Muziek weggebracht.

Samenmuziek-1Gisteren heb ik 2 van mijn 4 werken die door de jury geselecteerd werden voor de Biënnale van Aquarel in Antwerpen weggebracht om te laten inlijsten. Deze beiden zijn mijn bijdrage voor het thema “Muziek”. De werken voor het vrije thema heb ik uit de lijst moeten halen om voor de jury te brengen en die heb ik dus gewoon terug in hun lijst gestopt. Maar deze 2 zijn mijn bijdrage voor “Muziek”. Ik schilderde hiervoor 2 muziekinstrumenbten die ik met veel plezier mocht lenen van John Joris van de wereldberoemde muziekhandel “JnR” Muziek-Center. Ik bracht ze nu bij Rony van Arto-Productions en die doet dat altijd voortreffelijk. Ik was vlug klaar met het kiezen van de lijsten en heb dan gebruik gemaakt van de gelegenheid om een zeer fijne vriendin een bezoekje te brengen omdat deze toch moeilijke tijden voor de boeg heeft. Wij hebben zeer aangenaam wat zitten kletsen bij een glaasje porto , koffie en wijn dus een fijne ontvangst en erg verraste vrienden het deed blijkbaar heel goed dat ik daar eens een onverwacht bezoekje bracht en wat tijd voor maakte om de vriendschapsbanden aan te snoeren. Door de jaren is er trouwens meer dan een aquarelband ontstaan want dit zijn gewoon echte vrienden, maar via de aquarel ontstaan. We hadden mekaar al een hele tijd niet meer gezien en ik heb er mijn Fabriano verhaal kunnen vertellen. Dat trouwens nog steeds rondgaat in de wandelgangen van het Aquarelinstituut tot jolijt van iedereen die ik het vertel. Met een goed gevulde geldbeugel zal ik ze binnen enige tijd kunnen gaan afhalen. Zo loopt het bedrag van alleen nog maar de 4 kaders voor in Antwerpenal zeer hoog op, zonder de bijdrage aan de vereniging. Dat grapje zal me ongeveer 1.000 € kosten. Daarom begrijp ik dat er leden zijn die afhaken want dat is toch al een behoorlijk kostenplaatje, plus dat je dan nog enkele keren naar Antwerpen moet rijden en dit moet met de wagen want je moet je werken toch ginder krijgen en dat gaat niet met het spoor. En naar Antwerpen rijden dat is toch tegenwoordig zoiets als Russische roulette spelen. Zal ik er geraken op één uur??? Bijna zeker niet. Antwerpen is een zeer grote ramp op dat gebied. In Geel of Herentals sta je zeker al stil en dan mag er nog NIETS gebeurd zijn want anders moet je overnachten in de wagen. Ik zal zeker mijn slaapzak meenemen. Je weet maar nooit.

Advertenties

Een stukje geschiedenis: mooi en ook wat bitter

Bananenschil1972

In het leven is niet alles rozengeur en maneschijn, dat weet je wel als je hier al even rondloopt. En als artiest maakte ik al van alles mee van niet betaald worden, werken brengen om te zien of ze in het interieur passen en na maanden en aansleuren van nog een werk beslissen dat ik wel nog betere werken zou maken, omkoping om een prijs te winnen,dubieuze contracten doen tekenen tot werken laten verdwijnen en alles wat daar zoal kan tussen liggen. Vandaag vernam ik weer iets waar ik weer tijd voor nodig heb om op mijn positieven te komen. Zoals je weet is er een hiërarchie is deze samenleving. Zo ook bij de stoelen. Je hebt terrasstoelen, keukenstoelen, bureelstoelen en Kerkstoelen. Nu vernam ik, dat zo één van die stoelen, die me ooit een gigantisch portret liet maken, in Hasselt zeker 100 huizen bezit. Dat kan natuurlijk als je meer bent dan een gewone stoel. Maar toen het op betalen aankwam had deze plots geen geld meer en was ik maar een “regionale schilder” en moest het voorschot voldoende zijn. Wel deze arme sloeber die anderen, die niet kunnen betalen op hun plichten moest wijzen, die vertelde doodleuk: ik vind dat ik voldoende betaald heb. Ik kwam eenvoudig te weten dat deze stoel wel in honderd huizen zijn thuis heeft. Wraakroepend, nu na zovele jaren ben ik er terug niet goed van we zouden moeten een inzameling houden voor deze arme sloeber, hij kon zijn besteld werk niet betalen. Ik wilde het toen ogenblikkelijk terughalen, maar neen dat kon niet want hij was wel erg tevreden, liet hij me nog weten. Ik kwam dit te weten bij het brengen van 2 van mijn werken naar een “connaisseur” en dat is dan toch weer iets waar je blij van kan zijn. Een werk van 1972 dat mensen nog in hun geheugen hadden en nu dan alles doen om dit zelf dagelijks te kunnen aanschouwen. Het is wat cryptisch maar als je 100 huizen bezit heb je zo wie zo macht en daar heb ik het niet op.

Race tegen de tijd en je mag niets zien…als dat niet leuk is.

WerkbladP1050217

Je zal me de volgende maanden moeilijk kunnen volgen want ik moet/mag 4 werken maken en ze mogen niet getoond worden vóór februari 2016, maar ze moeten in september al klaar zijn. Dit zijn van de eisen waar ik dus horendul van kan worden, waarom moet dit. Waarom moeten werken al 6 maanden vóór de tentoonstelling klaar zijn? Waarom mag niemand ze zien? Wanneer ik goed of minder goed werk zie op het internet, wel dan ben ik de eerste om zo vlug mogelijk die schatten in het echt, in levende lijven dus te gaan bekijken. Ik begrijp dus die veel eisende tentoonstellingontwikkelaars niet echt? Want ik heb ondervonden dat dit zelfs een stimulans is om te gaan kijken. In bepaalde kringen zegt men dat dit publiciteit maken voor je expo is. Ik kan je dus dit hier laten zien mijn blad heb ik met het beeld naar onder liggen en ik kan je de volgende maanden alleen met een tekst op de hoogte houden. Ik ben dus begonnen aan werk 1 van het vierluik voor Mons. Wat ik je toch al kan vertellen maar zeg dit in godsnaam niet verder het heeft iets met geschilderde selfies te maken, meer mag ik niet los laten. Je merkt ook dat ik nog niet echt bezig ben want er ligt nogal wat rommel die er tijdens washes en andere uitspattingen niet kunnen/mogen liggen.Daarbij moet je dan ook weten hoe geweldig snel en onnauwkeurig ik schilder. Ik sprak hierover in Fabriano met de Amerikaanse delegatieleider Laurin McCracken en hij vertelde me een zeer mooie vergelijking die ook voor mij van toepassing is: Kijken naar mij terwijl ik schilder is als kijken naar hoe het gras aan het groeien is. Tot binnen 5 maand, slaap lekker!

Terug voetjes op de grond.

Belgen in Fabr-1

FabrianoInAcquarello 2015 is voorbij. Ik ben reeds enkele dagen terug thuis en alles ligt bijna terug op zijn plaats. De koffers nog opbergen en de meegebrachte info nog rangschikken en dan terug aan het werk. Gisteren ben ik het geschenk dat ik ontving in Fabriano gaan ophalen en ik ben vorstelijk ontvangen. Wij zouden hen moeten danken want reeds voor het derde jaar op rij brengen zij onze overtollige ballast (voor RyanAir toch) veilig terug. Zo ook dit jaar. Ik ontving ginder van de meegereisde AIB-ers een geschenk voor de goede zorgen. Dit was echt niet nodig, want het is steeds een plezier om ginder met deze groep te verblijven. Maar ik ben er wel erg blij mee. Dit jaar bestond onze groep uit 19 personen en geloof me of niet het was fantastisch. De reis naar Charleroi was iets minder en daar zal ik later nog wel eens uitgebreid op terug komen maar eenmaal in dat vliegtuig was het zoals Fernand me voorspelde: alles gaat van ons afvallen.De groep bestond uit anciens en enkele nieuwe leden. Ik heb daar van Giorgio de directeur van het Museum al de uitnodiging om volgend jaar opnieuw te komen en in de jury te zetelen ontvangen. Maar deze reis zit voor altijd in mijn geheugen dat kwam door de start maar eenmaal weg heb ik genoten van de vele mooie aquarellen, van het lekkere eten, van het gezelschap, van de ontmoetingen, van de demo’s en van het plezier dat we gemaakt hebben. Nogmaals van harte dank al deze deelnemers voor deze prachtige, onvergetelijke dagen, in Fabriano en met zo’n gezelschap ginder verblijven is een geweldig feest en dan neem ik het werk vooraf er met de glimlach bij. Waar ik nog steeds versteld van sta is dat daar Amerikanen, Italianen, Spanjaarden, Russen en dit jaar zelfs een Indiër, die ik bewonder en waar ik het werk van ken, dat die me aanspreken, mijn werk kennen! Daar ben ik niet mee bezig hier in mijn atelier, ik schilder gewoon. Dit overkomt mij niet in Beringen of Hasselt daar moet ik voor naar Italië gaan.Ik snap het nog steeds niet. Maar ongelooflijk fijn om te ervaren. Zoals je ziet was onze locatie dit jaar niet super zoals anders, iets te smal en niet veel plaats, maar je kan de inrichters niets kwalijk nemen. doe het maar eens 750 aquarellen mooi hangen in een klein stadje. We hebben trouwens twee jaar na mekaar één van de beste en mooiste locaties gehad.Chapeau Anna!
Tejo