Terug van het jaarlijks feest van de aquarel!

Some paintersFabrianoInAcquarello

Op al wat er misliep na was het een fantastisch evenement. Wat misliep had echt niets te maken met de organisatie maar alles met het gedrag van de Italiaanse hoteldirecties en ik vermoed met overboekingen en slordige administraties. Maar een feest met 1.400 aquarellen uit 70 landen en verschillende honderden aquarellisten dat wil je niet missen. En anders dan op de Europese aquareldagen, waar de deelnemers en aquarellen beperkt zijn en dan nog een beurtrol om deel te nemen, zie je hier telkens opnieuw een zee van bekende aquarellisten en is de begroeting ook telkens zeer hartelijk. Amerikanen, Canadezen, Australiërs of  Japanners of Chinezen. Eenmaal in Fabriano geweest wil je spoedig terug. Nu zijn natuurlijk alle 1.400 aquarellen niet buitengewoon, maar drie vierde is van uitstekende kwaliteit. We hadden dit jaar een nieuwe groep Franstaligen mee en die waren ook geweldig enthousiast. Want als je in Kuttekoven of in Courcelle-la-Chapelle woont heb je geen idee hoe die aquarel mondiaal leeft. Je moet je ogen de kost geven en je ziet duizenden manieren van werken, onderwerpen waar je zelf nooit aan denkt. Kortom het is een verrijking die je in Courcelle-la-Chapelle niet voor mogelijk hield. Ook de verbroedering tussen de Vlamingen en Franstaligen en dan verder met al die anderstaligen dat is mooi om te zien en hartverwarmend. Er waren nu zelfs Franstaligen die in het Nederlands aangesproken wilden worden. We waren één groep. Bij mijn weten geen enkele spanning of ontevredenheid in onze groep. De aquarellen moesten dit jaar een half blad zijn en de overgrote meerderheid hield zich daaraan maar zoals steeds zijn er mensen die niet kunnen lezen of meten. Deze aquarellen werden dan in een soort kartonnen doos gestoken met plastic voor, zeer eenvoudig en toch praktisch. Alleen zijn die dingen licht en dus hangen die soms wat scheef al was dat op sommige locaties bij geen enkele en op een andere locatie kwam het meer voor. De werken van de Leaders en de Representatieve aquarellisten hingen in een van de mooiste ruimtes. En die van onze Belgian delegatie op een geweldige plaats nml in het Museo della Carta, wat wil je nog meer. Maar heel Fabriano hangt vol en loopt vol. Hoe eenzaam zal het zijn als ik in Juni terug mag om in de Internationale jury van Marque d’Acqua te zetelen met reuzen als Laurin McCracken, Konstantin Sterkhov, Zhou Gang, Angus McEwan, Angelo Gorlini, Thomas Schaller en Valentina Verlato etc.

P1000969

Advertenties

No Art and no Advice 2.0

Hobby

 

Je kan tegenwoordig wel elke dag deelnemen aan een aquareltentoonstelling of een aquarelsalon of iets waar men de naam kunst even in misbruikt. Niet alleen in ieder gehucht van Vlaanderen, Wallonië, België, Europa of de wereld maar overal. Een andere trend is om de tentoonstellingen maar één of twee dagen of een week-end te laten duren. Zoals nu in Fabriano ik verneem dat die tentoonstelling die bergen werk en geld kost maar 5 te bezichtigen is. Ik ben daar echt niet goed van. Ik ging in het weekend naar een tentoonstelling helemaal boven in Nederland die ocharme twee dagen open was. Zeer veel werk en dan gedaan, weg is de kunst. Het was nochtans echt de moeite, maar waarom? Om je CV wat op te krikken? Stom want al die CV’s bulken uit van de meest uitheemse locatie waar aquarellen hingen. Dit is een kwalijke trend. We stellen onze werken dus alléén maar tentoon voor andere aquarellisten. Dit kondigde zich al lang aan. Op tentoonstellingen komen vooral andere schilders kijken wat je maakt en ze proberen te achterhalen hoe je het doet. Ze nemen foto’s en schilderen dit thuis na. Ook zijn er onder de schilders velen die dan nog eens een graantje meepikken op een andere manier. Ze geven zeer uitgebreide lessen in het naschilderen van hun eigen werk of van een foto. Dan zie je 15 fiere aquarellisten  poseren met allemaal hetzelfde schilderij. De schilder in kwestie doet alles voor en helpt in vele gevallen ook nog op ieder blad. Waar zijn we mee bezig???

Verkopen doe je niet of zeer zelden en de meesten onder ons doen rustig verder. Iedereen is aan de aquarel of maakt foto’s of doet iets waar men de naam “kunst” voor gebruikt of misbruikt. De inrichters tellen hun winst en de schilders betalen rustig, lustig om in Kazakstan of Albanieje of in God weet welke buitenlandse vergeetput te hangen. Heb ik nu een dikke nek? ’t Es egt al na(or) de wuppe. Doe mo voert !