Een zeer zware dag tot een goed einde voor het AIB…

TejoAldenBiese1

Maar voor mij was het geen goed einde. Ik kreeg van Bruni rond 18 u de melding dat mijn dochter reeds verschillende telefoontjes naar haar had gedaan. Ik had door de geweldige drukte van die selectiedag vergeten mijn GSM op te zetten. Ik was van 7.15 van huis weg en Antoinette lag nog te slapen. Nadat ik contact opnam met ons Ilse vertelde ze me dat Antoinette gevallen was in de Kringloop, op de spoed lag voor verder onderzoek maar dat ze haar schouder gebroken had door te vallen. Niet ongerust zijn, alles is verder OK. Blijf maar in Mol tegen dat jij hier bent is Mama toch al op een kamer en ik mocht zelfs niet meer binnen met wat extra spullen. Dit stelde me enigzins gerust maar ik moest nog bekomen van die hele dag en dit onheils bericht. Wij waren reeds van 8.00 u constant bezig met een gedeelte van de RvB om de werken van de ongeveer 80 kandidaten aan te nemen, te plaaatsen en de geselecteerden te fotograferen en te scheiden van de niet weerhouden werken. Wat ik me wel afvraag is of dit nog voor herhaling vatbaar is? Dit moet anders, want zo is dit niet langer houdbaar. Ofwel minder werken, een preselectie, meerdere dagen, alleen nog het thema, één dag per thema, meer personeel enz.In ieder geval iedereen van de RvB was aan het einde van zijn krachten, want bijna allen meer dan 12 u. aan één stuk in de weer voor de 320 werken. Het verval was zichtbaar geworden. Maar niet alles is naar de wuppen. Privé een enorme tegenslag en artistiek kijk ik uit naar 2 maanden met 4 werken in het prachtige kasteel van de Alden Biesen. En toch heeft het ongeval van Antoinette een grotere impact op mijn gemoed. Mijn vreugde om die selectie  moet nog komen.

Weer een prentje van Alden Biesen2

Advertenties

Geen nieuwe borstels maar wel…

Palet2017

Ik droomde al lang van een porseleinen palet. Dat is heel erg zwaar, zie ik kenners al denken. Ik wilde me dit wel aanschaffen omdat een typische atelierschilder ben en ik daar dan geen last van heb. En ja, dat is zo maar het heeft iets nobels. Plasitiek is toch maar plastiek en het wit van die plastieken paletten gaat erg vlug verkleuren na enige tijd of met bloedende kleuren dadelijk. Het blijft dus niet maagdelijk mooi wit en dat doet porselein wel! En het kan in de vaatwas, dat is een niet te onderschatten voordeel, want ik heb nog steeds geen personeel.Ik had het al een hele tijd maar zo iets verander je niet zomaar eventjes. Het aanschaffen was ook een hele klus maar daar is dan internet weer geweldig in. Ik kreeg het Amerikaanse palet gaaf aan huis besteld via via en aan een spotprijs, verzending GRATIS! Er zijn 30 vakjes in en 2 grote mengvlakken. Je moet een keuze maken wat je er op gaat plaatsen en een nieuw kleurkaart want het is de bedoeling dat je na verloop van tijd blindelings naar die of die kleur grijpt terwijl je in het heetste van de strijd aan het schilderen bent. Vermits ik nu eindelijk wat verlost ben van alles wat Fabriano aangaat, kon het. Ik wacht op de verbetering van de tekst van mijn lezing in Fabriano en ik wacht ook angstvallig op de selectie van mijn werken voor ons volgende salon en dat gaat zaterdag door in Mol.Zal ik deze keer er weer bij zijn met mijn werken. Overleef ik de loterij want dat is het toch steeds. Je moet geluk hebben.

Dus tijd om mijn nieuw palet te vullen. Daar komt dus wat piekerwerk bij kijken. Welke kleuren moeten er zeker op, welke als het kan en welke moet ik vermijden. Dus lijstjes maken,  een papieren kopie van het palet maken met daarop de naam van de kleuren. Ook eventjes orde scheppen in mijn voorraadkast. Ik weet niet hoe jullie zijn maar mocht er bij mij een derde wereldoorlog uitbreken ik kan nog jaren blijven schilderen. Ik heb een voorraad. Van tubes, napjes, penselen, papier, potloden, paletten enz enz. En dat maakt zo een werkje waar ik me nu mee bezig houd moeilijk. Ik heb teveel, echt teveel en dan moet je steeds keuzes maken. Het is dus nog niet allemaal naar de wuppen!

PaletVol2017

De schilder is NIET bezig met…

Schetsen1

De lezing die ik in Fabriano ga houden schiet nu eindelijk wat op. Het schema zit in mijn hoofd, daardoor kan ik mijn tekst nu gerichter opbouwen. Ik kreeg goede raad van mijn dochter Ilse en ook de belofte van buitenlander Peter om me in Fabriano in geval van nood verder te helpen. Het zit snor, het komt dus dan toch waarschijnlijk in orde. Ik ontving de PDF-file van de Fabriano cataloog met de vraag eventuele correcties snel door te sturen en de cataloog niet te delen.

De cataloog telt 284 blz. en per blad staan 2 aquarellen met een pasfoto van de schilder. Ik ontdekte wel enkele foutjes en die zijn al doorgegeven. Het is toch moeilijker als ik dacht. Ik heb een bepaalde manier van werken en dat begint steeds met een idee. Maar om de weg tussen dat idee en het resultaat onder woorden te brengen en aanschouwelijk voor te stellen voor vreemden dat is niet zo eenvoudig.Dan heb ik daarbuiten toch wel weer erg veel genot van de fantastische internationale kring van mijn gehuchtje hier waar ik overladen word van knuffels, kussen en liefdesverklaringen. Ik ben er erg door geraakt en het belet me ook van te werken, omdat ik zweef. Ik word er zo waar euforisch van en je weet dan moet het al erg zijn. Ik zit op een wolk en op een wolk schilderen, ik weet niet of je dat al gedaan hebt, maar het is technisch erg moeilijk maar ook om je gedachten bij de zaak te houden in die zwevende omstandigheden, is niet gemakkelijk. Ik hoop echt om vlug terug met mijn voetjes op aarde te komen en gewoon te kunnen verder werken. En daar zijn er ook die daar aan werken. Je merkt het, hier is hiellemaol niks naor de wuppen en tis aol peisz en vreee, op het eerste zicht toch?

Een extra toemaatje uit die hoek.

fotopowerpVerleden jaar was ik in Fabriano uitgenodigd met mijn tentoonstelling “Il mio corpo nuovo”. Ik ontving die uitnodiging omdat ik en ik citeer nu de curator Anna Massinissa : Tejo Van den Broeck is not only one of the major watercolor artists in the world, juror in the prize Marque d’Acqua and one of the FabrianoInAcquarello leaders, – he is today to me the very special occasion to give watercolor a role that seldom is credited, the role of conceptual art. En nu komt hier dus een vervolg op. Ik sta namelijk al op het programma van FabrianoInAcquarello om een lezing te geven over mijn conceptueel schilderen met aquarel. Dit is natuurlijk aangenaam, die erkenning die hier in dit gehuchtje nogal eens mank loopt, die is er daar wel. Maar je moet dus dezer dagen niets van mij verwachten wat schilderwerk of artistieke verfwerken betreft. Ik heb hier, sinds ik het weet meer dan mijn handen mee vol. Ik deed dit nog NOOIT in het Nederlands en nu dus voor een barstensvolle multimediazaal…Ik moet nu teksten opstellen, beelden bij mekaar zoeken die mijn stelling zal ondersteunen en  daarbij dit met beelden illustreren. Ik heb gekozen voor een PowerPoint presentatie en dit is een programma waar ik nog nooit mee werkte. Je kan je wel voorstellen wat dat hier geeft, het is hier alle hens aan dek en dan staat het water al tot aan mijn lippen en ook in mijn schoenen. Ik ga het niet te lang maken want ik heb nog zeer, zeer veel werk en het is nog wat onoverzichtelijk, meer een modderbrij . Eerst mijn tekst maken en dan aan mijn lieftallige vertaalster doorspelen en daarna met de beelden samen beginnen uit proberen en zeer zeker beginnen schrappen en weer toevoegen. Je ziet tis weeraol aol naar de wuppen en morgen eventjes 3 vergaderingen in blok achter mekaar en voor de vierde moet ik forfait geven.