It is good fishing in troubled waters

Good fishing KL 176Eindelijk is mijn 2de werk voor Estaimpuis af en in mijn hoofd zit reeds het volgende. Niet alleen in mijn hoofd, ik heb al de nodige documentatie en ik kan er morgen aan beginnen. Nog wat prutsen en papier zoeken dat het meest geschikt is om het laatste deel van de “Lying Sleeper” af te maken. Het is een reeks van 5 geworden en dat was niet de bedoeling maar door het langdurig wegblijven van mijn ingepakte ego en het Zand (Nieuwpoort) dat tussen mijn gedachten kwam heb ik mijn inspiratie moeten laten overwerken voor dit thema. Ik begon met “Ja zeker! Moet er nog zand zijn, want het schuurt de maag en je kan er in bijten ” daarna maakte ik “Un delicato e fragile autoritratto di un artista imballato” en vervolgens sproot hieruit weer “C’est un trou de verdure où chante la lumière” en dan dit “It is good fishing in troubled waters” om dan mijn vijfluik te beeindigen met de Lying Sleeper himself. En dit alles zal voor de eerste keer samen te zien zijn in Het gasthuis in Aarschot. Door zo iets te maken kom je vroeg of laat in het gasthuis daar kan je niet buiten. Maar ik denk dat het in zijn geheel een erg mooie reeks zal zijn. Want ik ben dan wel met het thema “zelfportret” bezig maar ik wil toch steeds nieuwe horizonten hierin. Ik wil ook steeds nog wat meer bieden dan een gewoon zelfportret en dit steeds opnieuw creatief trachten te benaderen is mijn uitdaging. Komt allen  in november kijken in Aarschot.

Advertenties

Mijn bijdrage aan “173 kunstenaars eren 173 burgerslachtoffers”

Oorlog AarschotIn november ga ik op uitnodiging van CC Het Gasthuis in Aarschot tentoonstellen in hun prachtige ruimtes. Ik ken Aarschot beter dan een andere stad omdat mijn beide ouders van daar waren en ik er dikwijls op vakantie ging en omdat ik er de microbe en de passie van het schilderen ontdekte en meekreeg. En vermits ik daar in het artistieke adressenbestand zat kreeg ik ook een uitnodiging om deel te nemen aan de tentoonstelling “173 kunstenaars eren 173 burgerslachtoffers” . Want op  19 en 20 augustus 1914, aan het begin van Wereldoorlog I, werd Aarschot ongemeen zwaar getroffen. 173 burgers werden in koelen bloede geëxecuteerd en meer dan 400 huizen in lichterlaaie gezet. Duizenden mensen moesten vluchten. In augustus 2014 herdenken we deze gebeurtenis na exact 100 jaar. Wie waren deze slachtoffers? De Hertogelijke Aarschotse Kring voor Heemkunde heeft een nauwkeurige en complete lijst opgemaakt met hun juiste namen en gegevens. Aan de hand hiervan willen we de slachtoffers in een omvangrijke expo eren. De expo maakt deel uit van de officiële herdenkingen rond 100 jaar Groote Oorlog, 2014-18. Opening op zaterdag 09-08-2014 en nog tot 28-09-2014 in de KLOOSTERGANGEN van CC Het Gasthuis in Aarschot. Ik kreeg een slachtoffer toegewezen waar alléén maar van geweten is dat hij kaartjesknipper was en gewoon is doodgeschoten. Dat alles is al erg genoeg maar weinig om mee aan de slag te gaan. Vermits ik naar Fabriano ging, nog met het AIB op meerdaagse, nog ga opbouwen aan de expo in Nieuwpoort en er ook aan deelneem en nog werk voor Estaimpuis moet maken had ik aanvankelijk verteld om toch maar niet deel te nemen. Maar plots bij het doorbladeren van een oude familie-fotoalbum langs vaderszijde vond ik een foto en die inspireerde me om toch iets te maken. En dit laat ik jullie hier bewonderen. Je zal zeggen dit is geen burgerslachtoffer maar vermits me ook maar de kleinste splinter aan informatie ontbrak over mijn slachtoffer maakte ik maar iets over “De groote oorlog”.

Nu kan het haar terug groeien

AntonietteEindelijk na 3 maanden enorme spanning heeft Antoinette groen licht gekregen. Geen bloeding meer onder de schedel. Wat een ontlading. Het haar mag terug gaan groeien zoals op dit portret dat vorig jaar in Fabriano hing en uitgerekend morgen kan ik met een gerust geweten terug naar Fabriano. We moeten nog bekomen maar de spanning voor deze scan was ondraaglijk, ik voelde mijn schouders stillaan een blok beton worden. Voor een drankje is het nog wat te vroeg maar de vreugde is niet te schatten!

De liggende kankeraar…

Estaimpuis WATER KL DSCF2563Door omstandigheden was ik de laatste tijd wat afwezig maar ter verpozing ging ik nog wel eens naar een tentoonstelling of plaatste een tekstje. Wanneer ik een tentoonstelling bezoek heb ik daar een mening over en schrijf dan daar soms iets over. Ik dacht dat ik nooit andere aquarellisten of kunstenaars afbrak maar wel soms een gebeuren niet goed begreep of kon volgen. Over Libramont had ik zo mijn gedacht maar niet alleen over Libramont dus. En ja sommigen vinden dan Facebook het ideale medium om iemand de huid vol te schelden. Vandaar de titel van dit stukje op mijn blog. Deze beste en mij onbekende commentator noemde mij door deze bespreking : “De liggende kankeraar”. Als er nu iets is dat ik tracht te vermijden is kankeren maar ik ben wel erg blij met deze geuzennaam. Misschien ga ik deze geuzennaam wel in de titel van dit werk gebruiken. Ik begin me ook zo stilaan klaar te maken om af te reizen naar Fabriano. De neurochirurg en mijn dochter vertellen me dat ik MOET gaan ook al zou die scan dinsdag van Antoinette haar hoofd slecht zijn. Je moet daar niet van uitgaan overtuigde de chirurg me, we hebben alles gedaan opdat het nu positief zou zijn, maar garanties kan ik niet geven. Dus is het bang afwachten en ik durf er niet aan denken dat het weer mis zou zijn alhoewel de schrik soms verschrikkelijk toeslaat en ik daardoor ook niet bevrijd kan schilderen. Maar hout vasthouden, kaarsjes branden, duimen, bidden en alles wat maar kan helpen roepen we in, in de hoop…Ondertussen tracht ik me wat bezig te houden als het gaat met deze liggende kankeraar en ik laat het aan jullie zien alhoewel het nog helemaal niet af is. Maar het komt in de reeks voor Estaimpuis 2014. Gerard Depardieu zal het waarschijnlijk wel zien als het af is half augustus, ik heb nog even tijd dus.

Over Libramont en francofone aquarellen en inkomsten.

Libramont

 

Ik ben in het weekend naar de aquareltentoonstelling in Libramont geweest. Ik wil niet pretentieus gaan klinken maar ik was enorm teleurgesteld. En ik zal hier waarschijnlijk ook geen vrienden mee maken, maar dit is mijn mening en ik denk dat iedereen een mening mag hebben. Wat zie je op zo een tentoonstelling…een hele resem minderwaardige aquarellen maar gelukkig ook enkelen die de moeite zijn om je te verplaatsen. Maar 180 km x 2= 360 km voor enkele goede aquarellen is een hoge prijs. Dit krijg je natuurlijk als je geen thema of duidelijk plan hebt voor een groepstentoonstelling. Zo een groepstentoonstelling is dikwijls een allegaartje en een samenbrengen van aquarellen met alle mogelijke onderwerpen, en dat is hier niet anders. Er hangen soms  4 werken van iemand en dan velen met maar één werk en ook nog alles wat daar tussen komt, zo zie je dus aquarellisten met 1, 2,3 of 4 werken. Je krijgt alles waar je je dan kan aan verwachten bloemen, landschapjes, steegjes, een stilleven met vaas, een pittoreske gevel, beestachtige huisdieren  en nog wat bloemen en je begint ook hier en daar wat portretten te zien. Dan die panelen of erger die kippendraad met werk op. De panelen plaatst men schots en scheef omdat ze niet zouden omvallen, ze moeten dus hoeken maken. Maar dit draagt niet bij tot de rust en het aangenaam maken van zo’n tentoonstelling. Gelukkig was daar nog Slava Prischedko, maar ook zijn echtgenote had deze keer niet haar typische oranje/blauwe bomen en gevel op een glimmende weg maar nieuw werk. En ook van onze AIBers was er goed werk Thienpondt, Goossens en Vanparijs. Ik zag daar natuurlijk ook werk van de initiatief neemster van de Belgische Francofone aquarelvereniging. Ik kon wel geen verschil zien tussen een aquarel van iemand die Duits, Engels, Frans of Nederlands sprak, alhoewel die initiatief neemster telkens spreekt over de specifieke en typische eigenschappen van deze Francofone aquarellisten. Maar goed het AIB schoot tekort door in de naam te pretenderen van Belgisch te zijn en toch een web-site uitsluitend in het Nederlands aan te bieden. Maar dit euvel is ondertussen recht gezet. Je mag wel al beginnen sparen als je in Namen wil meedoen, het zal, als ze het kunnen realiseren een spektakel worden. Maar ja, op de kap van die arme aquarellisten, want geld gaat het kosten. Maar geld is voor een commerciële organisatie geen probleem. En innen is belangrijker dan deelnemen of hoe was dat spreekwoord of gezegde ook weer.