Belangstelling van J’n’R in Hasselt deed deugd!

Muziekje en JnR_2053Opdracht volbracht. Dan kan je niet anders dan de geweldige en gulle bruikleengever tonen wat je met zijn producten deed en heimelijk ook hopen op complimentjes, want dat blijven we toch nog steeds graag in ontvangst nemen. En ja hoor, John en zonen waren tevreden dat ze me de gitaren een 14-tal dagen uitleenden. Zelfs de zeer vriendelijke dame die onze werken verstuurde, ik mag er ook Oetje tegen haar zeggen, kwam vol belangstelling kijken naar wat ik er van maakte. Men haalde er het fototoestel voor boven om dit te vereeuwigen. En nu ontving ik ook de bewijzen dat ik er was. Ik poseerde met mijn katoenen gitaren tussen de tientallen echte gitaren, dobro’s en basgitaren. En je moet niet denken dat ik daar een interessante artiest was, neen want Paul Simon, Lou Reed, Novastar, Mauro Pawloski, Tim Vanhamel, Regi etc. zijn daar kind aan huis. Ze zitten nog niet in een lijst/kader maar met plasticbandjes op een stuk karton daar ze nog op controle moeten. Ik moet nu verder alleen mijn naam afplakken want op die selectie of jurering mag de naam van de artiest niet te zien zijn. Het moet dus anoniem zijn. Dat is natuurlijk een tegenvaller want mijn naam klinkt als een klok in dat wereldje. Spijtig, maar kom er zijn zaken die veel erger zijn. Ondertussen ben ik al aan en nieuw werk bezig een portret van de kleindochter van een vriend en daarna nog de schoonmoeder van een bevriende relatie  en ook een atypisch portret van onze gouverneur. En dan ga ik met de nieuwste formule en die komt uit Nederland, dus dat is serieus, al mijn prijzen herberekenen want volgens jan en alleman en ook die Nederlanders ben ik spotgoedkoop. Volgens die berekeningen zijn de prijzen van mijn werk op het niveau van iemand die 4 à 5 jaar zijn diploma van de kunstacademie heeft. De prijzen van mijn werken komen nog niet tot aan de enkels van een gevorderde….

Advertenties

Vroeger was het beter en …

LegelijstpoppetorenP1040183

Men zegt soms vroeger was het beter en dan zijn er die beweren dat dit onzin is. En toch is dit voor een kunstenaar, vooral een Limburgse, echt waar, toen was het beter. Wij waren jong en veelbelovend en na 1977 was ik plots voor de Limburgse Culturele dienst een oude zak en geen beloftevolle kunstenaar meer. Op cultureel gebied zijn we er zeer erg op achteruit gegaan. Ik maakte in die jaren nog dit bovenstaand werk. Het is een lege lijst met een klever op met de tekst: Werk in bezit van de Culturel dienst (eventuele aankoop) vandaar deze lege lijst. Maar het was een wanhoopspoging en kwam niets meer,alhoewel ik nog maar 35 was toen. Er was nog een oppervlakkig schijnoffensief met de Limburgse School en dat werd wel in andere provincies even opgepikt. Nationaal en buiten Limburg was ik nog steeds belovend, toch nog enkele jaren maar in het thuisland waren we onbestaand. Nu is in Maasmechelen een initiatief genomen maar dat is plaatselijk en dit soort initiatieven moet uit een andere hoek komen. In Limburg is nu nog alleeen Design kunst en kippen kruissen, natuurlijk. Zo’n achterlijke ambacht als schilderen is nog niet goed genoeg voor Bokrijk. Wij hebben zulke grote artiesten zolas : Marc Cox, Erik Vanstraelen, Freddy Schoofs, Lien Liekens, Willy Vanparijs, Lin Vermeulen en die hele groepdie daar in Maasmechelen hing en ik vergeet er zo nog velen wel daar doet men hier  niets mee. Wanneer Vanmechelen nu een design kip kan kruissen met een design haan dan zijn we einde verhaal en kan men een groot museum maken met Cosmopolitan Design Chicken en de cirkel is rond.    Ja, je zal denken een echt oude zeurkous, maar af en toe tussen al die euforische momenten van de ganse dag door, schiet me zo eens iets sombers te binnen. Forget it!Beeldende Kunstenlumburg copy

Wat een kunstenaar doet denken en twijfelen.

DSC_0911Ik kom zeer regelmatig kunstliefhebbers tegen en die staan dan versteld dat je doet wat je denkt te moeten doen en dat daar geen persoon/galerij/manager of agent achter zit. Onlangs nog kreeg ik een email van een mij onbekende persoon en die vroeg zich af waarom hang jij nu daar met je werk? Dat moet in New-York, Parijs, Rotterdam of Londen hangen. Hoe bestaat dat toch. Dan kan je het hele verhaal moeilijk kwijt maar feit is dat ik na enkele hachelijke avonturen in de jaren 70/80 zeer wantrouwig geworden ben. Ik ontsnapte aan een bloeddorstige galerij uitbaatster, aan een niet zo integere galerij houder, aan een schepene van Cultuur die in ruil voor enkele werken me kon belonen met de prijs van zijn stad en meer van die frisse praktijken. Ook een deurwaarder die een gigantisch groot werk bestelde, waar ik 3 jaar aan werkte en uiteindelijk bij de levering vond dat het voorschot volstond, omdat ik maar een zeer plaatselijke artiest was,  in tegenstelling met toen hij het me vroeg en ik kreeg het werk ook niet meer terug! En door al deze toestanden ben ik erg wantrouwig geworden en waarschijnlijk ook kansen gemist. Maar ik ben nog steeds dezelfde persoon en werk bijzonder graag aan wat ik maakte en nu maak. Ik ben zelf zeer overtuigd van de kwaliteiten van mijn werk en blijkbaar anderen ook maar iemand tegengekomen die ik kan vertrouwen en die zegt dit werk moet ook buiten Koersel gezien worden , neen die ben ik nog niet tegengekomen. Deze week nog ben ik op iemands aanraden naar een galerij toegestapt, nadat ik eerst weigerde dit te doen, heb ik me uiteindelijk laten ompraten en er naar toe gegaan. Maar de man die steeds daar is, was er niet en ik ben met mijn mapje onder mijn armen terug afgedropen met de gedachte dat nooit meer. Ik vind dat ik niet moet gaan leuren met mijn werk. Maar dan lees ik ook weer dat ze niet mag twijfelen aan jezelf en je moet zelfzeker zijn etc. Ik ben wel overtuigd van de kwaliteiten van mijn werk en ik hoop dat op een keer anderen dat ook zien en als dat niet is kan ik gewoon rustig verder schilderen want het geeft een hoop toestanden in je gemoed die je beter niet hebt. En op Ter Heide krijg ik zo wie zo de nodige waardering, bekijk de foto van mijn straat daar.

Mogelijke bijdrage voor Salon in Antwerpen staat al klaar.

Muziek Vol.2 AIB P1040569Zoals jullie die de actualiteit volgen wel weten gaan we in het najaar weer bij Campo&Campo tentoonstellen samen met wat invitées. Wij kunnen 4 (vier ) werken indienen voor deze prestigieuze tentoonstelling en een vierkoppige jury zal daar over beslissen. Vandaag heb de laatste haren gelegd aan mijn tweede werk over muziek en mijn werken voor het vrije thema die waren al klaar en heb ik terug uit de kaders genomen. Alles staat hier nu klaar om naar de bereidwillige medewerkster te brengen die zal dat voorleggen in mijn plaats. Want op het ogenblik van de selectie vertoef ik met 18 andere aquarellisten in Fabriano. Ik moet alleen nog betalen en de administratieformulieren invullen. Dit is een strestoestand die ik nu niet kan volgen of ondergaan en hopelijk kan ik in Fanbriano van alles genieten zonder aan deze selectie te moeten denken. Want zelfs op mijn gezegende leeftijd en met mijn ervaring en met ja wat nog allemaal ben ik toch steeds ongerust of ik er wel bij ben en met welk werk/en. Vroeger had ik dan ook nog de hoop om eventueel te winnen, maar dat is voorbij. Mijn werk is te persoonlijk en te speciaal om nog in aanmerking te komen. Verschillende onder onze leden wonnen al meer dan eens. Sommigen zelfs al 2 of meer maal, zij maken van dat werk dat een jury inpakt op die dag en mijn werk doet dat niet. Maar geen nood verkopen doe ik al niet en winnen ook niet maar ik weet uit ervaring dat na de tentoonstelling telkens ik er bij was, iedereen toch weet wat ik maakte. Maar het voornaamste is dat ik ondanks de verschillende thema’s ik er na veel overpeinzingen steeds in slaag een werk te maken dat typisch is voor deze jongen hier en dat hij zelf ook steeds erg blij is met het resultaat. Meer moet dat niet zijn.

Na het Fabriano-pakje terug aan het echte werk

GitaAquaP1040569Dit doe ik toch wel veel liever dan zelf een doos knutselen om 29 aquarellen naar Italië te kunen versturen. Ik ben nu de laatste hand aan het leggen aan mijn namaak Ibanez gitaar. Mijn haren, op het hoofd en de snor nog, de handen en dan de schaduw en licht inval op het hele hoofden en handen. Vooral de haren zowel, snorhaar als hoofdhaar moeten nog de nodige aandacht krijgen en daar moet je aandachtig bij zijn. Dan kan ik ook geen muziek verdragen, ondanks dat dit voor het thema muziek is. Neen dan is het een kwestie van opperste concentratie. Maar alles bij mekaar toch zeer aangenaam werken, omdat je zo vlug resultaat ziet in dit stadium. Dat is wat anders dan dat pakje voor Fabriano. 29 Aquarellen waarvan er geen twee identiek zijn ingelijst in passeparout of opgeplakt of gepresenteerd. Enkelen zonder rug, sommigen met MDF-rug, sommigen met foam, sommigen op zware karton, je kan het zo gek niet bedenken of iemand doet het wel etc. En ik bedoel dit niet negatief, maar de 2 vorige keren waren ze allemaal passepartout, aquarel en rug. Nu waren daar allemaal verschillende oplossingen, sommigen met scherp metaal in de rug die moet je goed plaatsen, dat ze niets beschadigen en afplakken met mousse etc. Daar moet je dan een pakje van maken. Dikke, dunne, slappe en stevige door mekaar, begin maar. Neen, laat me maar schilderen. Het is natuurlijk allemaal vergeten als je die daar in dat aangename, kleine stadje in Italië ziet hangen en meestal zijn wij daar in Fabriano de bevoorrechten, hangen op de mooie plaatsen en krijgen veel reacties omdat onze zending ook ieder jaar zo mooi is en zo goed. Daarom heb ik dit jaar een beetje schrik om naar daar te gaan. Want dit jaar 760 aquarellen, als dat maar goed komt. Anderzijds is onze zending OK en als er bij de rest dus  wat mindere werken zijn komen de onzen nog beter naar voor. Want zoals Johan Cruijff zegt “Ieder nadeel hep ze voordeel”. En nu rustig dingen doen die ons het minder aangename zaken van het leven doen vergeten.

Het enige dat ik kan.

A StukBloemjasjegitaarP1040545Na de noodzakelijke maandelijkse boodschappen kan ik weer verder doen met het enige dat ik kan en erg graag doe. Ik ben dus bijna altijd aan het schilderen. Behalve als ik Antoinette vergezel met aankopen die noodzakelijk zijn om niet van honger om te komen. Dus terug aan het schilderen. Voetballers en tennissers voetballen en tennissen ook elke dag, waarom zou ik dan niet elke dag schilderen. Het heeft trouwens ook een functie in mijn leven: schilderen geeft er betekenis aan. Het maakt het leven en alles daar omtrend draaglijker. Wanneer ik schilder moet ik geen drugs gebruiken, mocht ik dat wel willen. Ik bedoel als ik aan het schilderen ben zit ik in de zevende hemel. Wat ik er nog niet aangetroffen heb zijn die maagden. Maar ik mis ze niet, want ik ben dan high. Je kan dit moeilijk vertellen aan niet-schilders maar het is zo. Zelfs de aanlokkelijke roep van mijn echtgenote of honger kunnen me dan uit mijn wereld halen. Het is het enige dat ik kan, graag doe en het is als een drug. Ik kan hier ook een week of meer aan een stuk mee bezig zijn en zelfs meer dan van 9u tot 5 u. Geen probleem zelf de “Sky is the limit” waar niemand naar kijkt en dat iedereen gezien heeft kan me bekoren. Ik schilder en ben  “Thuis” terwijl in de leefkamer Antoinette naar thuis en andere verheven beelden kijkt. En rond 22 u verlaat ik mijn toevluchtsoord en ga ik in gezelschap nog even van een glas rode wijn of liefst nog van een single malt genieten maar toch zijn mijn gedachten dan al aan wat ik morgen ga doen en hoe. En de muziek gaat vooruit, al is het langzaam.