De wereld is om zeep er gebeuren rare dingen…

Artistin Town NOW17

Omdat ik me op het artistieke vlak wat beweeg, er wat les in gaf en er interesse voor heb en daar na zoveel jaren nog niets van ken zal ik me om de opwarming van de aarde, het terrorisme, Brexit, Trump en meer banale dingen niet uitspreken.  Als je niet goed foto’s kan naschilderen, of je kan varkens van een tatoeage kan voorziet of goed trachten kippen te kweken en/of kruisen staat de overheid klaar om je in hun armen te sluiten. Ik klink wel weer wat negatief alhoewel ik een heel vrolijke jongen ben, maar ik heb al 5 dagen griep en kan niets anders dan wat op een klavier tokkelen en er dwalen dan wat spookbeelden en boze gedachten in mijn hoofd rond. Maar toch zijn er de laatste tijd dingen gebeurt die me erg droef stemmen. Zoals je weet of niet weet had ik in gedachte een mooie tentoonstelling voor als ik volgend jaar 75 jaar zou worden. Aanvankelijk dacht ik dat zullen alle Cultuurcentra van Vlaanderen wel willen gebruiken om iets moois op poten te zetten. Neen, dus. Ik lanceerde dan maar zelf dit idee en schreef enkele centra aan. iest wat je nooit mag doen, ik weet het maar… Ik had eigenlijk overwogen om bij te bouwen om de antwoorden op te bergen en te catalogeren. Maar de reacties waren enorm en overtroffen alles. Ik ontving zelfs één mail als antwoord met de mededeling dat het programma al vast lag maar dat men het zou bekijken en van al de anderen zelfs geen bericht dat mijn vraag toegekomen was. Wat ik ondertussen al wel weet is dat je als kunstschilder volledig aan je lot over gelaten bent. Maar ik moet niet zo zielig doen want ik kreeg natuurlijk wel een solotentoonstelling aangeboden in Fabriano en ben in Februari 2018 één van de Masters Of Watercolor in Sint Petersburg. Plus op het einde van dit jaar zal er in Sint Petersburg een boek verschijnen met de 20 beste Masters of Watercolor in Portrait ter wereld, waar ik toevallig er één van ben. Maar in Limburg of België is het windstil en zoiets daar word ik dan ziek van en verlies ik mijn goed humeur. En er is op cultureel gebied een schrijnend gebrek aan visie maar vooral geld, zegt men. Maar dan zie ik dat voor sommigen van die charlatans geld totaal geen bezwaar is. Men sluit Canale Grande af en laat reuze grote kranen komen om het te tillen allemaal geen bezwaar. Ik ben misschien maar een lichtgewicht en veel te goedkoop, dat kan. Ik kreeg uit een Nederlandse kunstschool een formule om  de prijzen van mijn werken te berekenen. Mijn prijzen komen overeen met een amateur die één jaar van de academie is. Als dat geen fantastisch gegeven is dan weet ik het niet. Ik had dan nog even hoop met de tentoonstelling van de Limburgse kunst uit de jaren 60-70. Ook dat bleek weer niets want achter de schermen is het vechten om kunstenaars en werk geplaatst te krijgen. Dus  zaken die met het artistieke niets te maken hebben zorgen er voor dat het vervolg niet doorgaat. Ik hoop dat ik morgen of overmorgen terug gezond ben en terug kan gaan schilderen want ondanks dat ik door de massa opgestapelde werken in mijn atelier nauwelijks nog plaats heb, ga ik door! Want als ik kan werken ben ik in de zevende hemel en of het verkoopt of niet zal mij een zorg wezen. Mocht ik te veel idiote praat getypt te hebben of te veel de compassie opwekkende zielenpoot uitgehangen gooi het weg of “delete” het. Ik heb maar men hart gelucht en hoop morgen met een zeer frisse kop weer onverkoopbare kunst te gaan produceren, maar ik kan zingen en dansen van geluk en dat ik dit kan! Want als kunstenaar kan je er toch alleen van leven als je dood bent. Tis aol nao de wuppen!

Advertenties

De ontdekking van Winslow Homer

Salt-Kettle,-Bermuda Winslow Homer

Vandaag deden we onze maandelijkse trip naar Maastricht. Ik gebruik dit bezoek steeds om mijn muziekcollectie eventueel wat aan te vullen en iedere keer weer bezoek ik de mooiste boekhandel van de hele wereld de Boekhandel Dominicanen. De boekhandel is gevestigd in de ruim 700 jaar oude Dominicaner Kerk. Het is steeds weer een genot er even rond te lopen, in al de boeken te snuffelen maar ook de toeristen bekijken die er uit de hele wereld met de mond open binnen vallen, fototoestel in aanslag.  Vandaag trof ik er een boek van Winslow Homer een Amerikaanse schilder die ik eigenlijk niet kende. De naam klonk bekend maar het werk kende ik niet. Het viel me op dat hij zo rond 1870 al geweldig mooie en nog steeds “moderne” aquarellen maakte en niet weinig. Maar dus hier even een introductie voor wie hem nog niet moest kennen. Winslow Homer (1836 – 1910) was een Amerikaanse kunstschilder. Hij wordt door velen beschouwd als de belangrijkste Amerikaanse schilder uit de 19e eeuw. Homer is een vertegenwoordiger van de realistische genreschilderkunst. Hij was een uitstekend dierschilder en maakte veel aquarellen. Hij was befaamd om zijn zeegezichten.

Vroege carrière Winslow Homer volgde een opleiding in de lithografie en werkte vervolgens als illustrator van kranten, eerst in Boston en later in New York, waar hij vanaf 1859 woonde. In 1861 maakte hij een korte tijd studie van het werken in olieverf. Hij kreeg datzelfde jaar van het nog vrij jonge politieke weekblad Harper’s Weekly de opdracht tekeningen te maken bij reportages over de Amerikaanse Burgeroorlog, waaraan het blad veel aandacht besteedde.

De aan het front gemaakte schetsen en tekeningen werkte hij later ook uit in olieverf. De illustraties waren aanvankelijk vrij oppervlakkig en anekdotisch van aard, maar tegen het eind van de oorlog kregen ze meer diepgang en toonden ze begrip voor de betekenis en de ingrijpende gevolgen van de strijd, getuige onder meer het hiernaast afgebeelde schilderij, dat hem het lidmaatschap van de academie zou bezorgen.

Na de oorlog, aan het eind van de jaren 1860 en het decennium daarna, vervaardigde hij een grote hoeveelheid werken, zowel krantenillustraties als schilderijen. Hij zocht zijn inspiratie in de populaire badplaatsen in Massachusetts en New Jersey, en in de natuur in de landelijke omgeving van New York en New Hampshire.

Frankrijk en Engeland

Afgezien van reizen door zijn eigen land, maakte Homer twee reizen naar het buitenland. Eind 1866 reisde hij naar Frankrijk. Hij bezocht er onder meer de wereldtentoonstelling van 1867 in Parijs, waar twee van zijn werken werden tentoongesteld. Ook bereisde hij het Franse platteland en nam kennis van het werk van zijn Franse tijdgenoten. Hij verbleef er bijna een jaar.

Zijn tweede buitenlandse reis, die hij begon in 1881, ging naar Engeland, waar hij twee jaar zou doorbrengen. Hij verbleef korte tijd in Londen, maar vestigde zich voor zijn verdere verblijf in het kuststadje Cullercoats in het noordoosten van het land. Hij bestudeerde er het leven van de inwoners, met name dat van de vissers en de vissersvrouwen, die hij afbeeldde bij hun dagelijkse bezigheden. Deze indrukken hadden grote invloed op de verdere ontwikkeling van zijn werk.

Na zijn terugkeer naar Amerika in 1883 werden de kust en de zee belangrijke thema’s in Homers werk. Hij verhuisde naar Prout’s Neck in Maine, waar hij de rest van zijn leven zou blijven wonen. Wel maakte hij nog diverse (vakantie)reizen door de Verenigde Staten en naar Canada en het Caribisch gebied. Hij specialiseerde zich verder in het vervaardigen van aquarellen, wat hem de mogelijkheid bood snel te werken, en de zee en het leven aan de kust bleef zijn belangrijkste thema.

We gaan gewoonlijk langs bij Jumbo en de Saveurs en kijken ook of er nog wat solden is. Vooral dan voor schoenen of kleding want Antoinette haat het naar Hasselt te gaan. Maar Maastricht is zo een fijne, gezellige stad die wij beiden reeds van kleins af bezoeken, eerst met onze ouders en daarna op eigen benen. Ik hoop dat ik je hier weer wat info heb verstrekt en dat je er iets mee kan aanvangen. Het is in ieder geval de moeite om zijn werken te gaan bekijken. Dus toch nie alles noa de wuppen.

Boy-Fishing Winslow Homer