Hou me in bedwang…

MAIN TIENDRAI kl P1030343Werk gewoon en denk aan al wat je nog moet doen. Blijf kalm en doe geen dingen waar je spijt van krijgt. Allemaal waar en deze raad van vrienden is nodig. Ik heb vandaag buiten een uitstapje naar een vriend en het uitzoeken welke wijn ik zal schenken op de receptie in Aarschot toch wat zitten spelen met waterverf en dus wat handwerk gemaakt. Antoinette  is met haar handwerk/breiwerk bezig en ik ook met mijn handwerkje. Morgen zal ik mijn drukwerk kunnen gaan halen en dan adressen schrijven en tembers plakken. Nee, dat zijn nu zelfklevers.

Advertenties

Dit doet een mens goed!

KadoopaskUit onverwachte hoek een ruggensteun. Je weet het of je weet het niet maar blijkbaar zijn er volgens één persoon vele klachten over mijn gedrag. Ik ging van de overtuiging uit dat ik me volledig inzette voor de vereniging, want het was steeds een feest naar de bijeenkomsten te kunnen gaan. Steeds vertelden mij leden dat het eerste wat ze zochten in ons blad mijn artikel/column was en dat ze soms schokten van het lachen. En dan was er plots iemand die me vriendelijk verzocht te stoppen met die onzin want volgens hem kreeg hij zeer veel klachten over die artikels/columns. Ik was kapot en ben gaan zoeken want er fout kon gelopen zijn maar ik vind echt niets. Ik heb en dat weet ik , een erg droge humor en ik heb dat soms nodig in deze wereld vol NIET LEUKE feiten en gebeurtenissen. Ik wilde met alles stoppen en dan kreeg ik toch een hele hoop aanmoedigingen van mensen die ik wel echt hoog inschat en ik begon te twijfelen. Maar kijk wat de postbode me deze morgen in mijn bus stopte: een boek “Never Touch a Painting When It’s Wet.” en daarop een fantastische post-it met de tekst die je hopelijk wel kan lezen. Zo niet hier gaat hij: Beste Tejo, ik dank je voor je ijver ivm Fabriano en ben blij je dit werkje te kunnen aanbieden. Het lijkt me heel interessant, je laat het me vast ook wel eens inkijken zeker? We zien elkaar waarschijnlijk niet meer tot in april volgend jaar? Zo lang, veel plezier ermee!

Moet ik daar nog iets aan toevoegen? Zoiets dat doet deugd en dat veegt een hoop ellende weg. Bedankt vriendelijke gever en zelf ook nog erg veel schilder genot. Ik ontving natuurlijk nog meer bemoedigende woordjes en geschenken. Ik ontving een ganse doos Italiaanse producten, flessen wijn enz. Allemaal uitingen van dank. Maar daar doe ik het niet voor, maar het is dan wel fijn dat verschillende leden waarderen wat je doet. En toch blijft één negatieve daad veel langer hangen dan de vele dankbare en positieve getuigenissen en dat is spijtig. Ligt dit aan mij of hebben anderen daar ook last van?

Uitnodiging voor CC Het Gasthuis in Aarschot

Uitnodiging_TejoVanDenBroeck KLVandaag heb ik de uitnodiging digitaal ontvangen en maandag of dinsdag zullen we de echte gedrukte exemplaren ontvangen zodat ik er wat kan rondsturen naar mensen die niet mee zijn met al die nieuwe toestanden. Alhoewel dat reuze meevalt bijna iedereen zit op het net. Een brief ontvangen en zeker dan met de hand geschreven dat is haast een mirakel. Maar oh zo fijn en kostbaar. Ik begin al wat te zweten als ik denk wat ik nog allemaal moet doen voor mijn tentoonstelling. Ik zet het even op een rijtje: Proberen in te schatten hoeveel werken mee kunnen, dit doe ik aan de hand van een grondplan, verpakkingsmateriaal bij mekaar zoeken, afspraken met mijn helpers, inkopen doen voor de receptie want anders betaal ik ieder drankje aan caféprijs, adreslijsten opstellen zowel email, facebook als drukwerklijsten, prijslijst opstellen en rustig blijven. Ik ben klaar om ook nog een akwarelletje te plegen, als men het mij toestaat. Want er is van alles aan de gang en je moet erg oppassen om een mening over iets te hebben. Plaats foto’s en teksten over poezen of honden…niets aan de hand of verloren gelopen poezen en hondjes (ja, een Jack Russell is ook een hond)  dan heb je 13.578 likes binnen de 37 minuten. Niet wanhopen als je geen hond of kat bij de hand hebt een arme kindjes liefst met een traan doen het ook voortreffelijk. Heb je per ongeluk een eigen mening pas dan op want dat kan je zuur opbreken, gooi ze liefste zo vlug mogelijk in de prullenbak. Je mag liken en onnozele commentaar geven zo veel je maar wil maar je gedacht schrijven…ooeeeiiijjj dan krijg je miserie. Ook humor is iets zeer gevaarlijk vooral zij die azijn pissen zijn erg gevaarlijk en een lach kan er echt niet af. Het is ook moeilijk hé. Ik zal maar gaan schilderen voor het IS hier aan de deur staat.

Een aangepaste Plein air

NuenP1030319Alhoewel ik GEEN plein air schilder ben, doe ik dit toch maar eens af en toe, want ik ben het beu om steeds te moeten vertellen waarom ik NIET bezig ben buiten. Soms moet een mens toch wat sociaal doen. En om al deze redenen heb ik gezocht hoe ik buiten toch IETS kon doen. Ik zocht het doosje W&N aquarel dat ik in 1983 van mijn echtgenote ontving voor mijn 40ste verjaardag en pakte de snoepjes uit het zilverpapier. Ze haalde het bij Felix in Maastricht en het kostte 157,00 Ned. Gulden. Ik zocht wat reispenselen uit en enkele vellen uit een Fabriano blok uit 1985. Alles klein, weinig etc. Wanneer ik buiten een werk wil maken van enig niveau heb ik tijd nodig. Juist dat is het element dat ontbreekt op een workshop. Vroeger paste ik me aan en begon dus anders te werken, zoals de anderen dus weinig tekenen en spelen met de verf, zien wat er van komt en er enkele maken op een dag. Ik weet nu uit ondervinding dat ik dat gewoonweg niet kan. Ik maak nu ook niets meer om aan het landelijk gemiddelde te komen wat afval betreft. De eerste keer dat ik dit uitteste was bij Astrid in Opitter en nu dus een tweede maal. Je zal opmerken “zo ken ik je niet” en dat is erg goed gezien. Ik ben buiten een echt dikke, zwakke dilettant of amateur. Maar ik kan een plaatsje zoeken en rustig bezig zijn. Ik moet geen vragen meer beantwoorden, alleen hoor ik nu weer zeer veel “amaaijj… aan het werk …ik dacht dat je buiten niet schilderde”. Het is dus nooit goed. Ook mijn klein Aviertje is een kleine poging die, niet meer is dan een poging. Maar bekijk ze maar en wanneer je de rest gelezen hebt kan ze ook beoordelen. Het is wat het is.P1030306

Kan je geven met gebalde vuist?

Vuistje P1030301Na de vele verplichtingen en een reeks klusjes die blijven liggen zijn maar ook na de brood nodige reflectie en gewoon door dat ik gewoon niets anders kan, ben ik terug aan het werk geschoten. Ik weet niet wat me bezielde maar ik heb dit werk gemaakt met die gebalde vuist die ik poog in bedwang te houden. Er zijn zeer vele verklaringen voor te vinden, ontdek ik nu het af is en ik de titel er moest onder schrijven. Ieder kan wel een toepasselijke titel vinden en ik maakte deze ” Kan je geven met gebalde vuist?”. Even iets anders. Toen ik in Aarschot was voor de finissage kwamen me weer familieleden begroeten die ik van haar noch pluim kende. Een persoon had na de opening van de Aarschotse oorlogsslachtoffers toen aan iemand gevraagd van waar ik was en die vertelde hem dat ik uit Herentals was. Daarna zocht hij thuis, omdat die naam toch een belletje deed rinkelen, het doodsprentje van mijn moeder, met haar door mij getekende portret, en vergeleek dit met de handtekening onder mijn aquarel van dat slachtoffer en hij besloot: dit is dezelfde persoon dus hij is TOCH familie. Je ziet hoe iets allemaal kan lopen. Ik ben ook reeds bezig de lijst, van de werken die ik zal brengen, op te stellen en ik zit aan 75! Hoe gaat dat allemaal in Aarschot geraken en opgehangen?

Aarschot begint te drummen…

Klaar AarschP1030292Ik ben gisteren naar de lijstenmaker geweest en heb mijn werk dat uit Italië kwam laten inlijsten. Ook ben ik in Aarschot geweest plannen meegebracht van de verschillende zalen zodat ik ongeveer weet wat waar moet. Ook heb ik nog eens enkele boys kunnen overtuigen om me te helpen. Zonder kan niet meer. Henri, een zeer goede vriend en verzamelaar van mijn werken, Sylvain ook een goede vriend en oud-journalist samen met de Aarschotse Sylvain, echtgenoot van een fantastische aquarelliste, gaan me helpen die 70 aquarelletjes fatsoenlijk naar ginder te brengen en te presenteren. Het Italiaanse werk heb ik nu laten inlijsten met ontspiegeld glas en dat merk je al op deze opname. Maar het is vooral omdat er in de aquarelvereniging weer iemand absoluut wil dat we onze werken zonder glas presenteren. Dan moet je die delikate pigmentjes , dat mooie 100% katoenen papier gaan besmodderen met vernis en weet ik niet wat allemaal. Dan is het geen aquarel meer maar een “twalsiréé”. Dat trekt op niets, maar één groot voordeel:  het kan in de vaatwas (wel niet op 70°). ik wil noch eens aanhalen een kader is er voor bescherming en voor de presentatie. Mijn werk heeft dit nodig maar maak je een niemandalletje, Ok hang het met een duimspijker tegen de muur of met kauwgum.Je kan er natuurlijk ook wat over spuiten of smeren zodat het tegen iedere vorm van huiselijk geweld kan. Mij niet gezien.

Ik heb ook wat JPEG-files van mijn recente werken door gegeven aan het Gasthuis en dan kan de voortreffelijke vormgever van het gasthuis zich bezig houden om een fijne uitnodiging en affiche klaar te stomen. Het gaat mooi worden. Ook mijn Aarschotse roets worden in de verf gezet door de schepen van Cultuur. Alleen de schikking is nog een beetje een moeras in mijn hoofd.

NOODOPROEP uit Namen!


Everyone gets the cigar he deserves

Ik ga iets over Aquarel schrijven maar indien je dit ongepast vindt, lees dan niet verder het is mijn bekrompen mening en ik weet dat dit tegen mij gebruikt gaat worden maar ik laat het toch verschijnen op mijn blog met alle gevolgen vandien. Mocht ik dagen niet meer opduiken dan heeft hier ook het IS (Infantiele Slechterik) toegeslagen en verwittig dan zo spoedig mogelijk uw wijkagent. Vandaag ontving ik een smeekbede van de president van het Salon de l’Aquarelle de Belgique om toch deel te nemen aan hun salon omdat het anders dicht zal gaan. Hij zegt dat op basis van valse geruchten en van verdraaide en ongegronde beschuldigingen velen waaronder professionele artiesten en/of amateurs, de gegevens volledig fout ingeschat hebben en dat er sprake zou zijn van een boycott en dat het Salon indien deze trend zich doorzet zal afgelast worden of niet doorgaan. Hij vraagt zich ook af of de boycotters zich ervan bewust zijn dat ze zichzelf boycotten ? En dat ze misschien vergeten dat ze  door het Salon van Namen  op het voorplan gekomen zijn of dat ze gewoonweg in Namen ontdekt en herkenbaar werden.

Volgens mij, maar dit is weer eens mijn persoonlijke mening, en waarschijnlijk sta ik daar volkomen alléén mee en maak ik me ook nog eens belachelijk. Toch wil ik het naar voor brengen, mocht het niet uw mening zijn vergeef het me en lees niet verder. Maar ik denk dat de inrichters in Namen er van uitgaat dat er een groot verschil is tussen professionelen en amateurs. In het verleden namen beide deel, amateurs en professionelen, omdat de inschrijvingsprijs schappelijk was en toch een ruim publiek en ze dus niets te verliezen hadden, weliswaar velen uit de Naamse school maar ook vele amateurs uit het hele land. Ze denken nu we gaan het professioneler aanpakken en huren een echte expo-hal die normaal voor alle mogelijke commerciële doeleinden wordt gebruikt. Je kon dit vorige keer al merken, rondom de aquarellen waren aan buitenkant tal van ruimtes die door louter betalende ondernemingen werden afgehuurd. Nu zouden door de prijzen en de meters expositie ruimte te vergroten meer professionelen moeten komen. Maar dit soort artiesten worden meestal zelf gevraagd en gaan zelf niet hun meters muur etc betalen om dan tussen al die amateurs te hangen en dan nog eens in zulk een ruimte waar alles geld moet opbrengen. Dat maakt veel minder inschrijvingen en komt daar bij dat verschillende deelnemers die voorheen tweejaarlijks in Namen opdoken nog wat negatieve geluiden de wereld instuurden. Maw nu moeten ze het hebben van de echt gladde professionele broodschilders en de rijke amateurs en rijk staat niet garant voor kwaliteit. Of dat ook een mooie expo zal opleveren betwijfel ik sterk. En omdat dit alles zich dus laat voelen in het aantal inschrijvingen deed de president deze noodoproep.

De meest vooruitstrevende beeldende kunst in Limburg vanaf de jaren 60 tot op heden.


Limburgse School 1974

Het cultureel centrum Maasmechelen organiseert samen met curator Herman Maes en Frank Hendrickx, arteVentuno archives Hasselt, een overzichtstentoonstelling van Limburgse kunst.  Deze tentoonstelling bestaat uit drie delen, en wordt verspreid over drie jaar. Hierin wordt telkens een overzicht gegeven van de meest vooruitstrevende beeldende kunst in Limburg vanaf de jaren 60 tot op heden. Bedoeling is om het werk van de belangrijkste Limburgse kunstenaars te tonen die vernieuwing hebben gebracht en aansluiten bij nationale en internationale strekkingen.

De eerste tentoonstelling die zal doorgaan vanaf januari 2015, beslaat de periode 1960-1979. Er zal ook een driedelige documentaire gemaakt worden die bestaat uit een reeks videoportretten van een aantal deelnemende kunstenaars. Het is noodzakelijk dat er een archief wordt opgebouwd dat bestaat uit beeldmateriaal van Limburgse kunstenaars. Het bewustzijn dat er heel wat belangrijke Limburgse Avant-Garde kunstenaar zijn (geweest) met een nationale en internationale uitstraling, ontbreekt vandaag. Ze verdwijnen stilaan uit het collectieve geheugen. Deze reeks kan een basis zijn van dat geheugen. Dit is de email die ik ontving van Herman Maes. Ik ben blij dat iemand deze straks misschien verloren gegane info, werken en getuigenissen gaat verzamelen. Dit is een huzarenwerk want sommigen van ons zijn al heengegaan en er is ongetwijfeld al veel verloren gegaan. Ik merk dat als mijn werk, dat in provinciaal bezit is, nog eens boven komt men het al moet restaureren en dit komt niet door het door mij gebruikte materiaal. Ik heb steeds het beste materiaal gebruikt omdat ik maar al te zeer besef dat de tijd  soms desastreus inwerkt. Maar de werken die men moest restaureren  hadden gewoon geleden, erg veel geleden, door de plaats en hoe ze werden bewaard. Ik zag toevallig verleden week in Opitter werk terug uit dezelfde periode, dezelfde materialen, en die leken wel splinternieuw. Wel nu zijn Herman Maes en Frank Hendrickx begonnen aan hun kruistocht om de leemte, die de overheid toch zelf zou moeten invullen, in te vullen. Ik kan dit alleen maar toejuichen en zeker na het bezoek en de info die ik deze namiddag ontving van curator Herman Maes. Ik vertelde het al eens, wij waren lang beloftevolle kunstenaars en dan plots ben je een oude kunstenaar en besta je gewoonweg niet meer. Ik heb de laatste 20 jaar niets meer vernomen van onze provinciale, gewestelijke of nationale culturele diensten. Een schilder die een vak kent en een opleiding heeft genoten is in Limburg iemand die men door de cultuur diensten liefst in Bokrijk zou plaatsen, zeker en vooral niet in het Begijnhof of Z33. Alleen design is nog cultuur.

LimburgKunst 60-79