Lekker doorgewerkt.

Casino klein Kroon op

Op enkele akkefietjes na heb ik vandaag kunnen doorwerken en dan is zo een aquarelletje natuurlijk vlug af. Mijn vriendin had er even genoeg van en dus moest de vertaling wachten. De Fabrianogaanders moesten een nieuwe boodschap ontvangen want ik ontving een nieuwe kunstenaarsidentificatiekaart en die moest ik doorsturen. Alsook nog een herinnering aan betaling. Verder verven aan het mooiste stukje van het Kioskplein. De plaats is het Casino in Beringen en waar ik al ettelijke keren heb tentoongesteld. Ik had dit nog liggen om op een dood moment eens af te maken. Nu is dit dus gebeurd. Dit is even wat spelen met de verfkes want als je de tekening hebt is de klus half klaar. Het is 72cm/52 cm groot. Niets in vergelijking met dat stuk artiest dat ik al eens schilder en dan vooral sommige onderdelen. Velen zeggen me je kan dat al met je ogen dicht zeker…ja, dag Jan. Die man zijn snor en zijn haren daar brrekt toch je klomp van in twee Sommigen zeggen maar met rubber cement, of hoe heten al die hulpdrankjes, is dat wel gemakkelijk zeker. Ja Jan??? Begin er maar eens aan dan weet je het. Het enige wat je kan doen is schaduw tussen en op de haren schilderen. En dat is toch kinderspel…niet? Zo nu kan ik op de zevende dag gaan rusten. De buit is binnen.

Advertenties

Eindelijk nog eens even tijd voor mijn blog…

ProefCasino

Ja, ik zal toch maar even tijd maken voor de duizenden lezers van mijn blog. Maar ik zal het kort houden. Zoals aandachtige Facebroeckers al gelezen hebben won ik de eerste prijs van L’Art de l’Aquarrelle en dus een bladzijde in N°27…( dat zie je onderaan ). Maar de rest van de prijs is meerdere bladzijdes in n°28. In het verleden kwam daarvoor een reporter uit Cannes om me te interviewen maar in een tijd van besparingen krijg je een mail met een 15-tal vragen die je moet beantwoorden. Maar je mag kiezen in het Engels of in het Frans en gezien geen van beide mijn moedertaal is heb ik een probleem. Alleen die 15 vragen over mijn werk, werkwijze, motivatie etc neemt al wat tijd in beslag. Ik moet ze uittypen en dan gaat mijn vriendin , gewezen lerares Frans, ze vertalen. Maar daar moet je bij blijven om uitleg te geven of eventueel het iets anders te formuleren. Dan foto’s uitzoeken en ook weer van commentaar voorzien. Daarbij komt de enorme druk van een jaar vol van activiteiten met oa Fabriano, Beringen Casino, Paal Bel Art,’t Getouw, opnieuw Fabriano en ten slotte Avignon. Allemaal met tijd om tekst te leveren, digitale bestanden in deze sterkte en afmetingen, werken te verzenden etc. Ook betalingen van lidmaatschap, groepsinschrijving enz en zo voort. Ik heb een grote kaart gemaakt met alle dagen van 2016 er op om een overzicht te hebben. Voor de tentoonstelling bij Jos in Bel Art heb ik een aquarelletje van de “casino” beloofd. Daar was ik aan begonnen maar het formaat klopte niet met de zwaarte van nog eens een blad Arches en dan moest ik een noodgreep toepassen. Een blad opspannen waar al iets op staat maar het is gelukt en kan verder. Maar een Fabriano werkt toch duizend keer fijner. Ook moet ik in de gaten houden of al mijn Fabrianogaanders hun bijdrage storten want ik moet die op mijn beurt overmaken aan FabrianoInAcquarello vóór 1 januari, maar ik moet nog bijna de helft ontvangen. En dan ben ik toch zo blij als een gek dat ik dit allemaal kan doen, want tussendoor komt er zo plots weer een mankement aan de behuizing van deze bezige bij en dan zijn er andere prioriteiten. Maar we kunnen onze geliefde bezigheden doordoen…wat schilderen, wat naar muziek luisteren en mijn lief ondersteunen bij haar vertaalproblemen van een moeilijke tekst (zegt ze me). Tot wederhoren. LArt deLAqua Dec 2015

Wie kan er blijven schilderen…? Who’s gone paint and when…?

OverkillDaad 1

Hoe doen ze het toch. Ik zie bevriende aquarellisten alle dagen ergens anders opduiken. Hoe doen die dat toch? Hoe betalen die dat toch? Waar halen die die tijd toch? Hier in Koersel heeft een dag maar 24 uur en dan moet je nog slapen, eten, alle nodige rompslomp die gewoon leven met zich meebrengt. Dan spreek ik nog niet van ernstig met je vak bezig te zijn. Ik zie ook dat het allemaal nog tamelijk jonge mensen zijn. Ik kan me nu soms veroorloven om 3 à 4 dagen aan een stuk te schilderen, omdat ik het graag doe, omdat ik ondertussen mijn pensioen heb en omdat ik niet veel anders kan. Maar na zo enkele dagen moeten er weer rekeningen betaald of je moet dringend naar het containerpark, je zou ook je minder mobiele zus na haar operatie kunnen gaan bezoeken. Ook eens afspreken met enkele bloedbroeders en wat zitten zeveren zou kunnen maar het lukt allemaal niet. Mijn agenda voor 2016 zit VOL. Mons, Mol, Fabriano en nog eens Fabriano en Avignon. Ik heb een jaarplanning gemaakt om overzicht te hebben. Ik moet daar uit afleiden dat ik ofwel te langzaam ben, te weinig geld verdien, onvoldoende organisatorisch talent heb en meer van die kwalen ofwel allemaal tegelijkertijd. Ik ben soms wel jaloers als ik Igor Sava dan weer zie opduiken met Ekaterina en even later zit Amit Kapoor daar met de steeds aanwezige en onvermijdelijke Angela Barbi  of Isabel Moreno Alosete of Atanur Dogan met Anna Massinissa. Dat komt natuurlijk omdat ik keuzes maak en zelden aan dit rondreizend circus deelneem. Maar ook omdat ik moet werken, langzaam werken en een hele hoop verplichtingen heb. Als echtgenoot, opa, artiest, lid van Raad van Bestuur, kookbroeder, redactielid en vrijwillige medewerker aan een instituut. Door mijn keuzes om maar op enkele uitnodigingen in te gaan en mijn fierheid om me steeds met nieuw werk te tonen moet ik verschillende boten laten voorbij varen. Je moet ook steeds andere formaten hanteren. Ik werk als het louter artistiek en voor mezelf is op een Full Size Fabriano 640 gr. maar in het circus wenst men steeds andere en veel kleinere formaten. Daarom pas ik dus regelmatig, wat schrijf ik…zeer dikwijls! Maar is dat minder? We doen met goede moed en blij verder, we blijven selectereren en laat die reizigers maar rondtrekken met het waterverfcircus. Ik moet/wil werken!