Vrees voor de doos van DHL

Inpakken Fabriano 12 DSCF2480Onze vriend ligt er maar bleekjes bij. Is zijn vrees voor de DHL-doos terecht. Ik ben ondertussen met het werk toch wat in een stroomversnelling geraakt en doe de ganse dag verder tegen het uurwerk want Ryanair wacht niet. Gelukkig is er een koord rond, dat is natuurlijk handig rond een verpakking maar hier is het schildertechnisch en dan zeker in aquarel een zeer wel gekomen onderverdeling. Ik kan nu stukje per stukje ( de koord zorgt voor verdeling)  doen. Daar dacht ik niet aan bij het bedenken en in mekaar steken, maar is nu zeer welkom. Hij ( het fragiel verpakte portret) moet tijdig in Italië zijn. Ondertussen gaat het leven verder en gaf Jan Hoet de geest. Ik had het genoegen hem 2x te ontmoeten maar over mijn werk was hij niet zo tevreden. Hij vond in mijn 2 grote werken  2 stukjes van 3,5 cm x 3,8 cm die voldgens hem subliem waren en die moest ik gigantisch opblazen…maar ondertussen was Patrick Dewael bezig om hem tot spoed aan te zetten want de rest van de commissie was aan het wachten om uitgebreid te gaan eten. Daar stond ik met mijn werk en bleef zonder aankoop of subsidies achter. Maar ondanks deze gouden raad van Jan Hoet heb ik hem niet opgevolgd, anders was ik misschien de nieuwe Tuymans geworden. Gelukkig maar dat het zo liep maar toch een NIET LEUK gevoel aan over gehouden.

Advertenties

De ganse dag in mijn nopjes

Inpakken Fabriano 10l DSCF2478Ik heb een ganse dag kunnen werken aan één stuk van de nopjesplastic. De tijd begint te dringenwant het moet af om naar Fabriano te versturen. Het manneke dat ingepakt is kijkt angstig uit naar de verzending. Zal men hem respectvol behandelen, gaan ze gooien met hem? Zal zijn bril niet stuk gaan…allemaal vragen die opkomen en dan die tijdsdruk. Ik moet er niet aan denken dat ik tegen de crono moet gaan schilderen. Maar ik begin er toch zin in te krijgen.

Buylen met hindernissen

MBuylen 1 Ik was vandaag van plan naar de opening te gaan van ofwel Michael Borremans of Michel Buylen, het zou alszins een van de MB’s worden. Vermits ik van Michael geen uitnodiging had en van Michel Buylen wel, was het vlug beslist. Antoinette wilde niet meegaan, halve dag in de file staan voor naar Antwerpen te gaan, op een opening zie je niets van het volk etc. Ik zeg we zullen met de trein gaan. Ik kijk dat na en voor € 6 kan je naar Antwerpen. Ook dit kon niet overtuigen en het besluit was als ge absoluut wil gaan, ga dan maar alleen. Ik kijk het na op de computer en ik geef datum en vertrekstation in en betaal en ik ontvang via email mijn kaartje. Ik ga naar het station in Beringen en merk dat op hetzelfde ogenblik alleen een trein naar Hasselt gaat. Geen sprake van een trein naar A’pen. Ik ga op de pancartes ter plaatse kijken en de trein waar ik een ticket voor kocht en betaalde is er NIET op zaterdag en zondag. Je kan er wel een ticket voor kopen en betalen maar de trein komt NIET. Fijn van de NMBS. Ik rij dan maar naar Balen. En geloof het of niet ook GEEN trein op zaterdag en zondag. Dan maar naar Mol, want ik hoorde Bruni al dikwijls zeggen dat ze vandaar naar A’pen gaat. Inderdaad in Mol kan je wel op andere uren maar je kan naar A’pen. En na een hele omzwerming heb ik dus die minuscule werkjes van Michel Buylen kunnen bewonderen. Het zijn bijna postzegels zo klein en met een engelen geduld staat ieder haartje en sproetje er op. Ik wacht de officiële opening met speech niet af omdat ik volgende week zeker wil thuis zijn en je weet maar nooit met de NMBS. Denk niet dat het niet de moeite is, maar na de voor publicatie van enkele werken van Borremans, blijf ik toch wat op mijn honger zitten. Spijtig dat Michael me vergeten een uitnodiging te sturen heeft want ik denk dat het veel beter is dan wat ik vandaag gezien heb. Mij spreekt zo gewoon foto’s naschilderen  niet erg aan er moet actie van de schilder op zijn. Dus volgende week maar naar Borremans, ik kijk er echt naar uit. Met de trein??? Daar moet ik nog eens deftig over nadenken.MBuylen2

Sa komense pa bjein …wie trez lentemaon

Inpakken Fabriano 8kl DSCF2476Dit schiet niet goed op. Ik werk bijna de ganse dag en zie het niet vorderen. Natuurlijk sinds toen ik dit Fabriano blad uithaalde is er al wat opgekomen. Maar goed ook, maar ik blijf steken in de toonwaardes en de tekening van de nopjes. Je kan het moeilijk globaal schilderen omdat je dan de reflectie op het plastic mee wegdoet. Ik zal nog even op mijn tanden moeten bijten. Maar ik ben tocn nuw el tevreden dat ik doorgebeten heb toen ik het maar niets vond. Courage zegt Andreas en hij kan het weten en van hem neem ik dat ook aan.

Maar ik ben op aquarel gebied toch even anders dan anderen.Ik gebruik de aquareltechniek om mijn ideeën/bedenksels zichtbaar te maken, vorm te geven en anderen beginnen met hun techniek en zien wat ze er kunnen mee doen. Ik heb een idee/ontwerp in mijn hoofd en dat moet op papier komen met een bepaalde techniek. Ik denk dat er beeldende kunstenaars zijn die beginnen en onder het schilderen ingrepen doen en dat de techniek, de aquareltechniek hun soms naar resultaten brengt die ze vooraf niet voor ogen hadden. Ik bedenk bv ik gan mlezelf inpakken in nopjes plastic. Nu ik er aan bezig ben beklaag ik me dat maar bij het ontwerpen en bedenken denk nooit aan het werk maar steeds aan hoe kan ik dat idee zo goed mogelijk vertalen in een aquarel. Werk is bijzaak…tot ik er aan bezig ben. Maar ik ben bezig en het is plezant, ik amuzeer me en ik drrai op dit ogenblik daar oude country nummers (jaren 40/50) bij .

Sa komense à vjeindre

Inpakken Fabriano 6 DSCF2472Ik ben al enige tijd mezelf aan het inpakken om naar Italië te verzenden. Men vraagt in Fabriano een volledig Fabriano-blad als bewijs van mijn kunnen omdat ze zo hun keuze om mij in de jury zetten kunnen verantwoorden. Ik heb weer alleen gedacht aan het resultaat en weer niet aan gedacht dat deze jongen dit ook nog moet schilderen. Ik ben dus niet in mijn nopjes met de fratsen van die beeldende kunstenaar, die hier inhuis rondloopt. Begin daar maar eens aan en je merkt het, ik ben erg verdrietig van zoveel onrecht. Ik ben nu ongeveer een week aan het inpakken en je ziet enkele nopjes en wat koord en een stuk zwarte plastiek. Niets om vrolijk van te worden. Het zal uiteindelijk een erg fragiel portret moeten worden van een broze artiest. Maar je zou voor minder, pas een PV gekregen voor overdreven snelhied,hier bijna voor de deur, ik reed 53 km/u en het mocht maar 50 en dan nog eens een nieuwe fiest om beter te kunnen zien, de oude is 8 jaar en aan vervanging toe en voor zo een uitgave moet je tien jaar sparen. Want val niet achterover van de prijs, nee ik ga het niet vertellen het is ongepast en veel, veel , veel te duur. Van één glas kan je royaal een maand rondkomen als God in Frankrijk en ik heb zelfs 2 glazen nodig plus nog iets om ze in te zetten. Wanneer ik daar aan denk, begin ik toch maar liever aan mijn nopjes te schilderen. En dan hoop ik dat een barmhartige ziel in Italië zich deze fragiel verpakte kunstenaar wil aan schaffen. Je merkt het ik ben er niet goed van en dan is schilderen een fijne ontspanning, want voor de rest is het ook niet geweldig in de wereld. Oorlog, overstroming, overcommunicatie, verkiezingsonzin en de blote rug van Elio. Ppffffffffffffffffftt!

Wist de doge meer van deze dames..

De Doge en de kleine dame DSCF2445Vandaag ben ik mijn tuin gaan leveren. Het was een bestelling waar wat werk, stielkennis, durf en ervaring voor nodig was. Omdat de opgave na aanname zo complex geworden was. Maar eind goed al goed. Super tevreden klanten. Toen ik in de leefkamer kwam, waar de aquarel mocht hangen, zag ik een ouder werk van me terug. Eentje dat ik, jaren geleden maakte in 1996, en dat dadelijk nadat het af was verhuisde naar de geestdriftige klant. Ik had daardoor er zelfs geen foto van genomen. Dat is nu verholpen, weliswaar in geen al te beste omstandigheden wat belichting betrof, maar kom, ik kan je een idee geven van hoe het er uit zag. Het was een blij weerzien en ik merkte dat Antoinette er nog eens anders op stond met hoed en bril, iets wat niet veel voorkomt. Ik stond er een tijdlijn op waarmede ik de rechtstreekse lijn van deze doge naar de Mona Lisa en de dame kon aantonen. Dit was het laatste werk  met als titel “Wist de doge meer van deze dames…” uit de reeks van de Mona Lisa en het Fabriano-pak papier. Een reeks die begon met het papier uit Fabriano en het pak dat Lotti Cartolibreria er van maakte. In juni ga ik nog eens terug kijken.

KleinVerband tussen doge en dame DSCF2447