Ik heb dat niet graag

Nooit steen1534

Iets anders waar ik al enige tijd mee worstel is het volgende. Ik weet niet of ik abnormaal ben maar ik heb echt niet graag dat er ruzie is en ik maak ook niet graag ruzie. Het liefst ben ik graag gezien en wel door iedereen. Nu heb ik de laaste jaren ondervonden dat dit niet kan, niet gaat en niet bestaat. Wanneer je door een of andere zaak die je doet of waar je achter staat wat met je hoofd boven de massa uitsteekt zijn er altijd wel enkelen die dat willen verhinderen, niet graag hebben en daar kritiek op uitoefenen. Bij de kookclub voel ik dat niet en vroeger bij de minivoetbalploeg waar ik speelde ook niet. Ik ben bij beide clubjes eentje uit de velen en viel niet uit de toon of op. Nu voel ik soms dat men mij niet zo erg graag heeft en waarom? Een raar fenomeen en toen ik met mijn verfwerkjes nog gewoon Jan modaal was gebeuurde dat niet of nauwelijks. Nu voel ik dat en vooral in ieder klubje waar creatieve vaardigheden aan bod komen. Ik heb een mening en ik verkondig die wel eens en mijn werk komt al eens buiten mijn dorpje in de belangstelling en blijkbaar mag dat niet en kan dat niet. Moet ik nu gaan zwijgen, alles maar laten gebeuren en mijn creatieve probeersels niet meer laten zien en er ook niet meer achter staan en ze hier laten verkommeren? In een bepaald dorp waar ik nogal eens kom gaat er een bezichtiging komen van gewrochtjes die met een bepaald product gemaakt zijn en waar dat bepaald product in gebruikt is. Wel ik ken iemand die dat product door en door kent, er al jaren mee werkt en er zelfs buiten het dorp erkenning mee heeft, wel die persoon vraagt men daar niet voor. Ik vroeg hem en waarom…? Men vertelde hem dat hij niet in het concept past? Wel met zulke argumenten kun je een olifant vellen, behalve als hij een trump heeft. Wat wel gek is, dat is dat het steeds uit dezelfde hoek is dat er kritiek komt en uit dezelfde hoek gooien ze met bloempotten, witlof en ander lof. Bomen vangen soms wat wind en struiken veel minder. Tis aol naar de wuppen vertelde hij mij terloops.

Advertenties

Masters of Watercolor

juryprize2016In 2012 publiceerde Konstantin Sterkhov op zijn blog een lijst met volgens hem de 10 beste aquarellisten ter wereld. Tot mijn zeer grote verbazing stond ik daar in op plaats N°9. De andere namen waren :Liu Yun Sheng, Liu Yi, Wang Wei, Alvaro Castagnet, Xidan Chen, Sarfiaz Musawir, Hu Xiao Xing, Jiao Liqiang, Thierry Duval. Toen ik in juni van dit jaar in Fabriano was als lid van de jury voor Marche d’Acqua en voor de opening van mijn tentoonstelling “Il mio corpo nuovo” “My new body” in het Complesso San Benedetto was Konstantin Sterkhov daar ook als jurylid en hij was aanwezig op mijn opening en we hadden achteraf nog een gesprek . Hij vroeg me twee dingen, het eerste was of ik interesse had om met mijn werken in St.Petersburg tentoon te stellen en het tweede was of ik mijn medewerking wilde verlenen aan zijn volgende boek over portretschilderen in de reeks Masters of Watercolor. Nu neem ik zulke uitnodigingen al enkele jaren met een korrel zout want als alle voorstellen die ik kreeg zouden uitgevoerd worden was ik rijk, wereldberoemd en kreeg ik mijn werk niet meer gedaan. Voor het eerste voorstel bedankte ik omdat ik daarvoor te praktische zaken zelf moest regelen. Het tweede voorstel daar heb ik positief op gereageerd, maar dacht als ik thuis ben en hij is hier weg denkt hij daar toch niet meer aan. Maar wonder boven wonder ontving ik gisteren een bericht met de vraag om teksten, foto’s  en of ik enkele vragen  in de vorm van een intervieuwwilde beantwoorden, want ik zou samen met Stan Miller, Guan Weixing, Liu Yi, Carlos Leon Salazar en Anna Ivanova, in het totaal 20 masters, in zijn boek verschijnen. Ik was erg in de wolken en zo kwam er na mijn tentoonstelling in Fabriano toch nog een reactie waar ik niet meer op rekende. En zo blijkt da tog nie alles nao de wuppen is.

Aan het begin van dit bericht de foto van de jury van Marche d’Acqua 2016. Het boek heet Masters of watercolor en is van Konstantin Sterkhov. Bekijk zijn blog http://sterkhovart.blogspot.ru/2013/01/iws-contest-2012-top-10.html

Ja, knikken en neen denken.

abpassiekkbtejo

Meer en meer besef ik dat ik, dat ik met dit werkje zeer dicht bij de waarheid zit. Je kan je eigen mening niet meer onder woorden brengen. Mag je er trouwens nog een eigen mening er op na houden? Blijkbaar niet. Op enkele dagen tijd heb ik reacties gekregen over wat ik denk en op mijn blog onder woorden breng. Moet je steeds ja knikken en neen denken? Ja, heel zeker want anders krijg je last. Ga ik dan nooit eens kritisch mogen zijn zonder er achteraf  last van te hebben. Moet ik alles maar over me heen laten gaan en er het mijne van denken? Zeker nooit kritische bedenkingen onder woorden brengen? De sociale media zijn een goed nieuws show geworden met foto’s van poezen en honden, feestje etc. Indien je je mening durft neerschrijven moet je een advocaat onder de arm nemen of alles terug inslikken, waar gebeurde dit nog onlangs.

Een randverschijnsel is dat nu door deze ongezonde aandacht enkele mensen plots mijn blog toch eens gaan bekijken en dan krijg je die bekende kijkfiles. Maar nog eens ook dit is mijn gedacht en mocht ik hier weer mensen mee op de tenen trappen, sorry, sorry en nog eens sorry. Maar het is echt wel een nieuw verschijnsel, we worden steeds groter en krijgen enorm lange en gevoelige tenen. Tis aol naar de wuppen.

Ontnuchtering.

statistieken11-01-17-waterachtige-wegenwordpress-com

Ik kreeg kritiek over mijn blog en ik vertelde dat ik dit allemaal ludiek bedoel en op deze manier en door te schilderen wat frustraties kan dumpen. Ik had het over mensen die naast hun schoenen liepen na wat lessen aan een academie en dat wij zelf als docenten aan die academies daar wel eens schuld konden aan hebben. Maar sommigen voelden zich aangesproken en daar was soms ook een aanleiding toe. Ik kreeg in ieder geval een hele lijst met instructies waaar ik moest aan voldoen om die folder te MOGEN maken en dat vond ik niet fijn. Nu wat de belangstelling van mijn blog betreft: mijn blog wordt niet massaal gelezen, getuige hiervan de statistieken van mijn laatste schrijfsels. Ondanks er zo iets bestaat als vrije meningsuiting zal ik in het vervolg nog meer oppassen voor de personen met lange tenen want zelfs mensen die niet op “de feesboek zitten” krijgen soms iets onder ogen waar ze niet blij mee zijn. Maar nogmaals als je mijn blog gaat lezen besef wel dat dit louter mijn mening is en dat je echt niet moet verder lezen als mijn mening je niet aanstaat. Tis aol nar de wuppen dat is nu wel zeker.

Een reactie van een vriend die ik volledig kan onderschrijven. Ik zal mezelf blijven, niet zwijgen en even respectvol met anderen omgaan!!! … maar ik heb wel een mening.

Lees mijn blog nooit meer het kan je gezondheid ernstig schaden.

Artiestmonddood

Het recht op vrijheid van meningsuiting is een van de bekendste mensenrechten. Dit blijkt onder meer uit onderzoek naar de beleving van mensenrechten. Het recht om in vrijheid een mening te kunnen vormen en deze ook in vrijheid te kunnen uiten, zijn absolute voorwaarden voor een democratische samenleving. Het uitoefenen van de menings- en uitingsvrijheid kan onrecht aan het licht brengen en biedt iedereen de vrijheid zich kritisch te mengen in politieke discussies. Daarbij is een onafhankelijke, diverse en vrije pers een onmisbare voorwaarde. In Nederland is afgesproken dat de overheid geen censuur mag uitoefenen.

Onder de vrijheid van meningsuiting valt onder meer het recht om te demonstreren, het recht van artistieke expressie, de persvrijheid en het uiten van je mening via bijvoorbeeld het internet. Het recht op vrije meningsuiting biedt niet alleen bescherming aan denkbeelden die positief of onverschillig worden ontvangen, maar ook aan meningsuitingen die mogelijk als kwetsend, schokkend en/of verontrustend ervaren worden. De vrijheid van meningsuiting is echter geen absoluut recht, het mag door de overheid ingeperkt worden als dit nodig is om de rechten of goede naam van anderen te beschermen of in het belang van de nationale veiligheid of ter bescherming van de openbare orde, de volksgezondheid of de goede zeden. Dit is in internationale verdragen vastgelegd.

Soms moeten verschillende rechten tegen elkaar worden afgewogen, bijvoorbeeld vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst, of vrijheid van meningsuiting en non-discriminatie. Aangezien er geen vaste hiërarchie van mensenrechten bestaat, wordt een dergelijke afweging per geval gemaakt.

Maar mocht ik desalniettemin iemand ooit gekwetst hebben in mijn blog dan was dat zeker nooit de bedoeling. Ik tracht op ludieke wijze soms literair maar eveneens soms op schilderkunstige wijze mijn frustraties te ventileren. Ik heb veelvuldig hier al laten horen dat dit mijn persoonlijke mening is en niemand moet het daar mee eens zijn. Ook blijkt maar weer eens hoe verschrikkelijk belangrijk, wereldschokkend zelfs, al mijn  onnozelliteiten voor sommigen zijn. Maar een ding is zeker Tis aol naar de wuppen.

Vanaf nu gaan we appels met beren vergelijken.

Against the light

In een vereniging die ik nogal goed ken is er discussie over het toekennen van de tweejaarlijkse schilderwedstrijd. Men besliste nu dat zelfs 3 of meer maal na mekaar dezelfde winnaar uit de bus kan komen. Ik was daar zeer duidelijk tegen, want in het reglement stond dat dit NIET kon, maar nu het anders beslist is moet ik me daar jammer genoeg bij neerleggen. Men maakte de vergelijking met een wielerwedstrijd en gaat men daar als eerste over de meet dan komt men ook niet vertellen “je hebt niet gewonnen want je won verleden keer al”. Dit is toch een vergelijking die zo mank loopt als Quasimodo, de gebochelde en éénogige van de Notre Dame. Gaat men nu een fysieke inspanning waar iedereen de winnaar heeft zien lijden en zweten vergelijken met een artistieke gave, inspiratie en bevlieging. Bij een wedstrijd schilderen heb je een jury en die zien éénmalig een aantal werken gedurende, en ik zal nu wat overdrijven, hoog uit 2 minuten per werk. Bij een andere jury kan dit resultaat weer verschillen, maar één ding blijft je hebt werken die bij één groep dadelijk in het oog springen en anderen waar je erg veel tijd voor nodig hebt om er te kunnen van genieten en om de kwaliteiten te kunnen waarnemen, maar waar anderen dan weer los overkijken. Je hebt een soort van werken die je in iedere wedstrijd kan plaatsen en die bij zo’n vluchtig moment, dat een jurering toch is, er meermaals kunnen boven uitsteken. Ik heb dit zelf al meermaals ondervonden. Ik viel op een tentoonstelling om van enkele werken en ging daarom de volgende dag terug kijken en kwam tot de ontdekking dat het al heel wat minder was en weer anderen nu naar voor kwamen. Bepaalde werken pakken je dus meteen in en anderen vragen tijd. Wel bij een wedstrijd als wielrennen of iets anders heb je dat niet, wie eerst over de meet gaat wint, of wie het verste kan gooien of het hoogste kan springen is gewonnen. Met deze of gene jury dat maakt geen verschil uit. En dit is nu uitgerekend waarom ik hier even met je van gedacht wil wisselen. Maar natuurlijk maak ik me ook zorgen voor de deelnemers en de toeschouwers wanneer steeds dezelfde meermaals in de prijzen vallen. Bij een fysieke wedstrijd zie je hoe het komt dat iemand dikwijls kan winnen bij een subjectief gegeven zoals een schilderwedstrijd krijg je alleen te zien wie gewonnen heeft en dat zou op de lange duur kunnen vervelen maar ook bepaalde deelnemers afschrikken omdat toch steeds dezelfden winnen. Maar ik blijf mijn eigenzinnig thema steeds trouw en tracht het opgelegde thema’s naar mijn hand te zetten maar dat merken voorbij wandelende juryleden niet op. Ze hebben vooral oog voor blikvangers. Mijn conceptuele werken vallen uit de boot en daarom hebben de laatste 12 jaar een drietal leden al 2 en meerder keren gewonnen en ben ik de laatste 16 jaar nooit nog in de prijzen gevallen. Dit wilde ik even kwijt zoadat je ook weet waarom ik het er niet me eens ben. Het verschil zit hierin de uitslag van een wielerwedstrijd is objectief en de beoordeling van kunstwerken is subjectief. Dus ben je appels met beren aan het vergelijken en is dit geen reden om het bestaande reglement te veranderen. Tis aol naar de wuppe, maar ik amuseer me rot bij het schilderen van mijn niet meer in aanmerking komende conceptjes.

Het werk dat hierbij staat kwam NIET in aanmerking voor een bekroning volgens een jury-lid vanwege een grote fout in de arm (het jurylid zag niet dat weerkaatsing van het felle licht een deel van de voorarm was).beringen_n