiteraard niet bij. Ik heb in Beringen eigenlijk niets gedaan in 2018. Hieronder enkele gebeurtenissen van buiten Beringen:

  • Selectie Masters of Watercolor Sint-Petersburg 2018
  • Selectie Pearls of Peace Season –II Pakistan met : Take it with a lot of grains and a little bit of sand.
  • Voor de 6de keer delegatieleider voor België in FabrianoInAcquarello Mei 2018 en met het werk : Se non vedi niente c’é molto da guardare
  • Eén van 12 Internationale juryleden voor Marche d’Acqua 2018 een International Prize in Paper and Watermark Museum van Fabriano met één werk op de jury-leden tentoonstelling .
  • Ik sta met 7 à 8 aquarellen en een interview in the Masters Of Portrait-book van Konstantin Sterkhov samen met oa Stan Miller, Guan Weixing, Liu Yi, Carlos Leon Salazar, Anna Ivanova  allen tesamen 20 watercolorportraitists from over the world dat in Sint Petersburg is voorgesteld.
  • Naar aanleiding van mijn werk in Sint Petersburg een vermelding op de Russische TV.

Onder andere door dit soort zaken kan je wel echt vraagtekens plaatsen bij wat Cultuur in Beringen is en hoe men er over denkt. Iedereen is kan mijn werken vanaf volgende week komen bekijken in het Cultuur Centrum van Maasmechelen. Tis nieaol noa de wuppen.

Advertenties

Het selecteren voor de curatoren

Ik ben begonnen met het selecteren, klaarzetten, afhaken, inpakken, verpakkingsdozen maken zodat wanneer de vervoersdienst maandag komt alles klaarstaat en maar in de vrachtwagen moet gezet worden. Ik begin al te zweten en ik moet nog beginnen. Er zal een klein overzicht getoond worden maar toch voornamelijk werken van de laatste 19 jaar. Ik ontdek weer terug werken die ik kwijt was, figuurlijk dan. Ook vind ik werken waarvan ik denk ” heb ik dat gemaakt?” of ” hoe ben ik daar aan begonnen?”. En ik vermoed ook dat mijn curatoren weer heel andere werken zullen in de picture brengen of dat hoop ik toch. Ik hoop dat ze me gaan verrassen met hun eigenzinnige keuze zodat het ook voor mij weer eens fijn gaat worden. Ik ontdek ook steeds dat met uw werk buiten komen en het in een andere omgeving zien zeer confronterend kan zijn. Dan merk ik plots dingen in een werk die niet goed zijn, die ik beter of anders had moeten doen. Daarom is het steeds fijn om na zoveel jaren je werk weer eens in een vreemde omgeving te zien en dan ook nog eens door vreemden opgehangen en samengesteld. Maar eer het zover is heb ik nog zeer veel werk, praktisch werk, handenarbeid. Sleuren en heffen en dragen en versjouwen en inpakken en weer uitpakken omdat je niet meer weet wat in de doos zit. Het is eens iets anders dan schilderen. Eigenlijk schilder ik veel liever dan dit soort zaken te moeten verrichten. Ik zal blij zijn als de opening voorbij is. Maar ook ben ik wel erg nieuwsgierig naar wat de heer Fernand Haerden over mijn werk gaat neerpennen. Hij heeft niet met me gesproken en hij wilde dat ook niet. Hij wilde vrij zijn gedachten kunnen formuleren zonder mijn inbreng of toelichting. Vandaar dat ik zo nieuwsgierig ben. De bijgevoegde foto’s zijn voornamelijk oud en uit mijn archief maar het grootste gedeelte op de expo zullen van de laatste 15 jaar zijn. Maar het zal wel OK zijn. Als ’t noa de wuppen gaot ist men eigen schuld.

Ook cruciaal en oud…

Zelfportretschilderen

Dit werk is gemaakt voor dat vorige, het familieportret, en is volgens mijn curatoren, maar ook volgens mij, een cruciaal werk. Ik heb het ook nooit te koop aangeboden  en hangt hier al meer dan 41 jaar in mijn living. De titel is zeer eenvoudig “Het schilderen van een zelfportret”. In die hele reeks droeg ik een baseball-jasje en verschillende werken uit die reeks zijn in het bezit van de Vlaamse gemeenschap, provincie Limburg of de Belgische staat. Dan zullen er nog enkele hangen met zandhopen of kolenhopen die rondspringen in een koele betegelde ruimte. Voor de rest mijn zelfportretten in aquarel en ik hoop een deel van mijn Tejoretiseringen. Ik schilderde in die tijd zelfportretten via een spiegel, polaroidfoto’s en voor mijn kledij had ik een etalagepop die mijn klederen droegen. Gemakkelijk was dat allemaal niet, maar je bent jong, hebt fantasie en nog goede ogen en veel geduld. Ik tekende die dingen ook eerst op papier op ware grootte en zette indien OK alles over op doek. Allemaal zeer primitief en als ik dat nu terug zie weet ik in verste verte niet hoe ik dat allemaal klaar gekregen heb. Nu dat heb wel meer bij dingen die ik terug zie. Mijn vrouw zegt soms dat ik zit te vloeken en sakkeren dat iets niet lukt en zeer veel tijd in beslag neemt. Maar als het eenmaal af is ben ik dat allemaal vergeten. Deze werken zijn ook allemaal met acryl op doek en dat kwam door David Hockney die zoals ik ergens las met plastiekverf aan het schilderen was. Ik gaf toen olieverfschilderen in Maasmechelen maar kreeg huiduitslag van de whitespirit en terpentein en was dus wat blij met wat Hockney vertelde. Ik schakelde pas in 1985 over op aquarel. Eerst louter als hobbyschilder op verlof in plein-air maar toen ik eenmaal die techniek beet had en er kon mee schilderen wat ik wilde, bleef de acryl aan de kant. Die ligt hier nu en is helemoal nao de wuppen.

CCMM overzicht???

Baseballjasje1

Een tijdje geleden waren mijn curatoren voor CCMM hier. Ik dacht alleen aquarellen te tonen maar zij wilden toch een klein overzicht. Nu heb ik op de 60 jaren dat ik schilder al heel wat periodes gehad. Van bepaalde periodes, ontdekte ik nu, heb ik niets meer en van anderen nog redelijk wat. Maar het werk dat je hier ziet is voor mij toch wel een cruciaal werk en daarom verbaasde het me niet dat de curatoren dit absoluut wilden tonen. Na de zandhopen, de rond springende kolenhopen, de plassen in de badkamer, de verschillende soorten handschoenen en de vensters had ik voldoende stielkennis en durf om me aan portretten te wagen. Ik opende toen letterlijk en figuurlijk de ramen. Toen ik afstudeerde kon ik dat niet en/of durfde het resultaat daarom zeker niet tonen. Ik gebruikte hier ook voor het eerste de hier ten huize ondertussen wereldberoemde zelfportret-spiegel. Het was de bedoeling om een nieuw soort familieportret te schilderen. Deze hele reeks was dus een soort zelfportret maar met toevoegingen en supplementen. Wat je hier ziet is de eerste in de rij. Mijn zoon wilde er absoluut niet bij en in die tijd maakte ik daar niet veel herrie over. Hij staat er dus niet op, het is een familieportret geworden zonder de zoon. Maar ook voor mijn kleinkinderen/zijn kinderen, weet ik nu, is zijn gedacht niet veranderd, hij wil geen portretten. En dat is iets dat me blijft irriteren/frustreren, waarom?  Achteraf gezien heb ik spijt dat ik mijn wil toen niet doordrukte want nu is het geen familie portret meer en kan het ook niet meer. Mijn dochter poseerde in haar ribbeltjes ondergoed van Petit Bateau. Dit was het begin van een hele reeks werken met het portret als uitgangspunt die door de toen nog Belgische staat, de provincie Limburg en veel privé bezitters aangekocht werden. Ook het begin van een 12-tal opdrachten voor kennissen en andere kunstliefhebbers allemaal op het formaat van 1,00 m x 1,00 m. Behalve een triptiek ( 1, 20 x 2,40 m) voor de gekende deurwaarder Jan Kerkstoel die buiten zijn voorschotje, achteraf weigerde het restant te betalen maar ook weigerde het werk terug te geven als ik het voorschot terug betaalde. Gevolg: 2 jaar wapenstilstand bij uw onderdaan door zoveel onrecht, machteloosheid en misbruik van vertrouwen! Maar ik had het kunnen weten want hij weigerde ook de verkoopsovereenkomst te tekenen, met het excuus “wij zijn toch vrienden”. Dit familieportret en nog een ander cruciaal werk op doek zal je dus kunnen bewonderen in Maasmechelen. Verder de onnoemelijke reeks zelfportretten met verhaal/boodschap/dwaalspoor of verborgen joke. Tis nie aol nao de wuppen.AfficheCCMM

Ambassador of the week in America

https://ameAmbassador of the Week_ Tejo Van den Broeck TitelbladAfficheCCMM

Mijn tentoonstelling in het CC van Maasmechelen komt aardig kortbij. Ik heb al wat last van lichte stress. Er zijn nog zoveel onbekende factoren. Alleen het werk dat ik nog wilde klaarkrijgen en wat door allerlei prullen van oa gezondheid etc. dreigde in het water te vallen, is klaargekomen. Het is ondertussen samen met het werk dat uit het Museo della Carta moest komen ingelijst. Dat kan ik ook alweer afvinken. Nu moet ik alleen nog enkele dozen maken om al die werken veilig te vervoeren. Gelukkig heeft mevr. Eef Proesmans van CCMm me beloofd om ervaren transporteurs te zorgen zodat ik me niets meer in mijn hoofd moet steken. Wat een luxe en dat al op 75-jarige leeftijd. Het is ooit, neen altijd al anders geweest. De laatste jaren zorgde mijn vriend Henri C. steeds voor vervoer en met kameraden Sylvain en Pros had ik zeer ervaren helpers bij de hand. Kom dus allen massaal naar het CC Maasmechelen op zondag 2 december om 17 u. voor de opening en het inleidingswoordje  van Fernand Haerden, zeg maar stevige inleiding, Fernand kennende. Dat ik de laatste tijd zo weinig plaatste op mijn blog heeft alles te maken met het vele werk, neen schilderen is niet werken. Maar dus met mijn passie!

Je ziet niet alles is nao de wuppen.