Ook Rembrandt ging failliet!

2de Zelfportret

Een zeer vroeg en jeugdig zelfportret.

Rembrandt maakte meer dan 80 zelfportretten en ging natuurlijk failliet. Dat is toch logisch, niet? Ongeveer 20 jaar voor zijn faillissement schilderde hij nog de Nachtwacht maar toch ging hij failliet daar hij boven zijn stand leefde, zegt men. Maar 7 jaar na dit bankroet mocht hij de Staalmeester schilderen maar hij schilderde ook geen zelfportretten meer. Moet ik hier lessen uit trekken en zo ja, welke? Ik zou het niet weten, want mocht ik weten wat wel goed in de markt ligt, ik zou het niet beginnen schilderen. Ik blijf stokstijf tegendraads schilderen wat ik graag schilder en verkoopt dit….fantastisch! Verkoopt het niet….geweldig, dan kan mijn vrouw er blij mee zijn want ze wil niets verkopen. Door deze eigenzinnigheid heeft men me nu in Fabriano gevraagd om een lezing te geven over mijn conceptuele aquarelkunst. En een bevriend aquarellist vraagt me steeds “wat schuift dat…”? Wel ik heb daar echt niets aan, alleen veel werk en toch een soort erkenning van mijn tegendraadsheid. Dus schuiven doet dat niet! Ik hoop maar dat deze uitnodiging niet naar mijn hoofd stijgt want mijn nek is al dik genoeg en dit schept alleen afgunst. En dat kan ik missen als de pest. Maar het is wel constant aanwezig!

Buiten een groot werk voor nota bene een “DEURWAARDERStoel uit de kerk” heb ik niet veel geld mis gelopen. Enkele contracten niet willen tekenen, een gestolen werk terug gestolen maar één is echt gestolen,  me enkele keren niet laten omkopen om een prijs te winnen, enkele oneerlijke galerijhouders en eens ontsnapt in een zaak van miljoene (Bf)  fraude dit zijn zowat de enige nog steeds in mijn geheugen gebijtelde negatieve ervaringen in de kunstwereld. En haaien zitten er overal je moet alleen zorgen niet in de buurt te komen. Je merkt het, het was soms bijna naor de wuppen.

Advertenties

Al 18 jaar een gepassioneerde aquarellist in het AIB

bruniopbezoek

In 1999 werd ik na lang twijfelen lid van het AIB (Aquarel Intsituut België). Ik kende het al lang daar ik het aquarel gebeuren hier volgde.  Toen ik uiteindelijk die Russische aquarellen in het JakobSmits museum zag, was ik verloren. Ik zou dan toch maar die zure knoop doorbijten nml mijn aquarellen laten beoordelen om lid te kunnen worden. Ik deed dat tot dan nog niet omdat ik een nogal “dikke nek” heb. Ik dacht, ik ben docent aan de Katholieke Hogeschool geef daar waarneming, aquarel en typografie en moet mijn werk laten beoordelen door een stel “amateurs”. Maar met de ouderdom en het pensioen werd ik wat nuchterder, blijkbaar ook wat wijzer en zowaar mijn nek begon te ontzwellen. Ik bracht mijn werken ter beoordeling en ik werd toegelaten. Het eerste Salon, met als thema “De menselijke figuur “, waar ik werk voor instuurde won ik. Een gedeelde Eerste prijs met mijn vriend Xavier Swolfs. Xavier was laureaat met één werk en ik laureaat met mijn twee werken. Ik kende in die vereniging niemand, echt niemand. Na die beloning kwam de hoofdredactrice van het tijdschrift Mevr. Bruni Mortier een intervieuw (foto ingesloten bij deze blog) van me afnemen dat dienst moest doen als “Focus” in het leden blad. En stilletjes aan begon ik er me thuis te voelen. Dat had ook wel weer te maken met het feit dat mijn roots in Mol lagen. Ik woonde 12 jaar op de Rozenberg N°1 en het was een beetje thuis komen. Na verloop van tijd werd ik ook een schuchtere schrijver van enkele stukjes en nog later kwam ik in het bestuur en dat is tot op heden nog steeds het geval. Die zure appel van de beoordeling doorbijten en me melden als lid was de beste beslissing die ik de laatste 20 jaar genomen heb. Ik werd er een gepassioneerde aquarellist en heb er ondertussen vele vrienden. Mede hierdoor ben ik ook in contact gekomen met het buitenland en geniet ik er het zo veel plezier doende respect als aquarellist. In  vele landen vooral in Italië en dan met name in Fabriano ervaar ik de erkenning als een kunstenaar die consequent zijn eigen concept uitwerkt, een beetje een buitenbeentje. Want ik ben geen landschapsschilder zoals zeer vele aquarellisten, dat is een groot verschil. Zo zie je is toch niet alles naar de wuppen. Dank je wel AIB.

Afbeelding 004a

Een van de twee winnende werken uit 1999.

Eindelijk want ik had er bijna een klein burnoutje van gekregen.

kaften

Je vraagt je misschien af of ik veel of weinig schilder. Wel, ik schilder erg veel als ik bezig ben en anders zeer weinig. Als ik aan een aquarel bezig ben is het totale overgave. Eerst dagen en weken om al het mogelijke te doen omdat dat kleine kiempje zich zou ontwikkelen in functie van mijn concept, dan documenteren, fotograferen en alle mogelijkheden uitproberen. Wanneer ik dan weet hoe, waar en wat ik het juist ga doen, begin ik. En dan is het totaal. Als ik eenmaal bezig ben ga ik zelfs ’s nachts als ik naar het toilet ga eens langs en bekijken hoe ik dit of dat morgen best zou oplossen. Ik ben dan bezig en dan kan niets me tegenhouden. Alles blijft dan liggen. Maar dat is niet bevorderlijk voor mijn geest en mijn bankrekening. Als dat te lang blijft duren voel ik zelfs soms een piepklein burnoutje de kop op steken. Daarom dat ik nu deze week een ganse auto vulde met 5 grote zakken plastiek voor het containerpark. Ik maakte de oprit voor Antoinette haar wagen bladvrij en haalde de grote hoop daar vergeten blaren weg. Ik ruimde mijn atelier op, want je kon er je benen breken. Ik plaatste na Lommel al mijn werken mooi terug. Ik plaatste ze in 2 lagen boven mekaar en met een dikte vanaf de muur van zo’n 1,20 m. Alles is te koop mocht je het nog niet weten. Ik maakte een map voor de selectie in Mol en ook maakte ik de werken klaar met inschrijvingspapieren, P/P  etc. Ik maakte het pak voor Fabriano, daarvoor moest ik de doos van vorige keer van de zolder halen en daarna al het overtollige inpakkingsmateriaal terug doen. Ik ruimde mijn audio hoekje op met de te verplaatsen CD’s en rangschikte een beetje  wat ik nog dringend moest beluisteren. Ik maakte, na mijn laatste bezoek aan ” De Wolken”, ook nog een afspraakje om met een vriend, die me met kaartjes van het Kruidvat naar A’dam loodstse, wat Ceedeetjes te gaan beluisteren . Ook nog wat brood bakken en pistolets om mijn kansen om ooit nog eens de Cultuurprijs van Beringen voor verdienstelijkste bakker te winnen gaaf te houden. Dit is het zo een beetje en daarna, nu na dit uittikken dus, ga ik terug beginnen aan het liefste wat ik doe. Kom me nu aub niet lastig vallen met nieuwe regeltjes van een reglement of nog andere dingen. Ik maak vanaf nu geen inschattings fouten meer en ga schilderen om mijn fondatie te vergroten. Ik heb mijn 273 mandaten bij de artistieke Intercommunales opgezegd, want ik verdiende teveel en ik vond per ongeluk ook die 30.000 € terug die ik verloren was en schonk ze aan een goed doel. Ik hoop nu gerust gelaten te worden of aol is weeraom naor de wuppen.

Goods Not for Sale depart to Fabriano

pack-2017

Eindelijk is het pak met de aquarellen klaar om naar Fabriano te verzenden  en wij volgen dan in april. In dit pakje zitten de aquarellen van :Agnes Geets, Alain Lefebvre, Catherine Sommellette, Dominiek Reyntjens, Eliane Joosten, Fernand Thienpondt, Genevieve Liénard, Ingrid Lefevre, Ingrid Spriet, Jean Riviere, Leen De Bock, Marie-Françoise Ingels, Marie-Jeanne Bronzini, Martine Vanparijs, Mieke Engering, Pascal Cottenier, Patricia Lechat, Suzanne Loots, Valery Codogno en Tejo Van den Broeck. Het digitale werk van Henny Tonnaer zweeft al van verleden jaar in de digitale ruimte en zal al aanwezig zijn. Nu maar hopen dat het weer niet een maand spoorloos is zoals vorig jaar. Ik ben blij dat het pakje klaar is want het is een hele bedoening om daar een stevig pak van de maken. Ik heb nu mijn voorzorgen genomen en de hoeken erg stevig gemaakt want vorig jaar hingen al onze werken in Fabriano met 1 “ezelsoor”. Dit is bij het transport veroorzaakt door een transporteur met bruin zeep aan zijn handen. Je kan dus maar beter voorzorgen nemen want die jongens gooien om ter verst met onze “Not for Sale” goods. Ook tevreden dat ik alles tijdig binnen heb zonder buitensporig email verkeer. Alle deelnemers bedankt voor het vlotte afhandelen. Vanaf nu moeten we ons vertrouwen aan anderen geven en hopen op een verder vlot verloop. Vanaf morgen is het vizier op Alta Bieza gericht. Je ziet tis nie aol naar de wuppen.

packbon2017

“Fundatie Tejo” in Koersel !

buy-art-before_nvoorraadkunstGisteren kwam ik voor de zoveelste keer terug met een groot gedeelte van mijn grote werken. Bij het betreden van mijn atelier/opslagruimte sloeg de schrik me ten onder. Waar moet ik hier mee blijven? Ik heb op dit ogenblik zo’n 120 ingelijste werken. Die zou ik moeten stokkeren en toch nog kunnen werken. Mocht ik nu in een rijke en cultuur vriendelijke gemeenschap wonen dan was dit vlug opgelost. In andere gemeentes/steden koopt de kunstenaar een interessant gebouw voor de symbolische som van 1 € en men plaatst er alles in en past het aan aan de noden voor een dergelijk bestaan. Remember Piet Stockmans/Koen Vanmechelen etc. Er moet iets geburen. De kringloop is een oplossing maar ook een cultuur minnende stad/gemeente is een oplossing of een mecenas. Toen ik langs het Oud-gemeentehuis De Kring, dat te koop staat, kwam had ik een geweldige ingeving waarom koopt de stad dit niet of laat mij het kopen voor die symbolische 1 € en maak er de “Fundatie TEJO” van. Ik ben van mijn grote voorraad werken af en de stad heeft eindelijk een bestemming voor dit gebouw. Een andere oplossing is dat iedereen een inspanning doet en één werk koopt. Dan is er terug plaats in mijn atelier en moet het niet naar de kringloop. Zijn er dan geen mensen met een cultureel hart voor Limburgse kunst?

Maar voor alles naar de wuppen is moet ik dit probleem toch even aankaarten want mijn atelier zit VOL! EIVOL!!!

Laten we zacht zijn voor elkander

rodepassie

Laten we zacht zijn voor elkander, kind-

Wij zijn maar als de blaren in de wind
Ritselend langs de zoom van oude wouden,

En alles is onzeker en hoe zouden
Wij weten wat alleen de wind weet, kind

Veel liefde ging verloren in de wind
En wat de wind wil zullen wij nooit weten:
En daarom – voor wij elkander weer vergeten-
Laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

Uit het gedicht “Zwerversliefde”  van Adriaan Roland Holst (1920) dat ik door Jeroen Meus voorgelezen hoorde.

Ik werd er stil van en dacht aan hoe hard mijn woorden soms zijn voor sommige personen. Maar ik gebruik toch alleen harde woorden als ik onrecht of onrechtvaardigheid hoor. Maar misschien moet ik in die gevallen wanneer ik voel dat ze mijn werk of mezelf onheus behandelen  toch wat milder zijn en doen zoals op dat recente aquarelletje dat ik maakte voor het thema passie en er moest iets rood bij zijn. Ik heb het eigenlijk nodig om verder te kunnen, wil ik deze personen afrekenen op hun slechte of onvriendelijke bedoelingen. Dat zou kunnen dat dit een zeer slechte eigenschap van mij is, het zal wel. Maar het is en blijft een mooi gedicht dat Jeroen destijds op school leerde en waar hij ons wilde mee laten kennis maken . Ik kende het niet en het is ook niet meer zo recent want ergens staat er 1920 bij. 

En voar dat aol naar de wuppen is, hier het volledige gedicht:

ZWERVERSLIEFDE

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind –
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie’ in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in de wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind –

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same’ in ’t oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in de wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom – voor we elkander weer vergeten –
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

 

Blik vooruit …Alta Bieza Italia

Alweer een prentje van Alden Biesen AAl_og_o2017

De toekomst …ik kijk er meer dan ooit naar uit. Ik heb laten weten hoe kleingeestig, bekrompen en afgunstig het plaatselijk en in een vereniging kan zijn maar we moeten daardoor ons niet uit ons lood laten slaan.  Er zijn fijnere, betere en interessanter zaken om je mee bezig te houden. Maar toch laat ik me soms wat gaan en kan niet verdragen dat men plaatselijk  en/of in een vereniging zo negatief is. Maar het is van alle tijden en ik heb het van me afgeschreven en we kunnen verder, ik moet mijn frustratie kwijt kunnen. Soms lukt dat door te schilderen maar heel dikwijls zitter daar andere dan feiten die schildekundig te verwerken zijn tussen. Schilder maar eens jaloezie, dat is me nog niet gelukt. Maar weg met al die prullen. Ik heb bijna alle aquarellen voor Fabriano in huis en mijn aquarellen voor de selectie voor de Alden Biesen staan klaar. Het thema is gekend, alhoewel onze leden hun infotijdschrift niet lezen, of toch niet aandachtig want dan vragen ze wat is nu eigenlijk het thema??? Ik heb er twee gemaakt over het verval, waar ik trouwens al 73 jaar mee bezig, en dan nog twee voor het vrije thema en dat is bij mij ook gekend. Ik ben nu al 2 dagen aan het broeden op nieuwe werken. Ondertussen kreeg ik nog de vraag van Anna uit Fabriano of ik eventueel klaar ben om een gastcollege te geven over mijn conceptuele aquarelkunst. Ik was daarom al met die solo tentoonstelling uitgenodigd. Ze wilden daar mijn speciale kijk op de aquarelkunst promoten en er een ganse expo aan wijden. Ik zou normaal niet zo dadelijk toehappen, maar door de verschillende rondleidingen die ik gegeven heb, heb ik een begin van een ruwe tekst en ik zou alleen het conceptuele wat meer moeten verduidelijken en verdiepen. Maar…datzelfde in een vreemd land in een andere taal, niet mijn moedertaal, dat is een ander verhaal. Maar toch ben ik er voor te vinden en mocht ik het doen dan zit er maar één ding op dat is mijn tekst op papier zetten en aan mijn inwonende vertaalster, Antoinette geven. Zij kan er dan voor zorgen dat het geen koolputters Engels is. En waar ik in het begin zo tegen op keek nml de francofone aquarellisten meenemen gaat waarschijnlijk ook meevallen. Ik had al enkele contacten met hen en dat bleek heel interessant te zijn en trouwens nog goed voor mijn cité Frans. Tis aol niet naar de wuppen…allé toch buiten Beringen.

Not these WATERPAINTINGS!

Voel je ook nattigheid Stef Blijven glimlachen al staatIn B-Magazine publiceerde de culturele dienst van mijn woonplaats dat er een erg bijzondere tentoonstelling van kunstwerken die vervaardigd zijn met water én met water als onderwerp zal doorgaan in het Casino van Beringen van 21 mei tot 11 juni 2017. Ik dacht dat komt erg goed uit. Sinds 1984 werk ik uitsluitend met waterverf (aquarel). Komt daarbij dat ik meerder malen ook water als onderwerp gebruikt heb. Maar nu blijkt plots dat ik NIET geselecteerd ben en dat vind ik toch wel erg vreemd. Bij mijn vraag om uitleg wist men mij hetvolgende op de mouw te spelden. Deze keer is mijn werk om organisatorische redenen niet geselecteerd en voor de vorige tentoonstelling ook niet maar toen omdat mijn werk niet in het geheel van de tentoonstelling paste. Ook kreeg ik nog de verklaring dat men kunstenaars,die weinig tentoonstellingskansen hebben, toch de mogelijkheid wil geven om hun kunnen te tonen in Beringen. En hier hoort eigenaardig genoeg een groepje van steeds dezelfden bij. Die mogen dus altijd mee tentoonstellen omdat ze geen kansen krijgen er tentoon te stellen. Een wat rare gedachten kronkel. Ik kan het niet laten dit toch te vermelden maar de uitleg die hiervoor uitgevonden is daar kun je een olifant mee vellen.

Ik kan hier alleen uit afleiden dat voor mij de deuren van het Casino in de toekomst zullen dicht blijven. Ik lig daar toch even van wakker want het is spijtig wanneer je werk in je eigen woonplaats steeds uit de boot valt, weliswaar met zeer grondige redenen en dus terecht?  Tis aol naar de wuppen in Beringen.

Niet kurkdr1518

Geen enkele van deze waterverfwerkjes zal te zien zijn op de tentoonstelling “Waterpaintings” maar natuurlijk wel hier in Koersel in de hauws of de waterpeinter himself..

Can you give with clenched fist? Kan je geven met gebalde vuist?

vuistje-b

 

Naar aanleiding van het blog van één mijn buitenlandse vriendinnen kwam ik terug bij een aquarelletje dat ik in 2015 maakte naar aanleiding van weer iets anders. Ik gebruikte deze aquarel al eens voor een tekst en toen wist ik niet waarom, maar ook niet waarom ik het werkje maakte. Dat moet iets onderbewust geweest zijn. Maar ooit ben ik, waarschijnlijk zat dat gevoel toch nog te broeden in mijn geest, eens gedwongen geweest via de notaris om een aanzienlijke som af te staan. Ik wilde de woorden van mijn moeder indachtig iemand een som geven en iemand uit vrije wil iets geven doet altijd goed. Maar sommigen twijfelden of ik dit wel zou doen en op een bepaald ogenblik bij de notaris moest ik voor akkoord tekenen omdat mij die som werd afgenomen. Ik dacht toen, och of ik het nu geef of het word van mij afgenomen, het resultaat blijft hetzelfde. Maar later besefte ik wat een gemene streek mij daar gelapt werd. En vandaar mijn werk: geven kan je niet met een van woede gebalde vuist. Hier sluit ik ook weer aan op mijn vorige tekst dat ik sommige zaken niet graag heb en er ook niet tegen kan dat men mij voor een onbetrouwbare wuppenzak aanziet. Sommige zaken wil ik al eens afhandelen door er iets humoristisch over te schrijven maar ook met mijn aquarellen heb ik al bepaalde zaken van me af kunnen schilderen. Meer en meer zie ik dat men met een eigen mening over bepaalde zaken niet overal wegkomt. In een vereniging of bij familie word er van je verwacht dat je de mening van iedereen kan onderschrijven.Je mag een tegendraadse mening hebben, maar er zeker niet voor uitkomen. Mijn vrienden weten wat ik denk en juist omdat je een mening hebt, die soms overeen komt en soms niet, zijn het je vrienden. Dus aol is toch niet naar de wuppen.