Een amateur die professioneel bezig is.

Baseballjasje1

Onlangs ben ik 74 jaar geworden. In het dagelijkse leven ben ik dus een bejaarde man. Ik voel dit soms bij fysieke inspanningen maar in mijn hoofd ben ik nog steeds die jonge veelbelovende schilder van 50 jaar geleden. In die tijd en de jaren daarna was ik een veel belovend jonge artiest. Ik presenteerde mijn werken over het hele land en werd geselecteerd in wedstrijden, ik verkocht werken aan de Belgische staat , aan de Vlaamse gemeenschap, aan de provincie Limburg en privé. Men vroeg me in galerijen van Knokke, Brussel, Oostende, Bonheiden enz. Ik moest de weken voor een tentoonstelling gegadigde kopers toelaten vooraf aan huis naar mijn werken te komen kijken. Ze wilden eerste keus uit mijn oeuvre. Dit ging zo jaren verder en ik schilderde, schilderde en schilderde nog wat. En plots een dag later was ik een bejaarde man, ja en een enkeling weet dan nog dat ik ooit eens schilderde. En dan plots is er een tentoonstelling over de jonge beloftevolle kunstenaars uit Limburg. Een prachtig initiatief NIET van de overheid. Gevolg iemand herinnerde zich dat ik vroeger mooie werken had, geen die op die tentoonstelling hingen. Want zelfs bij de keuze van de werken, die er mochten hangen, was er al gewring en gewroet en speelden weer duistere krachten zodat op de tentoonstelling werk van mij hing dat niet echt representatief was voor de jaren 60-70. Maar het resultaat was toch dat iemand 2 werken uit mijn archief aankocht. Voor het vervolg op die tentoonstelling was er weer zoveel achter de schermen aan de hand dat men er niet uitgeraakt. En door al deze kuiperijen heb ik en dat moet ik bekennen op een bepaald ogenblik gezegd, ik wil wel een prijs winnen maar dan omdat jullie mijn werken het beste vinden maar aan omkoperijen die ik niet mee. Ook met galerijen maakte ik dingen mee die me deden stoppen en me overtuigden om het op mijn manier te doen of niet. Volgend jaar ben ik als artiest 50 jaar bezig en word ik 75 en volgens de geldende regels ben ik een dikke amateur die professioneel bezig is. Dit wil zeggen dat mijn werk volgens kenners professioneel is maar dat ik er NIET kan van leven. Daarop heb ik besloten dat mijn levensspreuk is: “Kunstenaar, je kan er pas van leven als je dood bent”. Maar we zijn nog steeds nie nao de wuppen, tis da dat teld.Werk 2 met baseball jasje

Advertenties

Eindelijk een poging durven wagen

Na4maanden

Na maanden geen penseel meer vast gehad te hebben vanwege mijn cataractoperatie is het me in Opitter tussen mijn aquarelvrienden gelukt om weer aan de slag te gaan. Ik durfde al een hele tijd niet omdat zowat alles me deed twijfelen. De krant lezen was lastig, dan alleen maar de koppen. Mijn boek het dagboek van Doeschka Meijsing gaf problemen, hoofdpijn. Net als de puzzle waar Antoinette mee bezig was. Voorheen vond ik dadelijk waar het onnozeltste stukje moest liggen en nu lukte dat niet want ook hoofdpijn na enige tijd. Dus aan aquarelleren durfde ik niet denken. Ik zocht alles op over cataract en de nasleep en wat bleek je moet geduld hebben staat overal. Voor 3 à 4 maand moet je niets trachten te forceren. Geduld, geduld en nog eens geduld. Nu ben ik zonder al te veel na te denken begonnen en wat ik kan zeggen is dat het niet tegenviel. Dat is al een stap voorwaarts en geeft de burger moed. Ik probeerde mijn paletje uit en het werkte alleen hield ik na een windstoot er een natte broek aan over. Mijn parasol waaide ondanks dat ik hem in de grond boorde om en nam alles onderweg mee. Gevolg natte broek. Maar het was een erg fijne onbekommerde zonnige dag en mijn ogen heb ik de kost kunnen geven. Dus alles is nog niet naor de wuppen!

CasaAstrid2

Dit is die eerste povere poging sinds toen op een zeer grof handgeschept velletje.

Will My Kids Make Any Money Off My Vinyl Collection?

A few months ago, a neighbor died and his adult kids were having an estate sale. I got wind that a slew of his old records were being sold, so I dropped everything and hustled down the sidewalk straight to his collection. It was clear he was a fan of the classics — literally, every other thing was a classical piece I didn’t recognize. But in between the Chopins and the Tchaikovsky’s were first pressings from the ‘60s of John Denver, Johnny Mathis, and the Chipmunk’s Christmas for some reason. I walked away with Bing Crosby’s “White Christmas” and a Nat King Cole album, both in great condition.

The total cost was $2. “What a steal,” I thought.

But quickly, I went morbid. I started thinking about my own death, and my growing vinyl collection. I only recently started buying vinyl, but it’s become addictive — and expensive. Most of my purchases aren’t from estate sales or thrift stores, and new albums cost anywhere from $15 to $40 a pop. I’m embarrassed to say, hundreds of dollars have left my bank account every month since the new year to build my collection, and I was now having a tinge of buyer’s remorse.

Ik heb dit artikel verder helemaal aandachtig gelezen en ga er mijn idee hierover bijzetten. Ja, ik ben beginnen LP’s kopen toen ik 12 à 13 jaar was. Omdat ik graag muziek hoorde en na meer dan 60 jaar al wat ik graag hoorde en gekocht heb bijgehouden te hebben is dat een hele hoop. Geen van mijn kinderen heeft interesse. Mijn vrouw zegt me zeer regelmatig verkoop dat toch. En ik zeg haar, er komt misschien tijd dat ik alleen nog maar wat kan beluisteren en bekijken en er eens langsrijden in een rolstoeltje, dus waarom het weg doen. Ik ben geen fanatieke verzamelaar maar heb door de tijd en door nooit iets weggedaan te hebben een hele verzameling. Nooit iets gekocht omdat het misschien wel iets waard zou zijn of worden. Ik ben een gewone muziekliefhebber met een serieuze hoek af. Ik koop wat ik graag hoor en ik hoor zeer veel graag dat gaat van Singer-songwriters over pop en rock, Amerikaanse folkachtige en Britse bands, Chanson ook Country en Western en ook kleinkunst. Ik beluister dit ook en een CD of LP kopen en er de celofaan rond laten, ze dus niet beluisteren dat is als op restaurant gaan en iedere schotel bekijken en onaangeraakt terug naar de keuken laten gaan. Of zoals een blinde die schilderijen koopt en ze in de kluis steekt. Ik heb dus na zovele jaren wel wat maar heb geen flauw idee wat dit kan waard zijn, want daar heb ik totaal geen interesse in. Als ik het maar graag hoor en wat er later mee gaat gebeuren is mijn zaak niet meer.

En hier volgt de rest van de tekst.

I wondered: Will my kids be selling off my prized vinyl collection for $1 apiece one day in the future? Is my $40 semi-limited edition Father John Misty double LP going to someday cost the equivalent of a pack of gum or whatever future kids chew? “It’s going to depend on whether Father John Misty has any fans 15 years from now,” says Carl Mello, the director of entertainment product merchandising at Newbury Comics in Boston. This store issues numerous exclusive releases each month, with limited pressings of older albums that feature special colored LPs and different artwork. I’d recently dropped $30 there on a copy of Paul Simon’s Graceland, limited to just 2,000, which I felt was a solid purchase that wouldn’t depreciate overnight. But now I’m not so sure.

“There’s lots of things that were collectible type releases from artists who were the bell of the ball 20 years ago, that aren’t worth anything now,” he said. “It’s a fluctuating market — and that’s what makes it interesting.” That made sense but didn’t make me feel good about the wads of cash I’d dropped recently. He offered another example to drive the point home.

“R.E.M. used to be very big and collectible, and now you can’t give their records away to a 20-year-old,” Mello added. That stung. I had recently bought the 25th-anniversary vinyl reissue of R.E.M.’s landmark Out of Time, and it looks like my ROI is less than nothing. Confused, I approached another expert — Ben Blackwell, who co-founded Third Man Records with Jack White — with my concerns about the future monetary value of vinyl.

“To me that seems dumb as s,he said bluntly. “You should think of resale value for a car or a house. But a record? If you’re getting into anything for any sort of monetary reasons, you should just be buying fing stocks.” That made sense. Except it wasn’t what I was told way back when. Growing up, I distinctly remember thinking that the pop culture items I bought could one day be worth a fortune. My father passed along this mentality, gifting me his baseball cards from the ‘50s: Mickey Mantle, Hank Aaron, Willie Mays. They weren’t in perfect condition, but they were heirlooms that, at the time, were worth several hundreds of dollars. (Nowadays, they could easily fetch several thousand bucks.) My childhood friends were jealous. I always had this cardboard nest egg if things got really tough. It seems like everything is now collectible to someone. Original iPods — ones with click wheels that can’t stream any music — go for hundreds of dollars on eBay. A Japanese version of Indiana Jones and the Temple of Doom, on the long-defunct, Betamax tape, lists for $99. A Space Jam beach towel goes for $35. No one really needs records today: You can access any album on your phone at any point in time, anywhere. But nobody needs any of the collectibles above either. So where does the leave me and my vinyl collection?

Clearly, I’m not the only person fascinated with vinyl. According to Forbes, vinyl sales are projected to reach $1 billion this year, with 40 million new pieces being sold. Collectors flock to subscription services like Vinyl Me, Please, which is like a Columbia House for vinyl nerds — except it isn’t cheap. For $75 every three months, you get an exclusive album delivered to your door monthly, plus some artwork and a cocktail recipe that’s supposed to match up with the album. My own personal weakest (or proudest) moment as a newish collector came towards the end of January when I impulsively ordered an extremely limited-edition Ryan Adams box set for $179. The package featured 7-inch singles of every song on his new album, plus new, unheard B-sides. It also came with a box that became a concert stage and cardboard cutouts of him, his band, and his pet cat that you could position on the mock stage if you were feeling super bored or super lonely.

When it finally arrived, three months later, I contemplated not opening it. Could I maybe put my kids through college by keeping the box set in pristine condition and selling it for a mountain of cash down the road? I still didn’t really understand what makes some records valuable and others worthless, so I asked DJ Cassidy. He’s a professional DJ who’s performed for Barack Obama, Jay Z, and Usher, and his collection of 35,000 records is insured. Vinyl’s worth, he said, is rooted in its personality, not whether or it’s limited or the color blue.

“MP3s have no character. CDs have no character,” he said. “Cassettes have character in the sense that a wise listener might be able to guess. But it was never looked upon as a desirable character. Vinyl has worldwide, agreed-upon praise on its character and its texture and its sound. People love that sound.” Sound. That was comforting to hear. With those words I let go of the idea that I should keep my records sealed in plastic because listening to them would decrease their value. I also dropped my morbid curiosity on the likelihood of my kids profiting one day off a killer music collection. I decided, going forward, it would probably be just about the music. And who knows? Maybe that R.E.M. album will be the next Mickey Mantle.