Crowdfunding either maecenatism or sponsoring or negligence ?

Sponsors kl DSCF2558Tegenwoordig moet je laten weten met wat je allemaal aan het schilderen bent dus met welk lichaamsdeel, welke penselen, welk soort papier, waar: thuis of atelier of plein air etc. Wij worden namelijk heel fel gesponsord door allerlei fabrikanten en die willen dat je hun naam laat vallen te pas en te onpas. Ik heb bv door een wat oudere man uit de Rechtestraat in Koersel, een oud-leraar die niet meer weet wat doen met zijn centen…en er dan maar onverkoopbare aquarelletjes mee koopt, die mij sponsord. Ik ben daar erg blij mee en zo kan ik zonder zorgen schilderen, wat ik maar wil en hoef ik me geen fluit aan te trekken of ik dit nu kan verkopen of niet. Die verzamelaar/sponsor plaatst het gewoon tussen de stapel en af en toe hangt hij eens iets op, want hij heeft natuurlijk muren te kort of werken te veel. Ik schilder tegenwoordig met de hand en op internet staat er dan “handgeschilderd” dit komt heden nog al eens voor maar is toch wat uit de picture geraakt. Ingesloten op de foto laat ik U enkele van de gadgets zien die mijn sponsor mij allemaal ter beschikking stelt. Maar ik heb ook een wagen van de firma en ook huur ik een gedeelte van zijn huis. Je merkt het, ik ben met mijn achterste in de boter gevallen. Ook voor inlijsting van mijn werk en vervoer bij een tentoonstelling, dat is allemaal voor zijn rekening. Dus ik mag mijn beide handjes kussen met zo een weldoener, ik verklap je wel niet wie het is, want stel dat men hem morgen van mij afsnoept dan ben ik pas gefopt. Dus niet verder vertellen. Maar in ieder geval zonder sponsor zijn we niets meer. Ik had ook al eens gedacht aan Crowdfunding dat is een alternatieve wijze om een project te financieren. Om een project te financieren gaan ondernemers in de meeste gevallen naar de bank om een kredietaanvraag te doen en zo startkapitaal te verkrijgen. Crowdfunding verloopt echter zonder financiële intermediairs, maar zorgt voor direct contact tussen investeerders en ondernemers. Ik moet dit nog eens bespreken met mijn boekhouder en mijn sponsor, want wie weet…And as always with my Escoda brushes and handpainted with patience and talent!

Advertenties

Samen naar Jan Vanriet

bij Van RietGisteren zijn we voor het eerst na de klap van eind Maart terug samen weggeweest. Wij gingen er de tentoonstelling “Werk op Papier” van Jan Vanriet bekijken. Ik verwachtte een overrompeling en vreesde voor een parkeerplaats, maar niets daarvan. Wij kwamen toe rond 14.55 u  voor de opening van 15.00 u en er was al 4 man daar. Mijn fijne en goede vriend en collega René Borzée was ook al daar en nam deze foto van ons. René zie ik de laatste tijd terug regelmatig omdat hij ook een trouwe bezoeker is van kwalitatieve tentoonstellingen, maar Antoinette had hij geruime tijd niet meer gezien en het was  zeker na wat er gebeurde een blij weerzien. De tentoonstelling loont echt de moeite en ik had gehoopt om nog wat met Jan te kunnen bijpraten na ook vele jaren afwezigheid maar allerlei niet aangekondigde problemen moesten opgelost worden en zijn hoofd stond er niet op. Ik verwachtte veel van het interview van Jan met Anna Luyten, maar deze dame speelde het klaar om 65 minuten op haar te laten wachten!!! Maar van Oostende naar het verre Limburg op een doodgewone zondag dat is een dagtocht en dan nog verloren gereden ook. Het schetst ergens toch de waarde die zo’n mevrouw hecht aan dit gebeuren. wanneer jij of ik zo iets zouden moeten doen, dan was het eerste waar je aan dacht toch RUIM op tijd, tijdig aan wezig te zijn. Ik zou al een uur op voorhand daar zijn om gerust te kunnen zijn. Maar wie ben ik of jij? Jan Vanriet vertelde dat de kunstwereld hem een hele tijd uitgerangeerd had en dat veel van deze werken al lang en nooit gebruikt in zijn depot stonden en blijkbaar is Limburg hem ondertussen ook vergeten. Een enorm gebrek aan inzicht want Jan Vanriet blijft een groot kunstenaar maar dus in de ogen van velen niet meer Hip. Gelukkig waren er toch wat oudere snoepers die wel beter weten en die konden echt genieten van Vanriet en doordat er weinig volk was kon je de nodige tijd nemen om alles te zien, er liep namelijk niemand in de weg.

Weer wat affer…

Gras 6 DSCF2554Opgepast met wat ge op uw blog zet. Plaats geen 2 dagen na mekaar een werk, waar je alleen maar verder aan gewerkt hebt, met dezelfde uitsnit en compositie op uw blog. Je merkt het niet of je moet het al aandachtig volgen en het is toch ook maar Facebook. Dus vandaag wat verder gewerkt maar ik heb een andere foto dan gisteren geplaatst. De tekst plaats ik nog eens geen kat die dat merkt…of ben jij die opmerkzame kat? Vandaag en gisteren heb ik niet zo veel kunnen doen, vanwege ondertussen meer huisman te zijn geworden. Maar ik laat je het volgen. Mocht dit niet in de smaak vallen er bestaat nog zo iets als een deeliettoets. Of in het ergste geval ontvrienden. Ik zie tegenwoordig vooral in Azië en China aquarellisten waar je broek van afvalt. Ze hebben het geduld om dagen, weken en maanden te zitten zwoegen om een foto na te schilderen. Ze schilderen bv een woud, een bos in ieder geval een hoop bomen met gras enz. Waar ik en velen met mij dan proberen om zo’n boom te schilderen op een schilderkunstige manier kunnen zij het opbrengen om die foto minutieus na te schilderen. Dat wil zeggen ieder blad, dat aan die boom hangt staat er op, ook de blaadjes waar een deuk,of toch iets niet juist aan is, alles staat er op ook die mier en de vlieg eronder. Maar het blijft bij het naschilderen van een foto, niet meer of niet minder. Dit kan ik ook, maar ik kan het niet opbrengen, ik zie er het nut niet van in en het is me niet creatief genoeg. Chapeau voor zij die dit kunnen opbrengen. Velen zullen denken maar jij gebruikt toch ook foto’s. Ja, dat is zo, maar ik gebruik die als documentatie, ik combineer, ik verander, plaats bij, neem weg maw ik gebruik het creatief en ik wil niet als een slaaf mijn foto’s copiëren. Ik neem verschillende foto’s in functie van mijn ontwerp en de opdracht die mezelf stel en daar maak ik dan, dat tracht ik toch, een origineel werk mee.Dit wil niet zeggen dat ik het andere niet goed vind, maar het is niet mijn idee van kunst, net zo min als anderen die inspiratie halen uit een beetje kleur of een geur of een tekst en dan maar experimenteren, zien wat er uit komt en dus zo op een onbekend pad of in een onbekende wereld terecht komen en daar dan trachten oplossingen voor te zoeken. Ik weet steeds waar ik naar toe wil, heb het in mijn hoofd, een ruwe schets soms zelfs meer, maar ik weet waar ik naar toe werk VOOR ik begin. Nu zullen sommigen dit een hoop pretentie vinden, maar ik moet als 70 jarige niet meer rond de pot draaien. Er bestaat van alles en ik heb ook al van alles meegemaakt, vandaar.

Het creatieve is het verschil of niet…

Gras 5 DSCF2552 Vandaag heb ik niet zo veel kunnen doen, vanwege ondertussen meer huisman te zijn geworden. Maar ik laat je het volgen. Mocht dit niet in de smaak vallen er bestaat nog zo iets als een deeliettoets. Of in het ergste geval ontvrienden. Ik zie tegenwoordig vooral in Azië en China aquarellisten waar je broek van afvalt. Ze hebben het geduld om dagen, weken en maanden te zitten zwoegen om een foto na te schilderen. Ze schilderen bv een woud, een bos in ieder geval een hoop bomen met gras enz. Waar ik en velen met mij dan proberen om zo’n boom te schilderen op een schilderkunstige manier kunnen zij het opbrengen om die foto minutieus na te schilderen. Dat wil zeggen ieder blad, dat aan die boom hangt staat er op, ook de blaadjes waar een deuk,of toch iets niet juist aan is, alles staat er op ook die mier en de vlieg eronder. Maar het blijft bij het naschilderen van een foto, niet meer of niet minder. Dit kan ik ook, maar ik kan het niet opbrengen, ik zie er het nut niet van in en het is me niet creatief genoeg. Chapeau voor zij die dit kunnen opbrengen. Velen zullen denken maar jij gebruikt toch ook foto’s. Ja, dat is zo, maar ik gebruik die als documentatie, ik combineer, ik verander, plaats bij, neem weg maw ik gebruik het creatief en ik wil niet als een slaaf mijn foto’s copiëren. Ik neem verschillende foto’s in functie van mijn ontwerp en de opdracht die mezelf stel en daar maak ik dan, dat tracht ik toch, een origineel werk mee.Dit wil niet zeggen dat ik het andere niet goed vind, maar het is niet mijn idee van kunst, net zo min als anderen die inspiratie halen uit een beetje kleur of een geur of een tekst en dan maar experimenteren, zien wat er uit komt en dus zo op een onbekend pad of in een onbekende wereld terecht komen en daar dan trachten oplossingen voor te zoeken. Ik weet steeds waar ik naar toe wil, heb het in mijn hoofd, een ruwe schets soms zelfs meer, maar ik weet waar ik naar toe werk VOOR ik begin. Nu zullen sommigen dit een hoop pretentie vinden, maar ik moet als 70 jarige niet meer rond de pot draaien. Er bestaat van alles en ik heb ook al van alles meegemaakt, vandaar.

Na de groes komt de broesse

Gras 4 DSCF2551
Ik laat je nog maar eens zien wat een immens werk ik me weer op de hals gehaald heb. In princiepe zou ik dit zelfs niet mogen openbaar maken volgens de regels van sommmige tentoonstellingen waar ik voor gevraagd ben maar is dit tegenwoordig de regel? Waarom? Voor de primeur te hebben? Wel er is een verschil van dag en nacht tussen een werk in het echt en digitaal. Je kan wel zien of het iets is wat je eventueel zou kunnen bekoren, maar over het werk op zich is het moeilijk. Je weet dat ik eens ontdekte dat de eerste prijs aquarel in Namen werd uitgereikt aan een acryl werk. Dat komt gewoon door het digitaal jureren. Zoiets merk je dikwijls pas wanneer je het werk in kwestie onder ogen krijgt. Ook de contrasten en de kleur zijn echt moeilijk te beoordelen. Is het een goede opname met de juiste belichting enz. Maar ik laat jullie dus hier volgen zodra er weer wat te zien is of als er iets gedaan is wat enige uitleg kan gebruiken dan plaats ik het op het wereldwijdeweb zodat je eventueel kan genieten of delieten.

Een kado in een liber amicorum als verrassing.

Henny 70 DSCF2530Een tijdje geleden kreeg ik een email van de zeer fijne en talentvolle Nederlandse Impressionist Titus Meeuws. Ik kende zijn zeer mooie schilderijen en Henny, zijn moeder, liet me af en toe mee genieten van zijn artistieke bezigheden. En nu vroeg hij me of ik iets in een liber amicorum voor zijn moeder wilde maken, ze werd nml 70 en men wilde haar verrassen. Omdat deze moeder mijn enige en beste Nederlandse vriendin en de vrouw van een alleskunner  is, was ik akkoord om er iets voor te maken. Na lang nadenken vond ik het beste, dat ik iets deed met wat ik redelijk kan nml een portretje van haar maken. Bezorg me een mooie foto zodat ik aan de slag kan, was mijn enige vraag. Maar door geheimhouding, digitale onkunde, afstand etc kreeg ik geen foto en uiteindelijk besloot ik om het te doen met de enige foto die ik had. Het was het tijdstip dat mijn vrouw Antoinette was opgenomen in het ziekenhuis en we moesten wachten op de operatie. Ik werkte er een paar dagen na mijn bezoek aan dat ziekenhuis aan en de avond voor de operatie wist ik dat het zou regenen want Henny ging dan naar de portretgroep zodat ik dit in late avond kon brengen bij Hans in Horn. Hans schonk me een tas koffie in en besloot ook dadelijk het kopje af te wassen en de buurman te verwittigen dat het bezoek geheim moest blijven. Maar hij was erg tevreden met mijn geschenkje en vertelde dat Henny in de wolken zou zijn. Maar hij moest het dan wel goed verstoppen in huis. Het moest dus vlug gaan en in de uiterste geheimhouding maar voor mij was het uiteindelijk nog een fijn verzet tijdens deze moeilijke dagen en het was tenslotte voor Henny, niet de eerste de beste.

Je merkt het nog niet echt maar het gras is aan het groeien

Gras 2 DSCF2546Vandaag heb ik het gras maar laten groeien en je merkt het gras is steeds groener dan bij de buren of toch als dat van gisteren. Ik stond hier voor een enorme uitdaging. Ik heb me dagen bezig gehouden met dit gras te tekenen en ondertussen het door je hoofd en denk je maar dat kan ik zo echt niet schilderen. Maar toch maar verder tekenen in de wetenschap dat dit voorlopig niet te schilderen is. Terwijl ik bezig ben mijn hoofd te pijnigen met HOE ga ik dat in godsnaam toch doen. Gras schilderen zonder iedere spriet er op te zetten. Mijn tekening was 100% maar ik moest een oplossing zoeken om het zo NIET te doen. Ik wist zeker dat het onbegonnen werk was. Ik ben dan maar vertrokken door met maskeervloeistof te lichtste sprieten af te dekken , daarna bracht ik het lichtste groen aan dat ik gemaakt had, dan weer wat donkerdere sprieten er bij gezet en het tweede groen opgebracht en dan een experiment met alle borstels die ik had. Dat gaat van tandenborstel, lange varkensharen, een sleper tot Petit-gris. Ja zelfs mijn Escodas. “Krijg ik nu ook een set penselen?Ricardo, net zoals Gerard Hendriks???”  Ja, sorry dit moest er effe bij uit. Maar verder nu….Daarna de maskeervloeistof weghalen en deze sprieten bijwerken zo dat je ze niet van bij U thuis zou zien zitten. Dat is iets wat weinig aquarellisten doen. Ze gebruiken maskeervloeistof maar daarna moet je echt makeren dat je het gebruikte, dwz verzachten een overgang maken een lichte wassing over zetten etc. Zo is het technisch gegaan, misschien nog te ingewikkeld of niet duidelijk maar met dit resultaat. En nu moet het manneke er nog het manneke op schilderen. Weer niet eenvoudig!

 

Laat het gras maar groeien

Gras 1 DSCF2540Na vele zware dagen met van alles en nog wat, heb ik eindelijk de tijd en ook zin om de draad terug op te nemen. Dit was voorzien om onmiddelijk na het inpakken te starten maar er zijn ook soms omstandigheden dat het onmogelijk is om te werken en je hoofd er bij te houden. Buiten het boodschappen doen, koken en meer praktische prullen die moeten gebeuren eindelijk het gras. Ik heb het ook nog echt moeten afdoen maar nu ben ik al 2 dagen gras aan het zaaien in plaats van maaien. Ja, mijn grasmaaier weigerde 2 dagen dienst en toen ik eens echte harde taal gebruikte en dreigde om om te vervangen, was hij plots poeslief en maaide. hij heeft niet meer te doen dan dat en dat was nog te veel. Maar nu dat gras schilderen als matras om mijn vermoeide lichaam op te laten rusten alvorens met huid en al in de beek te gaan liggen. Criptische taal die later glashelder zal worden. Dit is het werk N°3 in de reeks die begon met zand, daarna nopjesen folie en nu gras. Laat het gras maar groeien, nu mag het en tot kijk.

Terug na 18 dagen en zeer content

Antoinette na hematoom DSCF2533Na 18 dagen van pijn en ellende in het ziekenhuis terug thuis. Alles is nu een plezier, geen pijn meer en terug in eigen woonst, bloemekes in de tuin en al kleinkinderen op bezoek. En ik kan al wat beginnen denken aan terug schilderen op sommige ogenblikken. Buiten wat zitten en even liggen en zachtjes wandelen blijft het nog rustig, het kan niet anders. Zelfs haar geliefde “Thuis” dat ik al die dagen opnam is niet te verdragen op de buis en op haar netvlies. Dat zal ongetwijfeld wel terug komen. Maar Antoinette kan nu terug volop van het minste genieten!