Kunst verrijkt het leven maar meestal verdienen anderen er hun brood mee. (deel 2)

Mijnwerkers Magr1516

Een artikel in De Morgen publiceerde een artikel over een onderzoek bij kunstenaars en daaruit kwamen nogal schokkende feiten naar boven. Voor de kunstenaars zelf is dit helemaal niet schokkend ze ondervinden al jaren hoe ze aan de kant geschoven worden. In een werk dat ik eens maakte naar aanleiding van de mijnsluiting zou je ook het woord “mijnwerker” simpel kunnen vervangen door “kunstenaar” .Enkele jaren geleden, zoals gisteren ook aanhaalde, kochten overheidsinstanties nog werken aan. Had je dan een zekere status dankzij selecties en speciale vermeldingen in prestigieuze wedstrijden zoals Prijs van Rome, Jeune Peinture en Europaprijs enz. Dat bracht uw werk onder de aandacht en men vroeg je voor tentoonstellingen en om werk te verkopen. Dat is heden allemaal gedaan, men koopt geen werk meer en krijgt geen beurs meer.  Enkele projecten verkrijgen nog steun, zeer veel steun en al de rest zit te verkommeren. In onze provincie is al wie geen kippen kweekt of aan design doet gezien. Maar nog erger tegenwoordig men wil je laten betalen om tentoon te stellen. Ik weiger dit te doen maar vermits iedereen tegenwoordig “Artiest” is, zitten de grootste amateurs ook klaar om hun geldbeugel boven te halen. Want alle willen ze maar een ding hun werk aan de muur in een Cultureel Centrum of tentoonstellingszaal in de parochie. Als je wil betalen kan je overal terecht, alles is te koop of je kan de zaal huren en alles zelf betalen. Feit is ook dat iedereen tegenwoordig zo’n koperen naamplaat aan zijn deur mag hangen met eenvoudigweg de tekst: Artiest- Kunstenaar- Master- Meester- Masteraquarellist- Aquarelexpert- Docent masterclasses. Niemand zal hier aanstoot aan nemen.

Ik ben van oordeel dat men me moet vragen en  grotendeels de kosten dragen. Maar een kunstenaar heeft toch zijn fierheid en zou niet te koop mogen zijn. Ik krijg maandelijks uitnodigingen voor dit soort toestanden. Je bent geselecteerd voor de Grote Prijs van Huppeldepup of Kuttekoven. Hooh!! Fijn tot je gaat verder lezen, ergens staat dan in het klein en onopvallend het reglement of de deelnemingsvoorwaarden. Omdat je geselecteerd bent wil dit blijkbaar nog niet zeggen dat je gewoon kan deelnemen. Neen, per werk moet je xxx € overmaken en dan nog de panelen huren per m², spots of extra panelen. Deelname kost je al vlug 250 € en dat is dan de gunst omdat je geselecteerd bent. Alloooh, kan je volgen. Daar moet je dan al 50 jaar intensief voor met je vak bezig zijn. Dwz cursussen volgen, workshops, kunstenaarsmaterialen, inlijstingen, lectuur, studieboeken, DVD’s, studiereizen etc. Resultaat mijn atelier staat proppensvol met werk dat ik met erg veel liefde maakte en waar ik me reuze mee amuseerde en dat ook nog eens zeer veel waardering geniet in binnen en buitenland. Maar door mijn inkomen als kunstenaar ben een dikke AMATEUR! Ik klaag niet maar ik moest even lucht happen, dus ventileren.

Dus wat men schrijft in DE Morgen is WAAR!!!

 

Advertenties

Kunst verrijkt het leven, maar je brood verdien je er niet mee

Everyone gets the cigar he deserves

Ruim de helft van de kunstenaars verdient 10.000 euro of minder per jaar.Ontnuchtering. Kunst verrijkt het leven, maar de kunstenaar kan er wel steeds minder zijn brood mee verdienen. Onderzoek toont aan dat ruim de helft van de kunstenaars 10.000 euro of minder per jaar verdient.

Het is het clichébeeld van de kunstenaar: armlastig, nauwelijks geld genoeg om in de dagelijkse behoeften te voorzien, levend voor de kunst. Een bijna romantisch clichébeeld dat voor vele kunstenaars ook bittere realiteit is, blijkt uit een onderzoek van rekto:verso. Het cultuurtijdschrift vroeg ruim 300 Vlaamse en Nederlandse professionele beeldend kunstenaars naar de stand van hun bankrekening. Wat verdienen ze met hun werk? Is dat meer of minder dan vroeger?
Ik kan dit alleen maar bevestigen. Ook steun in de vorm van aankopen van een werk door staat, Vlaamse gemeenschap of provincie zijn voor bijna iedereen weggevallen. Alleen voor design en kippen kweken is er nog geld. Ik deed een tijdje geleden mee aan een internationale wedstrijd en je moest je inschrijven als professioneel of als amateur. Ik schreef me in als amateur en men nam contact met me op want mijn werk was volgend hun helemaal niet amateuristisch. Ik antwoorde en volgens het reglement ben ik heel zeker een amateur want er staat in dat je professioneel bent als je er kan van leven. Wel als ik er moest van leven was ik al heel lang aan een hongerdood overleden. Gelukkig is dit voor mij een passie en heb ik 50 jaar geleden gekozen om in het onderwijs te gaan. Ik kon dagelijks met gepassioneerde jongeren omgaan en hen wegwijs maken in grafische vormgeving, tekenen en schilderen en daarnaast was ik erg bezig met mijn vak en passie. Van galeries ben ik na een 5-tal erg nare en zure ervaringen weggebleven en heb ik gekozen voor MIJN weg de langzame weg. Met als gevolg dat je slechts sporadisch iets verkoopt maar wel gelukkig door het leven kan gaan.Want gelukkig ben van de wereld als je aan het schilderen bent en denk je niet aan verkoop, terrorisme, Griekenland of de taljoorgang van de cultuur. Dit is een artikel dat in de De Morgen zal verschijnen, en hier met bedenkingen die ik maakte tijdens het lezen.
buy art before_n

Lees verder

Poging tot verval: het Doel van de dag.

Verval050295Je weet het of je weet het niet maar ik ben een rasechte atelier schilder, buiten schilder ik zelden of nooit En plain air ben ik een grote, dikke amateur. Maar voor de workshops van het AIB wil ik me wel eens forceren, als het me ligt. Het onderwerp moet zich zelf opdringen en roepen “schilder mij aub” en dan nog? Wat ik tegenwoordig meeneem is bijna niets meer, het strikt minimum. Deze keer had ik om toch nog een Doel te hebben mijn plooifietsje meegenomen en wat slecht handgeschept papier, dat ik eens gekregen had en waar je niets kan mee aanvangen, een aquareldoosje wat ik hier al heb liggen van toen ik nog niet wist dat waterverfkes en aquarel hetzelfde zijn, dus zo’n 30 jaar geleden. Ook had ik enkele reispenselen bij, wel is waar zijn het marters, maar veel te klein om op dat papier te kunnen schilderen.Op dit zeer ruwe stropapier heb je een brede petit gris nodig om tot in de diepste putten van het papier te kunnen afdalen. De workshop in Doel was voor mij erg deprimerend, ik kan daar niet tegen, alles stuk, veel graffiti, amper bewoning, griezelig, vuil en dan vooral voormiddag: erg koude wind. In de namiddag kwamen er van overal ramptoeristen, uit alle ons omringende landen. Van al dit verval kreeg ik het op mijn heupen en begon maar wat te fietsen. Toen ik terug kwam viel me op dat ik voor het meest inspirerende stuk van Doel stond nml het kerkhof. Vooruit dan maar we zullen het enige wat niet vervallen is maar schilderen. Toen ik er aan begon waren al die grafzerken nog mooie belichte volumes en daarachter een variatie van groen die je alleen in de mooiste tuinen aaantreft. Maar eenmaal bezig gaf de zon forfait en toen bleek weer waarom dat papier slecht was en dat ik niet de juiste penselen bij me had om bv een wash te zetten. Ook begreep ik plots waarom ik met die halve napjes nooit iets gedaan had, toen ik eenmaal wist dat aquarel en waterverf niet echt hetzelfde is. Maar ik werkte toch maar door, je weet nooit. Maar hoe langer ik prutste hoe meer ik besefte schoenmaker blijf in je atelier en ga niets proberen wat je niet kan en waar je het totaal verkeerde gerief voor bij je hebt. Toch wil ik het hier laten zien omdat het misschien anderen moed geeft en ze dan zien dat ik ook prul kan maken. Of hoe een begraafplaats nog een positief gevoel geeft.Ik maakte dit schetsje (20cm/15cm) op een zeer ruw aquarelkartonnetje om de deprimerende gevoelens door te spoelen, maar ook dat lukte niet. Dan nog iets over onze Facebookpagina. Je met zo oppassen met goed bedoelde geestige opmerkingen want het loopt vol van mensen met enorm lange tenen, zonder humor en die graag een discussie zonder einde willen uitlokken. Ik verdenk sommigen ervan dat ze graag discuteren over om het even wat. En dan is zo’n opmerking van mij natuurlijk leuk, want je kan alles ook wat leuk of tof is verkeerd begrijpen. En dat is genoeg dan zijn we vertrokken. Maar dan haak ik af. En tot slot was de bespreker ’s avonds ook echt niet in form.

Doelplooifiets_n

C’est un trou de verdure où chante la lumière in Agenda de L’Aquarelliste 2015

art delakwa001.pdf003C’est un trou de verdure où chante la lumière. (Vrij naar Arthur Rimbaud) staat nu in de Agenda de L’Aquarelliste 2015 van L’Art de l’Aquarelle. Een hele tijd geleden moest je je activiteiten van de komende maanden opgeven om te publiceren in de agenda van L’Art de l’Aquarelle/Art of Watercolour. Vermits  ik met 4 werken in Antwerpen, tocg een Salon met Internationale uitstraling, zal hangen liet ik dit weten. Even terloops ik ben sinds het begin koper en abonneé van dit tijdschrift want ik maakte er kennis mee in 2006 in Seneffe. Sinds enige tijd komt dit tijdschrift mede door het succes tot mij vanuit Brussel van Partner Press ipv uit Frankrijk in de begin fase en toen begonnen de problemen. Wanneer je een abonnement hebt, krijg je normaal in 99,99 gevallen van de honderd je tijdschrift op voorhand of toch zeker gelijk met de kiosk. Niet zo dus bij Partner Press. Als abonnée krijg je het als beloning voor je abonnement 10 dagen later. Een andere beloning voor dit abonnement is dat wanneer er een extra bij is zoals nu dus deze Agenda, wel dan krijg je die gewoonweg NIET. Dit is de beloning van Partner Press. Ik heb nu een email gedaan naar de uitgeverij en je moet dus in Frankrijk vragen om het je op te sturen. Ik wist dit omdat ik uit Frankrijk een email ontving om mijn agenda door te geven en ik deze gegevens dus voor door stuurde, iemand anders weet dit niet. Zo zie je maar hoe een abonnement toch voor leuke en toffe extra’s zorgt. ik heb dit al doorgegeven aan de uitgever maar Partner Press doet daar gewoonweg niets aan. Telkens is laat men na veel aandringen weten dat dit niet de bedoeling is maar een samenloop van omstandigheden, waar je door een abonnement te nemen kan van genieten. Ook dit antwoord van hen komt er pas na lang aandringen, kortom zoals dat moet bij een klantendienst. Tot daar deze kleine ergernis.

Een verboden foto

Juun2015Ik ben aan mijn 2de werk bezig voor Mons/Bergen 2016 en zoals je al wel weet mag ik die NIET laten zien voor februari 2016, en moeten ze al klaar zijn in september 2015, als ik het goed heb 6 maanden vooraf. Waarom? Maar ik zal me er naar schikken en daarom ook geen foto’s van deze werken. Ik werk er in het grootste geheim aan. Er staat hier een gewapende garde voor de deur die nauwlettend toekijkt dat er toch maar niets van deze geheime werken uitlekt. Toen hij even naar het toilet was nam ik vlug deze foto en publiceer ze hier, vertel niets verder en hou het voor U. Maar dit is een stuk van het tweede werk voor Bergen. Het is me tegenwoordig wat, iedereen wil exclusiviteit. Ik maakte een menselijk portret van een hoogwaardigheidsbekleder, zoals dat zo mooi klinkt, en ik mocht het NIET publiceren. Mijn 4 werken voor Antwerpen op ons Salon, liefst maar met mondjesmaat tonen, het moet een verrassing worden/blijven. Je moet ook alles maar leuk vinden, en maar leuk…nog eens leuk en af en toe ook eens tof, ja tof. Tof hé!