Tekst in het Ter Heide nieuws nr.1

AchtsteGezelKijk wat er nu verscheen in Ter Heide nieuws nr.1. Het is de tekst die ik op de nieuwjaarsreceptie van Ter Heide gebruikte en uitsprak om de nieuwe Gezel te duiden zoals Paul Geypen dat zo mooi vroeg.Hier heb ik verder niets aan toe te voegen.

Advertenties

Nu kan ik naar Avignon, Fabriano en Fabriano

AvignonKL2016Om deel te nemen aan de Europese aquareltentoonstelling in Avignon op het einde van het jaar mocht ik weer een ander werk maken en het moet in de maand Mei al naar ginder. Om aan zo iets deel te nemen maak je best werk dat men zich later kan herinneren. Men kent mij in Frankrijk van mijn autoportretten dus moest ik mijn reputatie trouw blijven en maakte ik na de maskers een werk met een nog grotere gelaatsbedekking dan een masker. Weeral een zelfportret zal je terecht opmerken. Ja, ik kan niets anders,hé. Deze keer zeer duidelijk herkenbaar aan bril en neus. Ik zal daar in Avignon wel weer opvallen want mijn werken zijn geen staaltje van virtuose waterbeheersing. De aquareltechniek gebruik ik om wat ik wil vertellen te tonen en niet om te laten zien hoe goed ik de techniek beheers. Ook het onderwerp is weeral niet verkoopbaar want geen honden, poezen, fietsen (erg in), ondergaande zon of pitoreske straatjes. Mocht het je niet aanstaan rechts onderaan is de deleteknop. Van mij mag het. Ja, dus tot op de pont d’Avignon. Neen, nu moet ik beginnen aan verval, architectuur of iets heel vrij. Het vrije thema is erbij gekomen op vraag van de commercanten onder ons. Ik moet nu weer trachten deze thema’s om te buigen naar mijn oeuvre. Verval is geen probleem daar ben ik al 73 jaar mee bezig, maar de rest…Dit blijven volgen kan op de gekende sociale media en op dat mooie Fabriano papier.

Demo: Mons is nu wat meer af.

DemoWade 2

Mocht je een aandachtige toeschouwer geweest zijn op mijn demo in Mons dan had je gehoord dat ik vertelde dat ik op die korte tijd van een demo NIETS kan laten zien. Ik werk normaal veel langer aan één werk, voor eenvolledig vel 56/76 kan dat oplopen tot 6 à7  weken. Ik vertelde er daar ook bij dat als je echt wil zien wat ik doe en kan dan moet je naar een tentoonstelling komen kijken. Ik kan niet zoals die anderen een aquarelletje of 3, 4  maken op 90 minuten. Ik wilde daarom ook eigenlijk geen demo geven, de organisatie verplichtte me echter dit toch te doen. Men zei erbij dat ik niet moest praten en alleen, na de demo vragen beantwoorden. Ik heb dan ook een 75 minuten gewerkt, maar wat ik wilde klaar krijgen was lang niet af en door de haast was ik er zelfs niet tevreden over. Bepaalde onderschilderingen zouden beter kunnen en moeten als ik meer tijd had en me dus niet zo moest haasten om toch IETS te hebben. Vermits ik nu een geschenk wilde voor de opa van het meisje dacht ik het toch maar af te maken. Antoinette, die soms toch kwaliteitscontrole doet, kon het waarderen en dus zal ik het kunnen overhandigen. Maar  met de vermelding dat het een demo-werkje was van Mons. Ik kreeg daar trouwens ook kritiek over mijn demo, van mensen die het blijkbaar dus beter kunnen en me vertelden dat er NIETS te zien was.Even is er dan een lichte aardbeving, maar het is normaal dat je niet voor iederen goed kan doen.Wat die kritkasters ook niet zien is dat er al een heel denkproces vooraf gaat, met oa documentatie zoeken, documentatiefoto’s nemen of zoeken. Aankleding, inkleding, compositie, bladvulling, kleurgebruik, lichtinval, contrast enz enz dat staat allemaal op voorhand vast. Dat zie je niet op een demo en als ik dat alles eerst moet uitleggen is er nog minder te zien. Iedereen een foto bezorgen en deze laten naschilderen is veel, veel eenvoudiger en geeft dadelijk resultaat.Maar ik ben nu blij dat er toch eens eindelijk iemand is die niet tevreden is over mijn aquarellen. Erg bedankt kritische toeschouwer van Mons! Demo Mons= demons.

 

There is an Artist in every man!

Artist in EveryP1050890.jpg

Ik kocht een tijdje geleden een paar schoenen en hoe het komt weet ik niet meer, maar ik plaatste de schoenen terug en haalde  er een ander paar uit, omwille van de veters. Ik keerde de schoen om, om ze terug te plaatsen en kijk wat ik las:There is an Artist in every man!…Op een dag als deze was dat een geruststelling. Je begint aan alles te twijfelen en heeft het allemaal nog zin! In wat een rotwereld leven we. Waar ben ik toch mee bezig. En net nu zat ik me hier wat te vermaken met een aquarelletje. Maar als je dit dan onder deze schoen leest…zal ik toch maar verder doen. Ik amuzeer me en moet ik daar vroeging over hebben? Net op dit moment gaan er bij enkelen in onze vereniging stemmen op om aquarellen te schilderen die verkoopbaarder zouden moeten zijn. Onderwerpen als architectuur, verval of tegenstellingen enz zetten niet aan tot kopen beweren deze personen. Ik twijfel daar echt aan. Stel dat een rode ondergaande zon goed zou verkopen! Waaw, iedereen aan de ondergaande zon. Ik schilderde 7 ondergaande zonnen en nog op eigen initiatief 3 opkomende zonnen. Houw, houw …na de tentoonstelling blijf ik zitten met mijn aan de lopende band geschilderde koopwaar. Waar moet ik daar mee naar toe? En dan spreken we nog niet van het dagenlang ontbreken van schildergenot of het opnieuw werken voor een baas (DE VERKOOP). Neen, laat me maar mijn niet verkoopbare spullen schilderen, waar ik dagen, weken met plezier aan bezig ben. En als ik dan iets verkoop, wat sporadisch wel eens gebeurd dan trekken we een fles Cava, Prosecco of Franciacorta open. Verkoop ik er dat jaar 2 werken dan gaat er zelfs een fles Champagne aan! Wat een genot! Maar dus schilderen om den brode zou ik niet kunnen. Ik schilder louter voor het plezier en legt men me een thema op van de aquarelvereniging dan doe ik mijn uiterste best om mijn werk aan te passen voor dit feest! Ben ik nu naief/onnozel of simpel? Aan jullie de keuze maar ik ga na een aquarelletje plegen!

A passion for self-portraits: The Art Of Watercolour N°22

AofW2016-1

Abonnees van tijdschriften hebben altijd voorrang op kopers aan de kiosk. Bij L’Art de l’Aquarelle en meer speciaal Diverti die dit tijdschrift in België verdelen is dat niet het geval. Telkens weer slagen ze er in om het driemaandelijkse tijdschrift 15 à 17 dagen na het verschijnen te laten toekomen bij hun trouwe klanten. Veel lezers van dit trouwens mooie tijdschrift nemen daarom geen abonnement meer maar kopen of reserveren het in een tijdschriften winkel. Desalniettemin ben ik tevreden dat men weer een 4-tal bladzijden ruimte heeft besteed aan mijn werken. Vooral de engelstalige versie van dit L’Art de l’Aquarelle gaat de wereld rond en als je daar dan gratis wat ruimte in krijgt omdat men er wat in ziet dan kan je niet anders dan tevreden zijn. Ik laat hier de rest van het artikel zien.

Over de keuze van de werken en de foto’s ben ik niet erg tevreden maar een gekregen paard….Ik had een ander voorstel maar de layoutman wilde niet veranderen.AofW2016-2

AofW2016-3

AofW2016-4

 

Young man lookin’ in the shadows that pass

Il ragazzo nell'ombra35

Young man lookin’ in the shadows that pass of zoals Francesco De Gregori op zijn Dylan-tribute dat vertaalde Il ragazzo nell’ombra di un riflesso passato. Dit is de titel van mijn jury-bijdrage aan Marche d’Acqua Prize 2016 in Fabriano. Mijn aquarel is af en nu kan ik aan iets voor Avignon beginnen. Al die verschillende evennementen waar je aan mee doet of een uitnodiging voor ontvangt hebben allemaal verschillende formaten. In Fabriano vragen ze een gans vel 56/76 cm en dat is niet normal maar op een ander weer andere formaten met als resultaat dat je voor iedere manifestatie iets op maat moet maken of je kan niet meedoen. Ik zou erg interessant zijn als daar eens uniformiteit in zou komen. Maar dat is weer een andere zaak. Waar ik me weer opnieuw zorgen over maak of dat toch doet nadenken is het overaanbod aan watercoloursalons. Overal bijna dezelfde namen en werken van verschillende afmetingen, met overal verschillende deelnemings fee, op verschillende locaties, in verschillende landen en in verschillende continenten.Wie heeft daar wat aan, wie doet daar aan mee, wie gaat daar naar kijken? Waarom doe we daar aan mee? Is dit onze ijdelheid? Want als je het op de keper bekijkt heb je geen enkel voordeel mee of profijt. Waarom dan?? Zit er iemand in Kazachstan te wachten om mijn zelfportretten te zien? Ja zeg je…waaaaaww!!! En dan???

Ik heb ook wat angst om naar Fabriano te gaan want het is me boven mijn hoofd aan het groeien. Er doen 760 aquarellisten mee met ieder één werk. We gaan 5 dagen en er is iedere dag iets te beleven. Wanneer gaan we die werken kunnen bekijken, wanneer gaan we ook nog eens kunnen genieten van ons verblijf en wanneer gaan we kunnen kennis maken met al deze aquarelvrienden ter wereld. Ik hoop dat ik me vergis maar ik ga dit jaar toch met enige vrees en ik ben bang een ontgoocheling op te lopen. Het wordt teveel, trop enough! Maar ja, dit allemaal gewoon om je te melden dat mijn werk klaar is en naar het Museo della Carta moet gaan, voila!

“L’Art…” of “The Art…” er aan geraken met een abonnement is echt geen lach.

Art o W 22.jpgEen uittreksel van de inleidende tekst uit The Art of Watercolour N°22 : And what about Tejo Van den Broeck, whose self-portraits are a reflection on the status of the artist and his representation?

Art of Watercolour 22ndmagazine

Ik hoor dus ook dat men het artikel, waarvoor ik uitleg verschafte aan Laurent Benoist van L’Art de l’Aquarelle, vertaalde en eveneens in The Art of Watercolour plaatste. Naar horen zeggen en foto’s op de site. Want ondanks abonnement en medewerking en winnaar van de lezers wedstrijd heb ik het nog steeds niet. Iedere keer is er wel iets waardoor de abonneès in België moten wachten. Kijk wat je dan ontvangt na uw vraag waar het blijft: “Le n° 28 vous sera bien adressé dans les prochains jours. Notre routeur a simplement rencontré un retard de distribution, ce dont nous vous prions de bien vouloir nous excuser.
Nous vous invitons donc à patienter encore quelques jours.”
Ik dacht er sterk aan mijn abonnement NIET te vernieuwen maar dan kreeg ik uit Frankrijk rond nieuwjaar een interessant bod en het interessante daaraan was de prijs en ik heb me weer laten vangen. Verschillende landgenoten vernieuwden hun abonnement niet meer en halen het in de kiosk. Ik was dat ook van plan maar dan kwam dat voorstel…Ik kocht L’Art de l’Aquarelle natuurlijk ook al in de kiosk omdat ik niet kon wachten om te zien wat ze ervan gemaakt hadden en een blad waar je zelf instaat, ja dat is toch anders. Vroeg of laat vraagt wel iemand of ik dat nog heb. Ik heb bv een Nederlandse vriendin en die woont in een gebied waar je niet met bankkaart kan betalen, internet moet er nog uitgevonden worden en ze geven mekaar boodschappen en signalen door met rookwolkjes en tamtam. Misschien moet die het wel hebben, want ook drukwerk kennen ze daar nog niet. Het is een warme gemeente in een door God en klein Pierke vergeten gebied, maar wel met nog echte mensen. Of ze er kunnen lezen weet ik niet maar ik wil het wel komen voorlezen.Ik heb altijd al aan ontwikkelingshulp willen doen. Dit gebied is trouwens niet onbereikbaar voor ons.

 

Jurorwork Marche d’Acqua Fabriano 2016

FabriaJurorworkje.jpg

Mijn werk dat ik moet/mag maken om te zetelen in de jury voor de prijs Marche d’Acqua is vorm aan het krijgen. Ik zeg niet dat het af is maar tegen we naar Fabriano vertrekken MOET het wel af zijn of ik moet het zelf opsturen. Als het tijdig af is kan het mee met ML die met de wagen naar ginder gaat. Ik ben er al enkele dagen aan bezig. Maar eer er iets op papier stond, was ik er al een hele tijd mee zoet en bezig. Ik wilde een natte asfalt maar zonder enkele weken steentjes, bitumenen, asfalt met stokjes etc te schilderen zou dat niet lukken. Ik had daar trouwens niet veel zin in, ik deed zoal eens iets met gele vochtige zand en voetstappen. Hoe zou je het dan wel doen? Ja, dat was de uitdaging en nu is het dit geworden. Maar die luie jongen op dat asfalt die moet nog een hoofd krijgen met haren er op en alles wat een mens zoal op zijn kop en aan zijn hoofd krijgt. Kan je dat vlug doen? …Neen! Kun je zo iets op een demo? …Neen! Is daar iets aan te zien terwijl ik bezig ben? …Helemaal niet! En ja, Reini Hansen daar mag je over klagen en zeuren. Er is dus echt niets te zien.  Maar zie je het gras of een bloem groeien terwijl je er op zit toe te kijken? …Neen, ook niet en toch krijg je na verloop van tijd wonderlijke dingen te zien. Moge dit een troost zijn. Maar nu moet ik verder, want langzaam maar zeker komen we waar we zijn moeten!

MuseodellaCartalogo

Nu in L’Art de l’Aquarelle N°28

AdA Ma2016 1.jpgAdA Ma2016 2.jpgIn de nieuwe L’Art de l’Aquarelle N°28 kan je 4 blz vinden met wat duiding bij mijn werken. Het is niet helemaal zoals ik verwachtte en aangaf maar wees blij, fluister ik dit Pietjeprecies toe!  Dit is natuurlijk een mooie beloning voor het winnen van hun wedstrijd over portret. En de verkoop zal weer boemen. Met toch als gevolg dat ik moet in mijn atelier steeds meer ruimte voor opslag moet afstaan aan mijn conservator. Als abonnée van dit blad heb ik dit natuurlijk nog lang niet ontvangen, maar ik ontdekte het bij mijn wekelijks bezoek bij de tijdschriftenboer. Ik vertelde jullie al dat vroeger deze journalist daar voor uit Frankrijk kwam, nu laat hij via mail een blad met vragen toekomen en dan moet je zelf al het werk doen en je voorstellen voor layout en welke werken vallen tussen Koersel en Frankrijk in het water. Vandaar dat ik niet helemaal tevreden ben ondanks deze gratis reklame. Maar dan denk ik wie staat daar nog in? Wees blij makker! Genoeg nu , ga maar lekker verder schilderen.

Ook in The Art Of Watercolour N°22

Art of Watercolour 22ndmagazine.jpg

Nu in The Art Of Watercolour een vermelding op de cover en in de aankondigingstekst!

NOW IN NEWSSTANDS: The Art of Watercolour magazine.
Could plein air painting and travelling be the only ways to find inspiration? As we finally come to the end of winter this question merits an answer and in our spring issue, at least some of the artists will answer by the affirmative. Whether it’s Yann Lesacher and his colourful travel anecdotes, Julian Bruere, the worthy successor of the Australia’s Heidelberg School, or the Californian artist who divides his time between surfing and painting, all of these artists have at heart to heed, in one way or another, Henry David Thoreau’s entreaty to “live deep and suck out all the marrow of life”.

But there are other artists who prefer the relative comfort of their studio… One such artist is Somsak Chowtadapong, whose abstract compositions are imbued with Buddhist philosophy. And what about Tejo Van den Broeck, whose self-portraits are a reflection on the status of the artist and his representation?