Wat niet in de Trilogie te zien is

RozehandjeKonijntje1

 

Wat U niet te zien kreeg in Maasmechelen en toch volgens mij veel beter aansloot bij de tijdsgeest en wat de Research-group toen maakte en dat zijn ook de werken waarmede ik mijn eerste selecties en prijzen won. De werken die er nu hangen zijn van de late jaren 70 en die je hier ziet zijn van eind jaren 60 en begin 70. Het is natuurlijk zo als je andere curatoren hebt heb je andere accenten en een andere selectie. Toch blijf ik er bij dat deze 3 werken beter zouden passen binnen al het werk wat er te zien is en ook beter het tijdsbeeld zou weergeven. Nu zie je hier op deze blog werken uit mijn beginperiode met oa ruimtelijke dingen en de periode waar men mij lang mee vereenzelvigde en waar ik ook een 40 à 50 werken in maakte nml de handschoenen periode. en wat men in MM liet zien is eigenlijk het einde van die handschoen periode en de aanvang van mijn reeks zelfportretten en de meer realistische en magisch realistische werken. Het blijft echter erg boeiend al dat werk samen te zien. Maar deze verzameling zou moeten hangen in Brussel, Gent of Antwerpen en nog uitgebreider. Ook de pers schiet hier schromelijk te kort. Nu een half blad in HBVL en hetzelfde in De Standaard maar dan is het op. Ook even op TVL en dat staat toch alleen maar op in de rusthuizen, verder ziet geen kat het. Wel schrijven ze dagen over tuinmans en de dekker maar over iets wat er echt toe doet lees je niets en die interesse bij het publiek vertaald zich ook in de massale belangstelling op de opening en daar lees je niets over. Men zegt wel eens je kon over de koppen lopen, wel dat ging zelfs niet te veel volk, file en opstoppingen overal!

HMaesP1030273

Advertenties

Music was my first love.

MusicFirtsLoveke401Eindelijk af. Met alles wat er deze week weer tussen gekomen is, dus met horten en stoten. Ik ging naar Maasmechelen voor de info te brengen en krijg ik onderweg bezoek van een Turkse dame die mij achteraan zoende en dan rechts voorbij stak nog wat draaide en zwierde en verschrikt uitstapte met de melding : Sorry mijnheer ik was in slaap gevallen. Achterzijde en achterlichten behoorlijk gekwetst en alle voorbijrijders maakten er mij daarna nog vriendelijk op attent. Dan naar MM, ik was niet blij met de keuze van de curatoren maar je moet je er bij neerleggen. Als je de erelijsten van de verschillende artiesten naast mekaar legt is de keuze bizar? Maar goed, we zijn aanwezig, maar in de jaren 60/70 was ik meer aanwezig dan sommige andere artiesten. Maar een groepstentoonstelling is een tentoonstelling van een groep en je moet je neerleggen bij de keuze van de curatoren. Andere curatoren = andere keuzes. Maar het is een geweldig initiatief van Herman en Frank, chapeau! Ik leerde via Facebook ook de rustplaats van een van mijn werken kennen en dat is ook leuk. En met al dat gedoe …ja ik ging tussendoor ook nog naar TVL om een gesprek over Edinburgh en aquarel. Ze verwarden mij eerst met Prins Charles en daarna gaven ze me de leeftijd van David Hockney. Maar  dat heeft allemaal niet veel zin, wie kijkt er nu op een donderdag namiddag tussen 14 en 16 u naar TV. En dan de journalisten op zo iets hier op afkomen zijn ook steeds maar plaatselijke correspondenten. Ze schrijven 2 zinnen en trekken een fotootje en zijn naar de volgende bonten avond. Maar soit ik ben een optimist. Het komt allemaal goed. Ik hoop maar dat ze alsnog de journalisten van HeraldScotland overvliegen. Dan krijgen we toch nog iets zinnigs te lezen na het weekend.

En de schilder, hij schilderde……gewoon verder!

HMaesP1030273

Ik schilder eigenlijk al van mijn 10 jaar dat is nu al 61 jaar. Maar de eerste werken die de geschiedenis hopelijk zullen overleven stammen uit 1969. Met het werk ” Ranja – rietje- groen” behaalde ik toen een vermelding in de Berthe -Art wedstrijd. Dit was het begin van een hele reeks onderscheidingen, teveel om allemaal op te noemen. Maar ik bleef werken/schilderen ook en heel zeker tijdens mijn loopbaan als leraar en directeur. En zoals men onlangs in een Mondiale wedstrijd ontdekte bleef ik een amateur. Want een professioneel is iemand die er van kan leven en dat is er niet bij als je gewoon maar maakt wat je zelf wil maken of dit verkoopt of niet. Maar ik ontwikkelde een eigen stijl en bleef consequent aan mijn eigen stijl tot op heden. Nooit toegevingen en daar heb ik misschien wel nadeel van gehad maar ik kwam er steeds op eigen kracht. En soms op het nippertje ontsnapt aan de haaien van galerijen en andere niet bonafide individu’s. Met als resultaat dat ik in een drietal naslagwerken over Belgische kunst sta, waar ik niets moest voor doen en wat ik ook maar per toeval na jaren ontdekte. En dan verschijnt er in 2000 een werk “een eeuw beeldende kunst in Limburg” geschreven door een Limburger en dan sta je daar nauwelijks in, anderen met amper iets als CV staan er wel in en met een reproductie van een werk??? Maar al dit soort zaken mag je koude klederen niet raken of je moet stoppen met werken, trouwens daar doe je het niet voor. Het is een onstuitbare drang, een passie. Maar gisteren las ik dan weer een tekst van iemand dit er wel iets zou kunnen toe doen en dat raakt je dan toch even. Ook in de schaduw van de schijnwerpers van de kunstscène kan je aan een fantastisch oeuvre werken. Dit zijn woorden van iemand, ja van gewoon iemand die zelf nog niet veel bewezen heeft. Het is makkelijk oordelen of zoiets zeggen. Maar in werkelijkheid moet je toch alles zelf doen. Dat was vroeger anders, dat zal je merken in Maasmechelen. Er bestaan, heeft men mij verteld, nog steeds Culturele diensten zowel gemeentelijk, stedelijk, provinciaal als nationaal. Spijtig merken daar sommige/vele kunstenaars weinig van. En dan komt er zo iemand plots verklaren dat je in de schaduw aan een fantastisch oeuvre kan werken. Ja zeker je moet wel, want als je een kunstenaar bent die van die oeroude technieken  gebruik maakt zoals schilderkunst of tekenkunst dan kent men je niet. Je moet provoceren,  shockeren of toch iets doen dat helemaal niet past in het rijtje van artistieke bezigheden. Vooral opvallen moet je doen en herrie schoppen. Ik vertelde het al naar aanleiding van Edinburgh. Daar kwam nog eens een echte journalist naar een voor-opening van een tentoonstelling en schreef er een artikel over en plaatste zonder enige voorkennis over mijn werk er een reproductie van mijn werk bij. Wel dat heb ik de laatste 20 jaar niet meer meegemaakt. En als je dan deze onstuitbare drang niet hebt of die passie dan hang je toch gewoon je borstels aan de haak. Maar de schilder, hij schilderde……gewoon verder!

Nog wat breien en klaar is kees.

PDobrootjo1040371

Ik doe gewoon verder met wat ik bezig ben en dat is het enige dat ik kan.  Ik weet ondertussen ook dat alles wat je ook doet kan tegen je gebruikt worden en dat zal vroeg of laat toch wel eens gebeuren. Of het nu schrijven, schilderen, musiceren of zelfs verven …het doet er niet toe. Daarom verf ik verder aan mijn verfstukjes tot het in mijn ogen af is dan beginnen we gewoon met een nieuw verfstukje. Gelukkig heb ik wel een tikkeltje humor maar dat weinige is soms nog teveel. Maar ik kan gelukkig alles redelijk relativeren zowel het positieve als het negatieve. Het is allemaal relatief en het voornaamste is dat je content bent met wat je doet. Krijg je appreciatie…fijn maar zijn er mensen jaloers en vinden je verfstukjes maar niets….pppfffffffffffft ik vind ze OK. Meer moet dat niet zijn, want ik amuseer me en er zijn erg veel mensen die dit niet kunnen/mogen zeggen. en ergens ver weg in Edinburgh weet ik is er nog een verstandige journalist die dit ook schrijft en dat is toch genoeg zeker!

Dobroootejo detail1040372

Al enkele dagen haarwerker!

DobronogtejootjeIk zit al enkele dagen met mijn handen in mijn haar. Het is een zaak om niet in de wolken te zitten maar haartje per haartje niet schilderen maar wel wat er naast is. Concentratie is nu de boodschap, enkele dagen op de tanden bijten en dan nog mijn trui schilderen en “Muziek N°1” is klaar. Iedere keer als ik aan de begroeiing bezig ben komen de gedachten, die ieder amateur schilder de komt vragen, weer bij me op : hoe doe je dat die haar, snor …je gebruikt zeker maskeervloeistof ??? En steeds zeg ik dan : als jij dat kan, leer het me dan eens want dat zou enorm veel tijd uitsparen, maar ik kan het niet ik moet gewoon al de ruimte naast en tussen de haren schilderen en juist de haren niet schilderen dus uitsparen. Maar ik ga nu weer wat verder doen want dit even opschrijven is een verpozing nadat ik weer eens met de handen in het haar gezeten heb! Music maestro!

Ondertussen is het werken geblazen.

MuziekJohnJo1040342Hoe moeilijk is het om gewoon te blijven werken terwijl je in Edinburgh door deelname aan een tentoonstelling zelfs de Herald haalt. En dat dan ook nog eens je werk uit de meer dan 400 deelnemers wordt uitgekozen om als enige reproductie bij een artikel in die krant te staan. Ongezien maar dat in dat artikel dan ook nog eens lovende woorden over je aquarel staan en je merkt dat deze recensent ook nog eens goed gekeken heeft, dat kom je hier niet meer tegen. Een journalist, recensent die naar een tentoonstelling komt kijken als daar geen grote vissen bijzitten dat is in België ongezien. Ik kan het me niet meer herinneren, het kwam regelmatig voor in de jaren 60-70, toen we jong, mooi en veel belovend waren. Maar zoiets doet deugd en zijn leuke dingen voor een artiest met ervaring. Maar ondertussen voetjes op de grond en schilderen. Ik moet dringend zorgen dat mijn 2 aquarellen voor muziek klaar komen, want het is ongelooflijk druk. En je hoofd bij het werk houden is niet makkelijk want er is: diepvries stuk, dikke boom omgevallen dwars over het pad in de tuin, tl-buizen die niet willen branden, haren te lang, stortingen doen, dochter moreel bijstaan na ongeval, Fabriano-toestanden onder controle houden, achterstand in beluisteren recente CD aankopen en dan nog wat zwaardere problemen die te licht zijn om ze hier aan te halen. Music maestro please!

Pre-opening recensie over de RWS in Edinburgh in de Herald Scotland !!!

Previeuw Back to the drawing board for watercolour artists   Herald ScotlandAccording to the artist David Hockney, no slouch in the field of watercolour painting, traditional drawing should lie at the heart of all art.

“Even on the computer,” the 77-year-old said in a recent interview, “it’s always back to the drawing board.”

In this year’s Royal Scottish Society of Painters in Watercolour (RSW) winter exhibition, which opens on Friday in the upper floor of Edinburgh’s Royal Scottish Academy (RSA) building, the act of drawing is placed firmly in the spotlight.

The man charged with coordinating this annual celebration of the best of Scottish watercolour painting is RSW President, John Inglis, who has a number of works on show, including a beautifully stark drawing called Portal and one of his sketch books. It’s fascinating to see how Inglis’s representational drawings veer off into abstract landscapes in finished watercolours, Barnhouse, Orkney – Summer and Disturbed Cairns, Orkney.

Inglis and the organising committee behind the exhibition felt since the RSW was occupying the entire top floor of the RSA building (in previous years it has had to share with the fellow artist bodies, The Society of Scottish Artists and Visual Arts Scotland), they wanted to “give the show a slightly different feel”.

“By including drawing, sketch books and artists’ books,” he says. “We are attempting to illustrate the importance of drawing in the creation of the more finished watercolour pieces, giving a little insight into the thinking processes that take place in researching themes and the different ways that developments take place and are represented. A good number of our members responded to the call for sketchbooks.”

I always find it fascinating to peek inside an artist’s sketchbook. It’s like gazing into their mind and catching the trials and errors which go towards making a finished piece of art. Many artists are shy about showing these intimate documents to strangers, so this chance to see sketchbooks by the likes of June Carey, Gregor Smith, Marj Bond, Marian Leven and Sandy Murphy is to be seized with pleasure as well as curiosity.

The core of any RSW exhibition is watercolour painting, and this year there is a wide sweep in the form of more than 400 individual artworks from members of the society, including Prince Charles (its Royal Patron), non-members and invited artists.

This year, the RSW brings to Scotland a selection of works by watercolour artists from China and from the Fabriano Watercolour 2014 International Prize, including artists from Italy, Spain, Belgium and UK. Many artists will receive a jolt of recognition at seeing Tejo Van Den Broeck’s painting of a spaced-out man, presumably the artist himself, bound up in what seems like bubble-wrap… ready for dispatch!

The Society has invited a watercolour installation by acclaimed Scottish artist Kate Whiteford, whose work on paper is seldom seen in her homeland in a gallery setting. She is perhaps better known for her land drawings at Calton Hill in Edinburgh and at Eden Court Theatre in Inverness, to name just two.

Other invited artists are veteran abstract expressionist painter, Albert Irvin, whose vivid works will add a dash of va-va-voom to the dark days of January, and Zarah Hussain, whose beautifully precise patterned paintings are informed by the natural beauty of the universe in all its forms.

Another plus-point of the society having more space to play with this year is the return of a carefully selected body of work by recently graduated students from Glasgow School of Art, Edinburgh College of Art, Gray’s School of Art in Aberdeen and Duncan of Jordanstone in Dundee.

Added into this heady mix is a selection of watercolour paintings by recently departed greats who also happened to be RSW members. There are four paintings by Alan Davie, who died last year at the age of 93, and one by Derek Clarke, who passed away in February last year. Though his long teaching career at Edinburgh College of Art, Clarke influenced many of the artists whose work is on show here, including the late John Bellany. There is a cracking Bellany self-portrait on display.

All of the work on show – including the Bellany selfie – is for sale.

Royal Scottish Society of Painters In Watercolour: 134th Winter Annual Exhibition, Upper Galleries, RSA Building, The Mound, Edinburgh (www.rsw.org.uk), January 16-31

Het naamplaatje “Gezellenstraat” hangt er nu echt.

Gezellestraat338De Gezellenstraat was al geopend in september 2013 en er hangen 18 werken die ik speciaal voor Ter Heide maakte. Ik kon dus, met een beetje een dikke nek, ook zeggen de Tejo Van den Broeckstraat. Maar nu heeft Wim Dries de burgervader van de stad Genk ook het naamplaatje van mijn straat laten maken en dat hangt  er nu ook. Ik was gisteren op de nieuwjaarsreceptie op Ter Heide en dan val ik van de ene verbazing in de andere. Dan ben ik als huisartiest van Ter Heide echt maar een kleine jongen. Zoveel mensen en groepen die dit huis een warm hart toedragen en allerlei initiatieven nemen om de nodige middelen te hebben om deze bewoners al de zorg te geven die ze verdienen. Ongelooflijk, dan kan ik mijn ogen niet meer droog houden. En iedereen die helpt krijgt appreciatie van minuskule acties tot gigantische acties. En allemaal door Gezellen dwz mensen die NIETS met Ter Heide te maken hebben. Ik merkte dan ook op dat Gezel N° 7 uit 2010, die iedereen met een verdienste krijgt, op zijn laatste benen loopt dus moet er een nieuwe komen. dus kan ik beginnen denken aan wat ik nu ga schilderen om al die initiatiefnemers te bedanken. Ik maak dan gewoonlijk een aquarel, de mensen van Concentra zorgen dat die gratis op 180 exemplaren gedrukt gedrukt zal worden en het origineel zal dan weer opgehangen worden bij mijn andere werken in mijn straat op de hoofdzetel van Ter Heide in Genk. Deze samenkomst in Ter Heide gaf mijn week toch nog een positief gevoel alhoewel ik bij mijn thuiskomst hoorde dat alles daar in Frankrijk zeer slecht afgelopen was.

The Rockstars from AIB are playing!

UntitledRock1Zoals jullie allemaal wel weten of gewoon nog niet weten is het volgende thema voor onze expo in Antwerpen bij de enige echte en ware Aquarelvereniging, het AIB, “Muziek” en dat is me nu net op het lijf geschreven. Ik ben een rockstar al heel mijn leven. Ik bespeel ook alle instrumenten en dit al van mijn 10 jaar. Ik moet er veiligheidshalve wel bijvertellen dat ik ze uitsluitend, vroeger op LP’s en nu op CD’s, bespeel en het maakt me niet uit welk genre, ik beheers ze allemaal, zolang het maar op LP of CD is. Ik ben dus zeer druk bezig met dit thema en tussendoor regel ik mijn werk voor de tentoonstelling “Progressieve schilders in de jaren 60-70” maak ik werk voor Fabriano en doe mijn werk als delegatieleider van  de “Belgian delegation in FabrianoInAcquarello” voor dat mondiale event. Ik heb ook nog enkele opdrachten voor portretten, die ik niet uit het oog mag verliezen. Zodoende weet ik perfect hoe ik me moet bezig houden. Voor mijn musicale aquarellen was ik al en hele tijd bezig, weliswaar nog maar enkel in gedachte, maar toch ook dat is werken. Maar nu is het voor echt. Ik heb al mijn instrumenten uitgehaald en gepoetst en ben ze aan het inspelen. De partituren aan het bestuderen en ik heb me laten scheren bij mijn Turkse barbier “Memeth” hier in Beringen-Mijn en mijn podiumkledij laten stomen in stomerij de “Hete stoomboot”. Ik ben er dus helemaal klaar voor. “Let’s rock”! de fotografen van “Uncut” en van “Rolling Stone” staan hier aan te schuiven om deze rockstar, die een echte hype is geworden, te vereeuwigen. Maar voetjes op de grond, ik moet ook nog schilderen en hoewel een vroegere collega van oordeel is dat zij de enige “docente” van hoger niveau was, in de hogeschool en daarom ook naar Griekenland vluchtte, ben ik nog steeds een slaaf van mijn hogere passie.

En ik meen het echt, zoals steeds alles.

 

Beeldende Kunst in Limburg: De jaren 60-70

Trilogie 60-70 limburg 2015Ik ontving de uitnodigingen al voor dit overzicht van de beeldende kunst uit de jaren 60-70. Verschillende van mijn collega’s die ik toen overal tegenkwam oa bij het inleveren van werken, of bij selecties of op openingen zijn er helaas al niet meer. Daarom is het niets te vroeg om dit te doen. Ik ben erg blij dat men dit initiatief genomen heeft en ik hoop er nog verschillende collega’s opnieuw te ontmoeten. Na het afstuderen als “publiciteitstekenaar” kwam ik tot de ontdekking dat dit de verkeerde keuze gemaakt had, maar dit kwam omdat je in Hasselt geen “chevaletschilderen” kon volgen en ik dus maar iets nam “om de kost mee te kunnen verdienen” alhoewel ik schilderen wilde volgen. Maar toen ik dus mijn studies beëindigde startte men met “chevaletschilderen”  en vermits ik begonnen was avondles te geven in de Marie-Joséstraat in Eisden had ik tijd om dit te gaan volgen. Ik zat er in het atelier van Vincent en Jos Jans, Dré Sprankenis die liepen daar ook rond. We werkten samen schilderden, spraken af om werk in te dienen in Gent, Oostende en Brussel. Mijn vaste compagnon was den Dré. Hij gaf ook les in Eisden en we gingen samen onze werken brengen en liepen dan meestal nog eens langs bij Maio en Carla. Blijkt nu dat wij de eerste Limburgers waren die zo buiten de grenzen gingen, buiten de provincie maar ook buiten ons land. Dit gebeurde daarvoor niet. Wij waren zonder het te beseffen pioniers. Wij schilderden en amuseerden ons samen, fijne tijd! Fantastisch dat men in Maasmechelen dit initiatief nam!