Expo in Diagnosecentrum Lommel

 

lommel-1

Diagnosecentrum, Binnensingel 44, Lommel – 1 oktober 2016 tot 31 januari 2017

Ik laat je hier de flyer zien van mijn tentoonstelling in het Diagnose Centrum van Lommel.Ik kreeg de vraag om mijn werken daar gedurende een hele tijd tentoon te stellen dat is nu 4 maanden geworden. Ik dacht nochtans na Fabriano zo’n grote show ga ik niet meer doen, maar na gesprekken en hulp heb ik me toch weer laten overhalen. Ze staan hier toch maar te verkommeren. Ik maak wel regelmatig gebruik van alle beschikbare wanden in onze woning om ze te tonen. Maar zelf merk je die tentoonstelling in huis nauwelijks nog op. alhoewel ik soms plots een werk in de gaten krijg en dan vraag ik me af, hoe heb ik dat in godsnaam toch klaar gekregen. Ik herinner het me niet meer en sta dan zelf versteld van de keuze die ik maakte en van hoe dit gedaan is. Ik werkte er dan verscheidene weken aan en dat is helemaal weg. Raar maar waar. Is het dan toch, dat je als je zoiets maakt, je in een trance bent en geraakt en dus van de wereld, tijdelijk. Dat moet wel want ik had dit al meerdere malen met sommige werken. Maar goed nu ga ik dus naar Lommel voor een tijdje. Ik moet de selectie nog maken, een flyer laten drukken om uit te delen en de prijslijst opmaken. Ik hoop toch wat te kunnen recupereren want je weet niet wat je mist als je geen kunstwerken in huis hebt en je steunt er nog een groot talent mee. En de tijden dat wij af en toe eens een werk verkochten aan de Belgische staat, Vlaamse gemeenschap of Provincie Limburg kan ik me zelfs niet meer herinneren. Cultuur of kunstenaars steunen is iets uit de Prehistorie. Ja, ik heb wel enkele collectioneurs, zo zeggen ze dat in Het Milieu, die regelmatig iets kopen en die gemiddeld toch 5 Tejoos in huis hebben. Dus klagen doen we niet maar na Lommel wenkt Bokrijk . Ik moet alleen mijn blauw kieltje nog gaan passen.

lommel-2

 

Advertenties

Het verval gaat gewoon dagelijks verder.

pverval-tussenstopje1060528

Ik verval in herhaling maar het verval gaat dagelijks verder. Er is helaas geen verval in het ritme of het tempo maw verval met rasse schreden. Het schilderen zelf daar zit nog geen verval op maar voor sommige delen is het toch nodig goed bij de les te blijven. Ondertussen ben ik ook nog heel wat aan het voorbereiden voor een verblijf van 4 maanden in het Lommels Diagnosecentrum. Ja ik zal met een 70-tal werken 4 maanden in het Centrum verblijven. Het is gelegen langs de ring/Singel nml Binnensingel 44, in Lommel en je kan er  terecht van maandag tot vrijdag van 8.30h tot 20h en op zaterdag van 8.30h tot 12h, Zon en feestdagen is het gesloten. Daar is toch ook weer heel wat werk aan: uitnodigingen maken, laten drukken, een foldertje maken en laten drukken, selecteren en verpakken. Vrienden vragen om deze man in verval te helpen met vervoer, ophanging etc. Nog iets anders wat ik vond en dat helemaal van toepassing is op mij:

Ik kan de juiste betekenis van masterclass niet begrijpen … Betekent het dat een “master” (OMG) wordt verondersteld om je van alles aan te leren? Dus als ik een masterclass geef betekent dat dat ik een meester ben? Hum … nogal pretentieus en arrogant voor mezelf. Maar er zijn te veel meesters, masterclasses, meesterwerken, masterdemos, koningen, koninginnen, prinsen, prinsessen blablabla etc over de hele wereld naar mijn smaak. Het is belachelijk … Ik schilder en geef les, dat is genoeg voor mij, ik voel me niet geroepen me toe te voegen aan welke vorm van master, masters groep of masters tentoonstelling, dat betekent “niets” voor mij, sorry.

Vertaling van een tekst van Fabio Cembranelli die ik helemaal kan onderschrijven.

morer-decay-and-little-more

De keuze tussen aanbod, fun en/of retour, respons en nut.

width="1233"

Ik weet het echt niet meer en ik weet niet of ik het ooit nog ga weten? Ik ben dus wat men noemt een “watercolourpainter/watercolourartist”. Als ik dat zo bekijk heb ik een gigantische groep van aquarelvrienden en als ik ergens kom in buitenland of binnenland gaat het van ha: ” Theo/ Tezjoo/ Techcho/ Tejo/ Teedzjo of high”. Dat wil zeggen men kent mij en mijn werk. Als je natuurlijk zoals ik maar één onderwerp hebt is dit niet moeilijk. Maar men vraagt je voor jury en als delegatieleider en meer van dat soort dingen waaruit je zou kunnen afleiden dat men appreciatie heeft voor wat ik op die fijne carta van Fabriano plaats. Maar …en nu komt het ik zou iedere dag wel ergens in de wereld op een Salon/Bienale/Festival etc kunnen zitten. Je krijgt uitnodigingen en door het feit dat ik al verschillende keren naar zoiets geweest ben, weet ik dat het is fijn, plezant, leerrijk, boeiend en amusant. En als ik dan alle foto’s van mijn vrienden, die dat allemaal doen, zie merk ik ook dat zij dat allemaal graag doen. Wat me dan opvalt is dat ik die iedere dag ergens anders zie glunderen.

Mensen mensen, maar moet je overal meedoen , of overal naar toe gaan of werk opsturen??? Hier vragen ze een blad van 76/56 cm ginder slechts een aquarel van 40/30 daar moeten de buitenmaten 60/80 zijn. Dus wil je meedoen moet je er iets op maat voor maken. Buiten de blije en lachende aquarellisten zie ik soms ook werken hangen… jongens, meisjes…dan ben ik blij dat  ik niet heb deelgenomen. Iedere cm² is benut, werk naast werk gescheiden door de dikte van een lucifer en dan nog 3 à 4 rijen boven mekaar. Wie bekijkt dat, wie komt er buiten de makers naar kijken, kan je er iets normaal bekijken en dus komen er toeschouwers, kopers, galerijhouders, collectioneurs etc.??? Wat ben je daar in godsnaam toch mee. Ik weet het, ik doe ook wel eens mee maar ik selecteer streng en kijk naar hun verleden, wie deed er vorige keer mee, waar is het, hoe worden de werken gepresenteerd enz. Trop is te veel en te veel is trop! Het zijn vooral IWS-afdelingen die te land, te lucht er ter zee zoveel festiviteiten rond aquarel organiseren. Dit maakt ook dat men de aquarel die zo een eerlijke techniek is, maar het is een techniek, niet meer ernstig neemt. Als je iets te vertellen hebt kan je van deze techniek gebruik maken om je ideëen op papier te zetten en te delen met anderen, maar als je niets te vertellen hebt zwijg dan aub. Naar Fabriano ga ik zelf wel naar toe omdat ik vind dat Acquarello en Carta di Fabriano een natuurlijke combinatie is  en omdat ik er natuurlijk toch zeer bekende aquarellisten van over de hele wereld kan ontmoeten en ik ontving er 2 jaar geleden de uitnodiging om in deze stad ten toon te stellen. En voor mij begon het aquarel verhaal daar ook zo’n 32 jaar geleden, wanneer ik op verlof met men gezin als ontspanning wat ging prutsen met een aquareldoosje dat ik van Antoinette gekregen had. Natuurlijk ga ik er ook naar toe omdat ik er telkens weer goede aquarellisten kan ontmoeten. Maar de meeste van hen zie je daarna voortdurend terug op tientallen andere locaties verspreid over de hele wereld. Maar wat me eveneens bezig houdt is waar deze mensen de tijd halen om ernstig met hun vak bezig te zijn, of ze nog tijd hebben om te schilderen, maar ook waar halen ze al het geld want al deze reizen kosten toch handenvol geld. En dan nog eens opnieuw wat ben je daar in godsnaam toch mee. Buiten het strelen van je ego en natuurlijk is reizen voor sommigen een aangename bezigheid is. Maar thuis op atelier schilderen, in trance komen van je werk dat is een drug die al de rest in het niets plaatst. En nu moet ik verder schilderen want het eerste laagje is droog.

praevervalletje

 

Het verval is al lang ingezet

tvb_vervalsing

Het volgende salon van het Belgisch Aquarel Instituut (AIB) heeft plaats in 2017 in Alden Biesen, volgens sommigen een door God en klein Pierke verlaten en onbereikbare plaats. Maar volgens mij een zeer interessante plaats juist vanwege zijn ligging en het zeer grote aantal bezoekers. En deze bezoekers zullen waarschijnlijk niet allemaal aquarellisten zijn, daar ben ik bijna zeker van. Maar om te kunnen deelnemen moet je dus één, twee, drie of vier werken hebben die door de selectie komen en dat is steeds een risico. Je weet maar nooit. De thema’s zijn dit jaar architectuur, verval en het vrije thema. Ik ben eindelijk begonnen aan mijn eerste werk hiervoor. Dit onderwerp is me zo in de schoot geworpen, daar heb ik echt niets voor moeten doen. Ik zocht me eerst gek van wat ik zou maken tot…ik me realiseerde maar man je maakt al zovele jaren zelfportretten en wanneer je eens naar alles kijkt rondom dat portret dan zie je toch duidelijk dat dit verval al 73 jaar bezig is. Dus moet niet zoeken wat te schilderen want je merkt het iedere dag. Hoe kon ik nu zo dom zijn daar niet vlugger aan te denken, want inderdaad als ik ’s morgens in de spiegel kijk….verval en nog eens verval. Zonder nog te spreken van het onzichtbare verval. Maar om de natuur en mijn opdracht wat te helpen, heb ik wat ingegrepen. Ik heb me een week niet gewassen, speciaal extra vuile werkjes zoals vuilzakken vullen en buiten zetten gedaan, niet geschoren en niet naar de kapper geweest. Mijn John Lennon-brilletje opgezet. Enik heb mijn driedelig pak niet aangetrokken, maar wel wat kledij bijeen gezocht in de kringloopwinkel enz. En dit allemaal om het verval te vergroten of duidelijker te maken. Ik verklap je nu dus reeds mijn onderwerp, maar ga er aub niet meelopen want dat is plagiaat en daar staan gevangenis straffen op.

Eens iets schrijven over Schrift

Schrift_A

Ik woon al van in 1970 in Beringen en nog steeds op dezelfde plaats als toen. Enkele maanden geleden ontving ik van Mevr. Henkens, verantwoordelijke voor de tentoonstellingen in het Casino, de vraag om deel te nemen aan de tentoonstelling “Schrift”. ‘Schrift’ is een gevarieerde tentoonstelling van beeldende kunstenaars die letters, cijfers, taaltekens of schrift in een zeer ruime zin hanteren in hun werk. Verwacht geen lange teksten of ingewikkelde gedichten, maar spannende, kleurrijke en sprekende werken vol boodschappen aan de wereld. Ik heb toevallig enige tijd rond dit thema gewerkt. Mijn werken beantwoorden volgens mij helemaal aan de vooropgestelde doelstelling dus stuurde ik er een zestal op voor de selectie. Heel erg opgetogen vernam ik dan via email dit bericht:

Helaas werd je werk niet weerhouden voor de tentoonstelling. Er wordt niet getwijfeld aan de kwaliteit van je werk, maar zoals in de voorwaarden vermeld stond, was het geheel van de tentoonstelling van belang. Of misschien werd er niet aan alle voorwaarden tot deelname voldaan.

Daar schrok ik me toch wel eventjes een aap van. In Fabriano (Italië) vond men deze werken erg sterk en op mijn tentoonstelling die Tamara Ingels opende was zij juist zeer erg in de wolken van deze werken met tekst. Getuige hier een stukje uit haar openingstoespraak van Mevr.Ingels:

 Ik zie hier hommages aan Magritte, U kent wel onze Belgische surrealistische kunstenaar René Magritte. Ik zelf heb trouwens heel veel liefde voor de surrealisten, wel en ik vond hier het werk  “Ceci n’est pas la pipe de R.Magritte” dit is natuurlijk geen pijp maar een schilderij van een pijp, maar nog veel leukere vond ik de woordspelingen, bedenkingen maar ook beeldspelingen. Het beeld word dus ook gebruikt bv “Dit is niet van Christo”, die inpakkunstenaar, die een pakje inpakt maar dan staat er bij “maar ook niet voor U” en dan weer een ander waar een scherp mes naast een al even scherp en puntig penseel, waarbij hij dan de teksten zet: “Geen van beide is gevaarlijk” wel dat weet ik nog zo maar niet, de kunstgeschiedenis heeft in het verleden al bewezen dat zowel met het mes als met penseel zaken kunt veranderen.

Nu de tekst bij mijn niet selectie is zo ruim en nietszeggend dat je daar alle kanten mee uit kan, het past niet in het geheel of voldoet niet aan alle voorwaarden.Vandaar dat ik hierin mijn blog de werken die ik instuurde nog eens laat zien. Want al deze werken zal je NIET kunnen zien op de tentoonstelling over Schrift in het Casino. Ze werden wel degelijk tijdig aangeboden, doch NIET geselecteerd! Zoals je weet ben ik ook lid van de Beringse Kunstkring, dit is een kring met kunstenaars uit Beringen, en van deze kring is er 1 (één) persoon geselecteerd.  Je zal opmerken Tejo je bent een slechte verliezer, je moet dit sportief opnemen, dat is goed mogelijk maar als je dan weet dat Mevr.Henkens wel zichzelf selecteerde, dan moet ik daar geen tekeningetje meer bij maken. Of hoe groot klein beringen kan zijn.

Schrift Fabrian286

Mijn tekstaquarellen in het Complesso S.Benedetto in Fabriano.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.