A Watercolorpainting is not the same as acrylic on canvas.

canvasdoek

Het is een tendens en ik hoop dat het bij die rage zal blijven. Je ziet het tegenwoordig op verschillende plaatsen, aquarellen zonder glas of erger nog aquarellen op doek. Waarom in godsnaam? Ik begrijp het niet. Een aquarel is transparant en maak je op een erg mooi en 100 % cotton vel papier en om dat te beschermen tegen vijanden zoals vocht, vliegen, vuil, rook en allerlei andere beschadigingen stopt men ze achter glas liefst een museumglas. Dat  is een bescherming tegen al die zaken maar  ook voor de schadelijke UV-stralen. De aquarel heeft ten onrechte een imago probleem, men ziet het medium niet voor vol aan en we werken daar zelf aan mee door te spreken over aquarelletjes en er ook nog eens prijsje op te kleven. Het enige wat je kan doen is trachten sterke werken te maken. Weg van de poesjes, landschapjes, straatjes etc. maak je werken museaal. En door ze zonder glas te presenteren haal je het werk naar beneden. Ik zie dikwijls werken zonder lijst en dan komt de passe-partout los, de lijm lost of het trekt scheef en/of scheluw etc. Maar ook zie ik dat men op doek begint te schilderen met aquarel? Een aquarel is niet beter omdat ze op doek is geschilderd. En wanneer je die werken gaat bekijken lijkt het in de verste verte niet meer op een aquarel. Het is veel meer acryl op doek. Maar als je toch op doek wil schilderen en je wil niet dat mooie uitvloeien op papier, die transparantie, dat spel van pigment met water en katoen ga dan toch voluit voor acryl. Als je zo’n doek bekijkt dan zegt NIETS je dat dit aquarel is. Je moet het ook nog eens gaan vernissen en een geverniste  aquarel ziet niet uit als een aquarel en is door de vernis nog eens niets waard. Nu is het geen van de twee. Het is geen aquarel en het is ook geen acryl op doek. En met zulke truckjes geef je de aquarel geen meerwaarde en til je ze niet op een hoger niveau. Dat kan je alleen doen door wat er op komt en niet door hoe. Als men zo doorgaat is de aquarel ook aol nao de wuppen.

Advertenties

Mooie aandacht in St.Petersburg

Экскурсия по выставке «Мастера акварели». Евгения Фурсикова

Gisteren verscheen er een reportage over de tentoonstelling “Watercolor Masters”. Ik keek er naar maar verstond er geen jota van. Tot ik plots ergens rond de 33ste minuut mijn werken zag en Evgenia Fursikova iets hoorde zeggen dat leek op “Tedzjo Vandebrock” “Belzjika master” en nog iets dat leek op “Madrit”, ze bleef er even bij stil staan en vertelde dus wat over mijn aquarellen.  Via enkele van mijn Russische vrienden kreeg ik na veel aandringen toch ongeveer de tekst die ze uitsprak. Ik kreeg verontschuldigingen omdat hun kennis van de Engelse taal te zwak is om het me juist te vertalen maar men deed een poging. En het kwam hier op neer. Ze vertelde ” Naast de gewone aquarellen hier zijn er ook de complexe zelfportretten van de Belgische meester Tejo Van den Broeck. Zijn zeer specifieke aquarellen roepen de herinneringen op van Rene Magritte, die ook graag met afbeeldingen speelde en deze zeer realistisch schilderde. Maar hij heeft hier het gegeven zelfportretten zeer goed en op een eigen wijze uitgewerkt.”  Dit is hier in België niet meer mogelijk, dat men uitgebreid een reportage brengt over zo een “minderwaardig” medium als aquarel. In Rusland is dit dus wel de nodige aandacht waard.

Dat zijn toch wel lovende woorden en een compensatie voor het niet meer mogen komen in Mons. David Poxon had in Mons een conflict met de inrichters en hij vroeg mijn hulp. Ik moest met een door hem getekende verklaring zijn werken mee naar Koersel nemen. Ik deed dit en dit is me niet in dank afgenomen. Maar goed ik heb David geholpen en wie er nu in zijn recht is zijn mijn zaken niet. Het is wel spijtig dat je zo in een slecht daglicht komt te staan en er eigenlijk niets mee temaken hebt.

Tekst uit de uitzending over een bezoek aan de tentoonstelling “Watercolor Masters” door Evgenia Fursikova – Candidate of Arts

Internationale Culinaire Verbroedering

BeringenCulinair_o

Ik ben een tijdje geleden op uitnodiging van Marco Boer en Jan Min, beiden Nedelandse aquarellisten  prinselijk ontvangen in Dordrecht . Ze hadden een orgellist voor me ingehuurd en ik kreeg tevens uitleg over het orgel. Ik ken beide Nederlanders van in Fabriano en ze zijn beiden wereldberoemd in een klein plaatsje in Holland. Het zijn beiden nogal droevige kerels en om hun bestaan wat op te vrolijken en als tegen prestatie voor mijn ontvangst ginder wil ik iets organiseren waar velen hier al lang van dromen en wat er nooit van kwam. Ik had gedacht aan een culinaire hapjestocht door mijn streek de mijnstreek in Beringen. Het nadeel is dat we om dit te doen met 10 moeten zijn. Wie heeft er zin om dit mee te doen. Wij plannen dit voor donderdag 8 maart om 13.30 u. Wie gaat er MEE??? Er zijn nog enkele plaatsen.

HAPJESTOCHT DOOR DE MIJNCITÉ
Stel je even het volgende voor: kuieren door de Stationsstraat. Achtervolgd worden door de folkpop uit Turkije die je onderdompelt in de multiculti sfeer, meesleurt naar de Poolse folklore, de Italiaanse passie en de Griekse mythologie. In Beringen-Mijn kan je deelnemen aan een smakelijke reis door de mijncité om zo thematisch te proeven van alle culinaire windstreken…
Tijdens een wandeling, die start om 13.30 uur en onder begeleiding van een gids, maak je kennis met de vele nationaliteiten die zich door de steenkoolontginning in Beringen vestigden en proef je van hun gastvrijheid, lekkernijen en architectuur.
Typische hapjes en drankjes worden al wandelend gesmaakt: een stevig Koolputtersbier, Poolse worst, Turks gebak en Italiaanse pizza zijn alvast enkele voorproevertjes. Ideaal om meer te leren over de verschillende landen, eetgewoontes, hoe mensen zich hier gevestigd hebben en welke authentieke tradities zij hier in ere houden. Kortweg een unieke ontmoeting tussen smaak en cultuur!
De totaal prijs voor dit evenement is 35 € PRIJS
Minimum 10 personen.
Duur: 5 u. (van 13.30u tot 18.30u)
Wanneer we met 10 zijn kost ons dat 35 € pp.

N.B. We zijn al met 9 dus nog ééntje te gaan. Maar meer mag/kan ook!

Groeten,

Tejo

Painting is dead

Watercolor Masters

Het schilderen is niet dood maar de manier waarop men schilderde wordt niet meer gewaardeerd. Dat komt onder andere omdat de opleiding zoals dat vroeger gegeven werd niet meer bestaat. En omdat kunnen schilderen niet meer belangrijk is heeft men de indruk dat de schilderkunst dood is. Maar daar trek ik me dus geen fluit van aan. Ik schilder gewoon verder, waarom? Wel omdat ik het zeer erg graag doe en omdat ik niets anders kan. Het is toch heerlijk een idee hebben en nadenken hoe kan ik dit het beste in beeld brengen. En dan als dat idee dan een vorm heeft, wanneer je dus een beeld hebt van hoe het er uit moet zien, dit dan gaan uitwerken en daarna schilderen. Dat is toch het fijnste dat er bestaat. Dit gaat ook allemaal niet zo als een fluitje van één cent. Soms slaat het tegen en moet je vechten met het blad, met je gedachten, met de tegenslag tijdens het uitvoeren etc. Vandaag gaat in Sint Petersburg de tentoonstelling Watercolor Masters open en dat is hoogst uitzonderlijk dat er een tentoonstelling, waar 4 werken van me hangen, open gaat zonder mijn aanwezigheid. Want eens je werk af is wil je het tonen en als dit dan voor een internationaal publiek is dan heel zeker. Maar de Russen maken het ons niet gemakkelijk en daarom moet ik hoogst tegen mijn zin passen voor deze wereldwijde confrontatie. Verschillende vrienden aquarellisten hebben me beloofd foto’s te maken. Ik ga dit jaar al weer eens 2x naar Fabriano. Eerst in Mei met de Belgische aquarellisten die ik selecteerde en dan in Juni nog eens als jurylid van de Internationale prijs Marque d’Acqua en daar moest ik ook 4 aquarellisten voor selecteren maar ik mocht buiten België selecteren. Mijn keuze viel op David Poxon, Ekaterina Sava, Luce Nijsters en ten slotte Catherine Sommelette . Dus is er hier geen sprake van verveling, ik weet wat te doen. Alhoewel Sint Petersburg togal nao de wuppen is.