Kleindochter liet zich omkopen…

Omgekochte Wade KLWie regelmatig mijn blog leest weet dat ik kleinkinderen heb en ze regelmatig schilder. Niet eenvoudig! Mijn kleindochter, het jongste kind van mijn dochter, heeft een mooie naam: Wade.  Geschikt om met waterverfkens te schilderen. Maar dan ken je mijn kleindochter niet. Voor deze foto, ja een foto, want poseren dat is iets van voor de wereldoorlog. Mijn kinderen en al de kinderen van Elcito lieten zich schilderen en hebben daar ook lang, onbeweeglijk vlak voor me moeten stilzitten. Vervlogen tijden, passé. Wade zou ik gaan schilderen zij was de volgende in de rij. Ik sprak verleden jaar al eens af maar toen ik daar verscheen barste ze uit in een hevige en zeer luide weenbui die gepaard ging met overvloedig veel water. Eventjes alles uit de kast gehaald maar ze was ontroostbaar. Dat deed pijn vertelde ze en ze wilde niet, helemaal niet. Daarna nog eens een poging maar die liep ook op niets uit. Onlangs wilde ik toch mijn belofte om ieder kind te schilderen nakomen en sprak met haar af. Maar weer een geweldige huilbui en tranen van hier tot in Mekka. Maar ik had er vooraf over nagedacht en een plan bedacht. Ik wist door de regelmatige plundering van onze snoepdoos dat het een snoeper is. Tijdens een pauze in de buien vertelde ik haar dat we als ik foto’s mocht nemen, we samen naar de snoepwinkel zouden gaan en dat ze op mijn kosten mocht inkopen doen. Niet dadelijk liet ze zich inpakken maar na een poosje vroeg ze  “Is dat echt Opa, gaan we dan …” ik zei maar natuurlijk Wade. En zachtjes aan liet ze zich inpakken en omkopen, nog niet met volle “goesting” maar na eerst 30 slechte opnames met een beteuterd gezicht, dooide ze langzaam en lukte het om enkele bruikbare opnames te maken. Ik probeerde er enkelen op ander papier en die lukten maar half, maar waren een leuke studie, maar dit is dan het echte werk dat bij mijn dochter naast de rest van de kroost zal hangen. Wade kwam wel iedere keer kijken en ze vertelde me dat haar T-shirt niet juist was.Maar dus niet alleen voetballers en wielrenners of Fifa-bobo’s laten zich omkopen, neen ook snoepgrage kleindochters laten zich inpakken.

Advertenties

Neen…neen sorry neen!

Everyone gets

Gisteren ging het Salon de l’Aquarelle de Belgique in Tours & Taxis in Brussel open en ik was er niet bij, mijn eigen schuld. Erg spijtig maar ik heb nu eenmaal de beslissing genomen niet deel te nemen en dit zijn de gevolgen. Ik niet wilde deelnemen omdat ikzelf moest betalen om deel te nemen. Alhoewel ik uitermate blij was toen die uitnodiging in mijn bus viel tot ik al die voorwaarden gezien had. Het zou mij 305 € kosten, maar ik moest ook nog een talentvol petekind zoeken die ook nog eens 240 € moest ophoesten. Ik heb lang nagedacht, want het is een erg mooie locatie met zeer veel andere sterke aquarellisten. Ik was natuurlijk ook zeer opgetogen omdat er maar 5 Belgen waren die een dergelijke uitnodiging ontvingen. Dit alles streelde mijn ego. Maar bij dat nadenken begon ik eens te tellen hoeveel ik zelf al investeerde in mijn kunstwerken gedurende mijn artistieke loopbaan. Ik schilder reeds 62 jaar, ging naar school, ga naar alle mogelijke interessante tentoonstellingen, volgende verschillende cursussen in het binnen- en buitenland, ik laat al mijn werken steeds degelijk inlijsten, koop alléén het allerbeste materiaal en tracht steeds het meeste duurbare papier of doek te gebruiken, ik ga naar het buitenland voor stages en schilderworkshops, ik ben duizenden uren bezig met dit vak….is dit niet genoeg??? Moet ik nu zelf nog gaan betalen om mijn werken ergens te tonen? Daarom besloot ik het volgende: Ik doe NIET mee in Tour & Taxis en mijn zou MIJ eigenlijk moeten uitbetalen om mijn werken te willen bekijken en tonen. Ik ben blij met mijn principes en het besluit. De artiest is steeds de sigaar maar ik doe er niet meer aan mee! Dus stond het vast dat ik er niet bij zou zijn. Nu ik daar zoveel vrienden zie die het wel betaalden en er dus bij zijn , heb ik wel wat spijt. Maar mijn redenering is nog altijd de juiste vind ik. Ik ga natuurlijk naar deze tentoonstelling!

Salon de l Aquarelle de Belgique

Ik ontsnapte al eens aan een bloeddorstige galerij uitbaatster, aan een niet zo integere galerij houder die mijn werken achter hield, aan een schepenen van Cultuur die in ruil voor enkele werken me kon belonen met de prijs van zijn stad en meer van die frisse praktijken. Ook een deurwaarder, die in onze provincie hoofdstad meer dan 100 huizen bezit, en een gigantisch groot werk bestelde, waar ik 3 jaar aan werkte en uiteindelijk bij de levering vond dat het voorschot volstond, omdat ik maar een zeer plaatselijke artiest was,  in tegenstelling met toen hij het me vroeg en ik kreeg het werk ook niet meer terug! Door al deze toestanden ben ik erg wantrouwig geworden en heb waarschijnlijk ook kansen gemist. Maar ik ben nog steeds dezelfde persoon en schilder bijzonder graag aan wat ik maakte en nu maak, met andere woorden ik amuseer me. Ik ben zelf zeer overtuigd van de kwaliteiten van mijn werk en blijkbaar anderen ook maar iemand tegengekomen die ik kan vertrouwen en die zegt dit werk moet ook buiten Koersel gezien worden , neen die ben ik nog niet tegengekomen.

Maar als besluit zou ik willen zeggen: ik ben een schilder en mijn werken verkopen kan ik niet en het is ook niet mijn taak. Ik ben wel blij als ik iets verkoop maar buiten alles wat ik doe nog geld gaan geven om ze te tonen, neen…neen sorry neen!

Toch even nuanceren aub

Verboden artikel portret ReyndersEnkele maanden geleden maakte ik op aanvraag van Ivo Konings een werk voor het goede doel Nederheem in Tongeren. Men vroeg me het portret van een politieker als mens van vlees en bloed. Na wat over en weer mailen met Ivo nam ik het besluit een portret van gouverneur Herman Reynders te schilderen met ontbloot bovenlichaam. De gouverneur was akkooord en ik ging bij hem foto’s maken. Ik wilde de gouverneur schilderen zolas ik eventje er voor een zelfportret gemaakt had. Ik had ook in gedachte zoals bij mij, hem niet vooraan in het aangezicht te schilderen maar grotendeels de achterzijde maar toch nog even herkenbaar. Het kader en het licht in de gouverneursveranda was prachtig. Dat beloofde, en vermits ik nog veel werk had aan aan mijn 4 werken voor de Aquarellade van Mons begon ik er dadelijk aan. Het vlotte goed en ik werkte er met veel goesting aan ondanks dat het me niets opbracht, maar toen ik bezig was dacht ik, dit werk gaat voor mij werken. De gouverneur wilde het zien toen het klaar was en hij was tevreden net als ikzelf trouwens. Nu was het voor mij al even uit mijn hoodf toen ik deze week bericht kreeg dat men uitnodigingen naar de journalisten zou sturen om ze uit te nodigen voor de persconferentie. Wat ik niet wist dat dit zou gebeuren met volgende tekst:Op vraag van kunstenaar Ivo Konings poseerden de eerste burger van Vlaanderen, Jan Peumans, en de gouverneur van Limburg, Herman Reynders, NAAKT in het kader van de benefiet-kunstveiling!!! Plots ontving ik 3 telefoons daarover en uiteindelijk een gesprek hierover met een journalist en zoals ik kan lezen verdraaide hij rustig mijn woorden. Dat ik alles geheim moest houden vroeg men mij daarna maar het kwaad was geschied.Op zich is dit niet zo erg maar ik kreeg wel het etiket opgeplakt van me niet aan de afspraak gehouden te hebben. Maar met dat “naakt en politici” maak je zelfs slapende honden wakker. Ik vermoedde nooit dat men de sentatietour opging maar het gebeurde en ik betreur evenzeer dat het zo gelopen is.