Vijgen na Pasen kunnen toch smaken

Antoinette1030263Dit portret zou ik maken in Estaimpuis. Ik zette het op en zou ginder demonstreren. Ik had er ook nog een kopie van bij en alleen daar heb ik op gewerkt. Ik had meer moeite om mijn niet zo geplande uiteenzetting in het Frans te geven dan met het schilderen. Maar door die 2 zaken samen viel mijn demonstratie, terwijl ik naar al die technische termen in het Frans zocht, halvelings in het water. Mijn proefportret bleef in de goede bedoelingen steken. Ik liet dit dan maar liggen want voor mij was het een halve teleurstelling. Maar gisteren op de gezellige samenkomst van Limburgers en would-be Limburgers schilderde ik een mini landschapje en ik kreeg terug zin om wat hier nog lag af te maken. Zo geschiedde en dit is het. Het is een kleuriger uitgave van mijn Antonietta B. die naar Fabriano ging vorig jaar. Eind goed al goed maar dus vijgen na Pasen of na Estaimpuis. Alhoewel de 25 belangstellenden tevreden waren dat ik me nog wat uit de slag kon trekken in hun taal daar zij mijn Nederlands helemaal niet verstonden.

Advertenties

Een fantastische aquarel…

CatKat KittenWater coldownload

Ik ben nu al enkele maanden/jaren op dit gedoe hier. Wat mijn werk/hobby/passie/beroep  betreft mag ik niet klagen want ik heb veel belangrijke en interessante kunstenaars /artiesten en personen ontmoet. Gewoon door mijn werk te plaatsen, te laten zien waar je mee bezig bent. Dat is natuurlijk fantastisch en je bereikt mensen die je anders nooit zou bereiken. Maar wat je echt moet doen om veel “likes” of “tofs” te ontvangen, is je bezig houden met katten of honden. Daar krijg je iedereen mee uit zijn kot, zelfs uit China of Japan komen ze kijken en geven ze commentaar. Maak een fantastische aquarel…mmhhmmm dat is toch maar gewoon ??? Niet? Ja, maar zet een jonge hond of een lief katje op je Facebook en je krijgt de reacties niet meer verwerkt. Ja, ook jij die dit nu zit te lezen. En toch blijf ik schilderen en ga ik geen asiel oprichten voor deze dieren.

Nog even een inkijk in…

Docu Sleeper TVB_1666

De reeks die gedeeltelijk in Estaimpuis hing is 3/5 van “The lying sleeper”. Dat begon met dat werk voor het thema “zand”. Ik wilde dus een werk met een zelfportret en met zand en na eliminatie bleef als enige idee over gewoon in het zand gaan liggen. Het zand als achtergrond.

Dat zand schilderde ik dus in verschillende lagen. Ik maakte net als voor iets anders een drietal tonen van wat voor mij zandkleur is. Ik maak op voorhand een voorraad en bewaar die in potjes want ik wilde achteraf met een wassing zorgen dat de zandkleur overal terug kwam. Dat die kleur overheerste en dienst deed om al die details met mekaar te verbinden. Om een eenheid te verkrijgen omdat ik toch “verschillende dagen in het zand zat te spelen”. Voor het liggen in het gras en in het water deed ik dit ook.

Over mijn Fabriano-werk dat ik moest maken om op de tentoonstelling bij de juryleden te hangen wil ik jullie het volgende vertellen: Het is allemaal begonnen met een idee dat ik kreeg bij het nadenken over de praktische problemen bij verzending van mijn werk. Toen kwam het idee omdat ik toch een zelfportret zou schilderen om naar Fabriano (Italië) op te sturen en dit moest verpakken om me zelf te verpakken.  Dat ben ik dan verder gaan uitwerken  om mogelijk te maken dit idee ook om te zetten in een werk en zo dat ik dit kon schilderen. Enkele dagen zoeken om de documentatie klaar te maken en dan ben je vertrokken…Dan kun je beginnen zoeken hoe zet ik dit op papier.

Het idee was oorspronkelijk om iets te maken als te land, ter zee en in de lucht. En allemaal liggend moest het verbindingselement zijn. Steeds is het creatieve klaar als ik begin te schilderen/ te werken en dat duurt het langste,  dat hangt af van de grootte, van de achtergronden de lengte van haren en snor. Maar is het niet zalig zo liggen te schilderen en is het vandaag niet af dan overmorgen of gisteren.

Als ik vermoed dat het af is breng ik het uit mijn atelier naar een andere plaats. Ik vind dat wanneer ik het in een andere omgeving zie met mensen rondom me dat sommige zaken waar je aan twijfelde plots duidelijk worden. Meestal zet ik het in mijn living en bekijk het enkele dagen en plots beslis ik dan het is af. Van dat ogenblik af moet ik het laten inlijsten of ik blijf bepaalde stukken bijwerken of twijfelen.

Docu Sleeper TVB_1542Voor alle duidelijkheid dit zijn 2 van de vele documentaire foto’s die ik nodig had om het werk te maken. Op gedeeltes van foto’s uit iedere reeks maakte ik dan de uiteindelijke aquarel.

Een fenomenale demo was het niet

Demo EstaimP1030115

Op de laatste dag van de tentoonstelling “Eau en Couleurs” in Estaimpuis had ik twee taken: één mijn werken terughalen maar het moeilijkste een demo geven. Ik heb dit nog nooit gedaan en tot overmaat van ramp was er geen vertaling en moest ik mijn allerslechtste Frans bovenhalen. Ik geef niet vlug of graag demonstraties en doe het dus nooit omdat ik zeer weinig tot niets kan laten zien en omdat ik al naar gelang de grootte van een aquarel ik daar tussen de 5 à 6 weken en 3 maanden aan werk. Maar ook omdat het belangrijkste voor mij steeds mijn idee, of het ontwerp is. Wat ga ik maken, hoe ga ik dat doen. Ik moet een idee hebben. En heb thuis steeds ergens iets liggen om nota te nemen en telkens ik een schitterend idee krijg schrijf ik het op. Een andere reden is dat mijn aquareltechniek niet spectaculair is en hij ondergeschikt is aan wat ik wil uitbeelden. Ik wil absoluut controle hebben over alles wat ik doe met aquarel. Ik werk volgens de eerste grondbeginselen en dat is laagjes over mekaar, laten drogen. De volgende laag op sommige plaatsen verbinden met de vorige en weer laten drogen en zo verder. Dit kunnen soms  20 à 25 verschillende lagen zijn. Maar steeds van licht naar donker, behalve als ik afwijk. Ik begin dus steeds vanuit een ontwerp, een idee en dan moet ik documentatie te verzamelen vooral eer aan het werk te kunnen gaan. Ik gebruik ook bijna altijd 600 gr. Fabriano. Een papier daar moet je kunnen op werken en leren op werken en dat kan pas als je weet hoe het papier zal reageren op bepaalde bewerkingen die je wil doen. Ik gebruik dit niet alleen om niet te moeten opspannen maar ook omdat het erg goed tegen de spanning kan die er ontstaat tussen natte en droge gedeeltes. Maar ook omdat als je nat werkt in bv een achtergrond dat het die hoeveelheid water probleemloos aankan. Dan blijven er geen plassen staan want dat geeft hinderlijke vlekken. De reeks die in Estaimpuis hangt is een gedeelte van de reeks die  “The lying sleeper”. Dat begon met een werk voor het thema “zand”. Ik wilde een werk met een zelfportret en met zand. Na eliminatie bleef als enige idee over op of in het zand gaan liggen. Maar dan waar, hoe etc. Sommige zaken daar moet ik goed weer voor hebben. Ik heb dan gewoonlijk al een idee van wat en hoe het moet worden in mijn hoofd. Voor dit werk (zand) ben dan op 2 locaties gaan kijken (met witte zand) en ook foto’s getrokken maar thuis gekomen heb ik ze ontleed en was niet tevreden.  Daarna bleef ik maar nadenken tot ik plots dacht aan de vijver van de plaatselijke speeltuin waar ik met mijn kleindochter eens was. Daar was vochtige gele zand rond en dat was meer wat ik zocht. Ik wilde lange en lage schaduwen en dus moest ik wachten op de zakkende zon. Van verschillende foto’s samen een achtergrond gemaakt en dan mijn liggend portret er op. Eenmaal de documentatie klaar zoals ik ze voorzie dan moet je een plan maken hoe je het gaat doen. Met wat beginnen? Wat komt daarna etc. En dan is het creatieve lang voorbij en is het gewoon werken. Werken dat is vooral goed kijken. En daarom ook dat ik op zo’n demo weinig kan laten zien. Ik was enorm zenuwachtig en door de spanning en druk zweette ik als een paard. Komt daarbij dat ik me in het Frans moest uitdrukken en dat lukt wel op café of terras maar technische uitleg over mijn werk geven dat was een ramp. Ik was totaal niet tevreden maar de toeschouwers waren toch tevreden met het inzicht in mijn werk dat ik geboden had en hoe je aan zo’n idee komt en het uitwerkt. Maar ook het schilderen voor zoveel volk was niet fenomenaal en ik was blij dat ik na 90 minuten mocht stoppen. En in 2016 mag ik dit in Mons nog eens overdoen, kaartjes kunnen nu al besteld!

DemoEstaimPuis 1030124

Lachen, zelfs glimlachen is verboden!!!

Artiestmonddood

Mag je een mening hebben en die op je eigen blog zetten? Mag je een mening hebben die niet gelijk is aan die van iemand anders die ook in die vereniging zit? Dit gaat dan niet over fundamentele zaken maar speelse meningsverschillen en plagerijen. Zeer eigenaardig vind ik dat en ik ben het daar helemaal niet me eens. Want wie niet tegen plagerijen en ludieke aansporingen kan is kleinzielig. Een vereniging blijft juist gezond dankzij iemand die scherpzinnig maar goedmoedig en badinerend de vinger op een zere plek legt. Daarnaast is om iets of iemand lachen niet hetzelfde als iemand uitlachen. De personen die mijn blog lezen weten dat ik een mening heb en ik verkondig die ook. Maar ik vertel er steeds bij dat het “mijn” mening is en dat je die niet hoeft te delen en dat je het daar dus grondig oneens kunt mee zijn. Volgens een collega mag ik omdat ik deel uit maak van een bestuur van een vereniging  GEEN mening hebben over eigen leden of leden van andere verenigingen zelfs niet op mijn eigen blog en ook op een humoristische manier zaken aanklagen of aan de kaak stellen kan volgens die persoon ook niet. Zo schreef ik een tekst over mijn bezoek aan de aquarel tentoonstelling in Libramont. Er stond in dat het er nogal slordig hing en dat door het feit dat er geen thema was en dat er veel deelnemers zijn die allemaal een eigen stijl, onderwerp, lijst etc hebben ook geen eenheid was. Dit is het logische gevolg van een groepstentoonstelling. Dit MAG niet. Bestaat er zo iets als persvrijheid of vrijheid van meningsuiting? En nog iets, er is een persoon, die ik toevallig ken omdat hij me eens aansprak en die telkens speciaal voor alles wat die vereniging aangaat uit Frankrijk komt, die zou volgens onbekenden geen teksten meer in ons blad mogen plegen omdat hij onder een schuilnaam schrijft en niet in het dorp woont dat hij bij zijn schuilnaam zet . Lachen mag niet, glimlachen ook niet het is ongezond voor de groepsgeest. En ik heb mijn vriend “Fils du Pant-Allon” hiervan op de hoogte gebracht en hij vertelde me dat hij deze ongemakken wel weet te ontwijken, op te vangen of te vermijden.