Geen sant in Limburgse woestijn.

Stuk Itakrant1De laatste 10 jaar heb ik in Limburg slechts een 2-tal keren een tentoonstelling gehad. Aankopen van de Belgische staat, Vlaamse gemeenschap of Culturele dienst van de provincie…wat is dat nu weer? Ik stelde tentoon in het Casino van Beringen op uitnodiging vanwege het feit dat ik Laureaat Prijs Beeldende Kunsten van de Stad Beringen was, verder hingen er 2 werken op de tentoonstelling Limburgse kunst uit jaren 60-70 in het Cultureel Centrum van Maasmechelen en één werk op de verjaardag van de Heusdense Academie in de Muze vanwege het feit dat daar in de jaren 70-tig twee jaar lesgaf, dus geen keuze van de Muze. Wel in de kleine Bel Art galerij had ik soms enkele werkjes hangen. Verder stelde ik in binnen- en buitenland tentoon en stond ik in buitenlandse tijdschriften. Maar hier in Limburg waar je CC Hasselt hebt maar ook Z33 en Eastmen Gallery, de Mijlpaal en de Muze in Heusden, het Dommelhof in Neerpelt, de Velinx in Tongeren, De Markthallen in  Herk-de-Stad, St. Aldegondiskerkje in As en meer van die Cultuurhuizen of galerijen maar om daar te mogen tentoonstellen of er gevraagd te worden moet je al begraven zijn. Maar ook in mijn geboorteplaats Mol is men blind en doof. Nu kan je natuurlijk zelf een ruimte huren en daar je werken neerpoten. Maw  je zelf gaan verkopen, maar daar heb ik nu wel een beetje teveel eergevoel voor en ook ik denk dat ik toch wel een heel klein beetje bewezen heb, want mijn CV barst van de onderscheidingen, vermeldingen en selecties. Al deze verantwoordelijken zouden dus kunnen laten zien op de hoogte te zijn en oog te hebben voor loopbaan en kwaliteit en dit aan hun publiek kunnen tonen. De personen die het tentoonstellingsbeleid in handen hebben kijken echter ook niet verder dan hun neus lang is. Ze zijn niet op de hoogte, blind of vooringenomen of dat allemaal tesamen. Eenmaal kreeg ik zelfs de opmerking je zou hier wel kunnen tentoonstellen maar de tentoonstellingscommissie vind dat je teveel zelfportretten schilderde…??? Ja dan weet je het wel en moet je niet meer uitleg vragen en alleen je broek terug optrekken. Nu beoefen ik ook een stiel die voor sommigen gelijk staat met de oude ambachten en dat hoort in Bokrijk. Maar hier ben ik nog niet voor opgeroepen, ik heb trouwens geen blauw kieltje om aan te trekken. Maar heeft men geld nodig of wil men gratis een werk dan kent men plots wel je naam, adres en alles wat nodig is om contact te zoeken. En dan doet het toch goed dat je door sommige juryleden en ook buitenlandse curatoren opgemerkt word en dat men ook kwaliteiten van je werk ziet en waar zoveel anderen blind voor zijn. Ter illustratie een stukje uit een tekst van Anna Massinissa : Tejo Van den Broeck is niet alleen een van de voornaamste aquarellisten in de wereld, hij is ook een bekend jury lid en de Belgische delegatie leider op FabrianoInAcquarello, maar ook iemand die de aquarel in deze tijd een zelden gegeven rol toekent, nml die van conceptual art. Je zal misschien denken wat een oude zuurpruim en dat is misschien ook zo, maar ik ben echt blij dat mijn atelier na mijn Fabriano-tocht terug in orde staat en ik weer zonder al die problemen kan beginnen schilderen, want dat is toch de hemel op aarde!

En mocht je deze blog toevallig helemaal gelezen hebben en GEEN reactie willen plaatsen doe dan een PB met OK.

 

Advertenties

Gerechtigheid.

fabracqua 58001

Begin mei vroeg ik aan de deelnemers van FabrianoInAcquarello 2016 om de verzendingskosten van de werken te vereffenen. Want vermits ik toch naar ginder rij breng ik de werken van FabrianoInAcquarello zelf mee terug. Dus moet alleen de verzending naar Fabriano betaald te worden.En ook dit nog, ze mochten dit bedrag van 2,50 € storten op mijn bankrekening. Vanaf 25 juni staan de werken dan in Koersel en kan je ze ophalen of neem ik ze mee naar een volgende activiteit. Zoals dit steeds gaat met zulke eenvoudige voorstellen zien velen dit al eens over het hoofd. Onder onze leden zitten ook een heel deel buitenlanders en er zijn nog streken in Europa waar je zo maar niet via de bank geld kan overmaken. Ik ontving voorstellen om met de postduif te betalen, sommigen dachten zelfs dat je met rooksignalen ook kan geld overmaken. Er zijn zelfs streken waar je naar het schijnt ’s nachts geen geld kan overschrijven. Maar nu vandaag na ongeveer 3,5 maand heb ik de laatste som geld ontvangen. Via een bode ontving ik een postkaart met centjes op die waarschijnlijk uit een spaarpot zijn genomen of via giften bij een straatoptreden op een Mozart recital of iets dergelijks verzameld zijn. Ik was in de zevende hemel want ik had gedacht dat ik dit nooit meer zou zien. Maar waarschijnlijk is het geweten van de bewuste kunstenaar toch beginnen knagen en is dit werkje van kunstige huisvlijt met centjes toch mijn richting op gezonden. Eind goed al goed. Ik hoop maar dat binnenkort alle streken van Europa zullen kunnen gebruik maken van betalingen per bank of ik kan personen uit zulke streken niet meer weerhouden om deel te nemen. Omdat ook de interest op deze sommen verwaarloosbaar is.

Il mio corpo nuovo è finita ed è tornato a casa.

FabriJuneP1060240

Ik ben terug van het ophalen van mijn aquarellen uit Fabriano en het Complesso. Zoals jullie weten heb ik die twee maanden geleden samen met Sonja Engelen mijn aquarellen naar Fabriano gebracht. Ginder ontving ik een geweldige ontvangst en bovenal zeer veel hulp. Bij het opbouwen van de tentoonstelling en alles wat er bij komt kijken kreeg ik hulp van Anna Massinissa, Laurin McCracken, Angus McEwan, Luigi Cioli, Gaia Germoni en Benedetta. Ik mocht de artiest uithangen d.w.z. niets doen, alleen kijken of het goed is en het was goed! Dan ben ik verleden week samen met vriend Jos Lemmens de tentoonstelling gaan afbreken en alles (41 aquarellen)  inpakken en klaar maken voor vervoer terug. Weer met zeer veel hulp van Luigi, Jos en Claudio. Ik kreeg er van Giorgio Pelligrini, die me uitnodigde voor deze solotentoonstelling, ook het Museum appartement aangeboden voor Jos en mezelf. Ik werd daar in Fabriano ontvangen zoals ik nog nooit ergens ontvangen ben. Ook Sonja en Jos genoten mee van de faciliteiten die er voor ons waren. Met andere woorden men zorgde ervoor dat we ons thuis voelden. Wat ik ook nog nooit mee maakte was dat iemand en in dit geval was dat mijn curator Anna zo goed aanvoelde wat ik met mijn werk wil overbrengen. Ik moest me niet verantwoorden waarom ik weer zelf in beeld kwam, want ze zag zonder uitleg het hele plaatje en liet zien en voelen dat ze het begreep en naar waarde schatte. En die ontvangst, het zich zorgen maken of we het wel goed hadden, of alles naar wens was en daarbovenop die appreciatie voor wat ik al zolang doe dat ontroerde me en zal ik nooit vergeten. Dat heb ik hier nog nooit meegemaakt en dat vergeet je nooit meer. En met zeer veel plezier kon ik Anna dan ook een geschenk aanbieden en dat zal een van de eerste werken in het Museum van de Aquarel worden in Fabriano. Respect en trots.

Fabri1060341Fabri1060409