Een aquaproefsel…

ProbeerselWadeIk kreeg in Fabriano op de FabrianoInAcquarello van dit jaar een vel papier en ik was er heilig van overtuigd dat het een normaal blad was. Ik begon er aan omdat ik mijn dochter nog een portret schuldig was van hun kleinste en ons kleinkind Wade. Maar bij de eerste vlekken op het blad voelde dit zeer vreemd aan. Ik onderzocht het vel en bleek dat het niet de gewone Fabriano was van 100% cotone maar dit gekregen blad was slechts 50% cotone, katoen of lompen. Ik stopte er onmiddellijk mee want dit was niet normaal, dit was ik niet gewoon. Het water bleef daar geruime tijd boven op staan maw het dringt niet in het papier maar moet als het ware eerst verdampen. Not my cup of thee. Je hebt dan veel te weinig controle en/of moet lang wachten of steeds nat in nat werken met alle gevolgen vandien. Je zal zeggen het ziet er toch redelijk uit en dat is ook zo maar ik ben gewoon op de echte Fabriano te werken en dit is miserie zoeken. Ik wil volledige controle en afhankelijk zijn van waar het water naar toe wil en niet wachten tot het aub wil verdampen of opdrogen. Ik ervaar weer maar eens dat je op ieder papier moet leren werken en dus niet zo maar onbekende vellen moet kopen als er zich een kans voordoet. Je moet er eerst op gewerkt hebben en dan kan je oordelen, ligt het je of niet. Ik wist trouwens niet dat men dit maakte in Fabriano, maar nu snap ik waarom we allen zo’n blad ontvingen. Om uit te testen dus, maar mij niet gezien, ik ben ondertussen opnieuw begonnen en op een echt vel en 100% lompen of vodden. Dus geen halve vodden voor mij.

Advertenties

Na 15 jaar Aquarel Instituut België nog eens prijs!

Fragiel klKL portret

Zoals je wel weet is er op ieder Salon van het AIB een Eerste prijs voor het thema. Dit jaar was het thema “Muziek” en de eerste prijs ging naar Rita Cornelis, een terechte winnaar. Maar ook dit jaar gaf Blockx weer een prijs. En dit was deze keer voor het vrije thema. Ik zond mijn 2 muzikanten in voor het thema en dan beide hier ingesloten werken voor het vrije thema en ik ontving daarmee de prijs Blockx . Ik kreeg volgens onze voorzitter op ieder van de drie items (compositie, aquareltechniek en originaliteit) waar de 3 juryleden moesten op quoteren een 10 zodat er blijkbaar niets anders op zat dan me de prijs te geven. Ik was blij want ik ontving een mooie houten schilderdoos met 24 ml tubes Blockx aquarelverf maar ook toch nog eens een prijs. Men zegt het gaat bij het AIB altijd tussen dezelfde aquarellisten en dat is ook zo, maar mijn vorige prijs bij het AIB is toch reeds van in 2000 geleden, dat is dus 15 jaar geleden. Verschillende leden ontvingen al 3 of 2 x deze onderscheiding. Dus eindelijk nog eens prijs en ik blij, dat kan je wel denken. Want ik heb dan wel altijd dezelde beeltenis te schilderen en dat is soms een voordeel maar zeer dikwijls is dit een grote handicap om in de prijzen te vallen. Ik tracht ieder thema om te buigen of zo te interpreteren dat ik er iets binnen mijn thema “Het zelfportret” kan mee doen en dat is soms een lastige bevalling. Het volgende thema is verval en als ik ’s morgens in de spiegel kijk mag dat in mijn geval geen enkel probleem zijn. Het verval is duidelijk zichtbaar ook in het geval van de zelfportretten. Maar of de jury daarin meegaat dat is telkens gokken en afwachten.

C'est un petit trou de verdure où chante la lumière 2560

Blockx 2Blockx winnaar met o

IWS maar vooral AIB laat je niet los!

P1050422
Kom je regelmatig op het internet, dan ontkom je er niet aan. IWS hier, IWS daar en IWS overal. IWS (International Watercolor Society) wil de aquarel wereldwijd promoten. Iedereen kan overal deelnemen en de IWS-afdelingen zijn niet meer te tellen. Van kwaliteit moet je niet meer spreken, men gooit er alles op. Nu ben ik van oordeel dat dit hele gedoe meer slecht doet dan goed. Een meterslange aquarel is ook steeds een onderdeel. Ik heb hier toch grondig mijn twijfels over. Atanur Dogan is man die dit spel overal wil promoten maar dit gaat niet goed aflopen. Je moet je aquarel ook niet opsturen, gewoon een digitale-file en men drukt de aquarel ter plaatse op groot formaat. Ik heb enekel keren de moeite genomen om naar deze werken te kijken en echt dat was verloren tijd. Ik denk dat het niet veel zin heeft om dag in dag uit , in ieder land op alle plaatsen, overal maar de mensen te overdonderen met aquarellen van welke kwaliteit dan ook. Je kan hier spreken van een indigestie, overdaad en dat is nooit goed. Deze IWS-afdelingen komen nog sneller dan paddestoelen uit de grond en dat gaat zich wreken op lange termijn. Dit is ook niet vol te houden. Om lid te kunnen worden van dit IWS moet je zoveel mogelijk leden trachten te hebben en je moet jaarlijks een manifestatie houden waar andere afdelingen kunnen aan deelnemen en je moet een website zorgen voor je afdeling. Het bestaat trouwens louter en alleen op internet. Laat mij dan maar bij het AIB blijven met 4 workshops per jaar en een interessant tijdschrift en leden die mekaar op regelmatige basis zien. Maar ook de keuze om bv naar Fabriano te gaan waar je weet wat er staat te gebeuren en wat je kan verwachten. Maar niet te vergeten bij het AIB heb je ook nog regelmatig kwaliteitsvolle tentoonstellingen met aquarellen die door een jury geselecteerd worden. Trouwens bij campo & Campo in Antwerpen kan je nog steeds terecht op ons salon. Gaan kijken zou ik zeggen, het is de moeite!