Fabriano here I come!

Inpakkenvoor ItaliëTVB_1550Ik heb vanuit Italiê meer informatie ontvangen over wat, hoe, wanneer etc. Mijn planning grosso modo gemaakt. Voldoende om te beseffen dat ik door moet werken. We hebben in Juni Fabriano, dan nog van 1 tot 22 aug. in Nieuwpoort met het AIB salon “Interieur en Zand”, vanaf 15 aug tot begin sept. in Estaimpuis, in November in Aarschot. Ik weet dus wat doen. En had hier een notavelletje liggen aan mijn CD-peler en telkens ik een schitterend idee kreeg schreef ik het op. Vandaag ben ik begonnen met documentatie te verzamelen en te maken om aan het werk te gaan. Dat is soms lachen geblazen want niet allees wat hier in dit kopje opduikt is bruikbaar; Sommige zaken daar moet ik beter weer voor hebben. Dus maar begonnen met een idee dat ik kreeg bij het nadenken over hoe ik die zelfportretten in Italië zou krijgen. Toen kwam het idee om me zelf op te sturen en die uitwerking ga ik nu schilderen. Een dag werk met het maken en klaarmaken van de documentatie en hier een voorproefje. Tot later!

Advertenties

Mooie herfstzon in een Koerselse tuin!

Aquapotheek 7kl DSCF2432Al dagen aan het zwoegen aan een opdracht van een herfst stilleven. Een opdracht kan erg fijn zijn. Het is altijd een uitdaging. Maar het is niet zo eenvoudig wanneer je een tijdje nadat je JA zei ook nog strikte instructies krijgt. Het is zeer moeilijk om dergelijke opdracht te maken. Dan moet je alles laten rijpen tot het in je hoofd op zijn plaats zit en dan kan je beginnen. Maar dan begint het…had ik het maar eenvoudiger gemaakt. Een potentiele koper ziet gewoonlijk een werk en beslist kopen/niet kopen. Nu zegt hij ik zou iets willen kopen, maar … kan je niets maken in de herfstsfeer. Ok we zullen iets maken. Daarna …maar ik heb nog eens nagedacht…en dan zijn we vertrokken. Ik kreeg zoveel input van de klant dat het echt zeer lastig was om dan nog zelf origineel te zijn en toch iets te maken dat hij zou willen. Ik heb de hele opgave een maand laten rusten, niet bekeken…maar natuurlijk veel mogelijke oplossingen bedacht in mijn hoofd. Tot je het dan plots visueel voor je ziet…en dan moet je dat gaan schilderen. Hopelijk zag mijn klant ook wat ik zag, anders is het iets voor mijn vrouw Antoinette, die is er weg van! Er komt eindelijk schot in. Het is al wat beter en ik heb meer zicht door verwijderen van felle rode tape, van de rand en waar ik het hekken mee afplakte. Mijn ervaring kwam weer goed van pas want na 4 dagen zat die tape muurvast en trok ik het papier stuk en dan komt de ervaring kijken…en ik heb gelukkig het probleem opgelost zonder schade. Oef! Ik zet het er maar op mijn blog, omdat er toch liefhebbers zijn die dit werk, het afwerken en tot stand komen, graag volgen. Het einde komt stilaan in zicht nog een korfje vlechten, en de metaaldraad maar daar valt licht en schaduw op en dat moet of hij is plat. Dus nog even opletten en mijn rug heeft er al last van want dit kan je niet zittend maken dus de hele tijd gebukt werken laat zijn sporen na!!!

De kleuren op deze foto zijn niet helemaal OK. Groen en rood in één foto opname juist krijgen, is in een aquarel is zeer moeilijk en dan met het kunstlicht in mijn atelier, niet gemakkelijk! Maar morgen met daglicht zal dit beter lukken, hoop ik?

Klagende fotografen…ze zijn niet beter af dan hun schilderende collega’s.

Facebookportret 0108Een tijdje geleden kloeg ik over de behandeling van artiesten en dan meer bepaald de niet-Hoetachtigen. Vandaag laat Michiel Hendryckx in De Morgen zijn mening over deze behandeling kennen en maakt zijn beklag. Ik wil dit krachtig ondersteunen. Hij zegt :”‘Het is gebruikelijk en wenselijk dat de fotografen het werk schenken aan het museum’ Hemeltergend. Normaal zou men ons tentoonstellingsrecht en reproductierechten moeten betalen. Maar nee, in ruil krijgen we 2 catalogi, en op de dag van de opening worden de fotografen naar de perconferentie gelokt met warm eten. Dat is ronduit beledigend. Ik doe niet mee.” Wel dit is nog positief bekeken. Zijn fotografen betere kunstenaars dan schilders of beeldhouwers? Sommigen maar velen niet. Wij moeten meestal nog betalen om op de tentoonstelling, waar we voor geselecteerd werden, te hangen en om in de catalogus te komen.We worden ook gesust met 2 catalogi. Zou mijn loodgieter of electricien tevreden zijn als hij mocht betalen om bij mij iets te mogen herstellen??? Men gebruikt ons en dat is zoals Michiel zegt ‘hemeltergend’. Maar we moeten positief blijven en dus schilders of beeldhouwers zijn niet beter af dan fotografen! Ik deed een poos geleden mee aan een wereldwijde selectie voor aquarellisten. Ik schreef in als ‘amateur’. Men vroeg me van de inrichters na verloop van tijd ‘Maar uw werk is toch niet van een AMATEUR?’ Ik vertelde dan dat in het reglement staat ‘ Een professional is iemand die zijn hoofdinkomen haalt uit zijn artistiek werk’ en dus besloot ik dat ik een amateur ben. Want mocht ik mijn inkomen moeten halen uit mijn schilderactiviteiten dan was ik al van honger omgekomen. Tot daar dit gedeelte van het verhaal. Maar dus een pluim voor Michiel dat hij dit durft verkondigen. Maar hij zal niet geliked worden bij de inrichters van tentoonstellingen. Dit werkt in je nadeel. Ik weet het maar al te goed!

Fabriano 2015 “Yes, yes yes!”

FABRIANO 018Vandaag kreeg ik dan toch een aangenaam bericht: “Tejo, start to think about a solo exhibition in Fabriano for 2015. Would you like to do it?”. Dat is zeker omdat ze ginder mijn vorige berichten op mijn blog gelezen hebben. Ik ben wel blij maar eenvoudig is dit niet. Het is een hele eer om uitgenodigd  te worden voor een solo tentoonstelling in het museum in Fabriano. De praktische problemen die al wel vaag door mijn hoofd slingeren moeten op te lossen zijn. Ik zal wel beroep moeten doen op mijn vrienden, kunstliefhebbers en verzamelaars om dit in orde te kijken. Vroeger zou ik daar mijn hand niet voor omdraaien maar ik heb bij mijn laatste solo tentoonstelling aan de lijve ondrvonden geen 18 meer te zijn. In juni trek ik weer als leider van de Belgische aquarellisten naar Fabriano en deze keer met een zeer uitgebreide delegatie; Een 30-tal werken zullen er te zien zijn en daarbuiten zit ik ginder in de jury om over 30 Internationale aquarellisten te oordelen en de prijs “Marche d’Acqua 2014” toe te kennen. Er zijn 4 landgenoten die meedingen naar deze prestigieuse internationale prijs nml : Xavier Swolfs, Fernand Thienpondt, Ingrid Spriet en Betty D’herde. De taart op de kers zou zijn als we ook nog eens de eerste prijs mee zouden brengen. Er staat dus toch nog wat te gebeuren. Blijven volgen.

Doe gratis de test want de vraag : Is dit KUNST is zeer groot!

Art-meter

Uw orgel is stuk of moet hersteld? Je hebt geen geld om een nieuwe CD op te nemen. Je wil snel geld verdienen? Neem contact op met een kunstenaar. Zij zijn bereid dit alles op te lossen. Je wil besparen, gooi alles wat cultureel is buiten.  Wel, ik heb er genoeg van. Ik krijg nu om de haverklap berichten : Proficiat je bent geselecteerd ….om mee te doen etc gelieve 160€ te storten. Biennales… Salons etc het komt aan je oren uit en alles draait om GELD. Zijn wij de nieuwe melkkoeien van Europa? Men heeft totaal geen respect meer voor de kunstenaar. Maar ik moet zeggen dat velen onder ons er aan meewerken. Als je het goed en wel bekijkt zou men ons moeten betalen ipv gels te vragen. Daarom ik doe het NIET meer, ik stop er mee. Wij moeten ons materiaal kopen, werken maken en ze opslaan, lokalen huren of kopen, investeren in een opleiding, investeren in tijd, zelf reklame maken enz en dan zouden we ook nog moeten betalen om ons werk aan hun muren te hangen. NEVER AGAIN! Deze koe zal men niet slachten, ik eet ze zelf op! Ik plaatste deze tekst gisteren reeds maar ik dacht met een opvallend gewrocht de aandacht te trekken maar blijkbaar moet zoiets toch getuigen van meer smaak! Ik wil me dan ook verontschuldigen bij mijn lezers! En daarom dit werk dat ik ooit maakte en het is mijn apparaat om iets te onderzoeken en het verteld je na de test of iets wel degelijk een kunstwerk is. Testaankoop heeft het met succes getest en je kan er zeker van zijn Het werkt niet!


Artiesten = nieuwe melkkoeien!

Faceboekkoeien etckopieIk heb er genoeg van. Ik krijg nu om de haverklap berichten : Proficiat je bent geselecteerd ….om mee te doen etc gelieve 160€ te storten. Biennales… Salons etc het komt aan je oren uit en alles draait om GELD. Zijn wij de nieuwe melkkoeien van Europa? Men heeft totaal geen respect meer voor de kunstenaar. Maar ik moet zeggen dat velen onder ons er aan meewerken. Als je het goed en wel bekijkt zou men ons moeten betalen ipv gels te vragen. Daarom ik doe het NIET meer, ik stop er mee. Wij moeten ons materiaal kopen, werken maken en ze opslaan, lokalen huren of kopen, investeren in een opleiding, investeren in tijd, zelf reklame maken enz en dan zouden we ook nog moeten betalen om ons werk aan hun muren te hangen. NEVER AGAIN! Deze koe zal men niet slachten, ik eet ze zelf op!

 

Limburgse School in 74 in de Zandstraat Mechelen-aan-de-Maas

Limburgse School 1974

Jetti Zeppy  plaatste gisteren deze foto uit een boek uit de bibliotheek. Wel ik heb dit boekje omdat ik er samen met een groep artiesten opsta die toen de Limburgse school vormden. Dit kwam tot stand door het wegvallen van de Research Group. Deze foto is getrokken in mijn klas in de Zandstraat in Mechelen-aan-de-Maas (daar was toen de Academie eerst van Eisden daarna gewoon van Maasmechelen). Op een zaterdag kwamen al deze Limburgse artiesten samen inmijn klas die voor dat ogenblik wat retro was aangekleed met allerlei spullen van de zolder van die school. Maar daar deze groep kunstmatig was samengesteld heeft ze maar enkele jaren bestaan maar is toch belangrijk geweest voor de kunst in Limburg. Deze catalogus werd samengesteld voor de tentoonstelling in het Centrum voo Kunst en Cultuur in Gent (gewezen Sint-Pietersabdij). Allemaal waren het leerlingen van Vincent Van den Meersch (+) en hij was de geestelijke leider van deze groep die verder bestand uit: Rik Coolen, Hélène keil, Jos Jans, Hugo Duchateau, Ado Hamelrijck, Guido Vanlessen, Piet Stockmans, Tejo Van den Broeck, Jan Withofs en Urbain Mulkers (+). Al de teksten waren van Francis Smets (ook te zien in het kleine lijstje aan de muur links). Ik zat toen vollop in mijn handschoenen periode omdat ik nog geen figuur aankon, want na de opleiding in school begint het pas echt.

Jury en jury maar ook jureren.

Pratique 2014 A DSCF2411

Gisteren viel de derde uitnodiging binnen om tussen februari en juni 2014 in een jury te zetelen. Vroeger op de hogeschool had ik ieder jaar op het einde van het jaar jury voor mijn studenten. Dat was ook dikwijls fijn als afsluiting van het jaar en omdat je het zelf kon organiseren en je als jury kon uitnodigen wie je wilde als hij of zij maar competent waren in hun vak en niet te moeilijk in de omgang. Maar ook omdat je meestal wel trots kon zijn op wat je pupillen hadden gedaan en er dus mee kon uitpakken. Zelf voor een jury verschijnen is andere koek. Sinds ik bij de Belgische Aquarel vereniging ben heb ik mijn werken al een 15-tal keer moeten voorleggen voor een jury. Meestal wel met succes maar soms ook niet. Ik schreef hierover al menige tekst in ons infoblad en ik ben de mening toegedaan dat het een soort loterij is. Er zijn sinds kort wel enkele criteria waaraan moet voldaan worden maar die jury trekt zich dit gewoonlijk niet al te fel aan. Men moet beoordelen of de compositie goed is, of de waarneming in orde is, of het voldoet aan de aquareltechniek en het of het dus bv voldoende transparant is  etc. Je krijgt dan 3 x punten op 5. De meeste juryleden geven 4,4,4 of 3,3,3 dus steeds dezelfde punten voor één werk. Ze slagen er ook in om op 100 min. ongeveer 130 à 140 werken te beoordelen. Tel zelf maar uit hoeveel tijd één werkje maximaal kan scoren. Daarom zeg ik het is een loterij en nu moet ik op korte tijd zelf gaan jury spelen voor aquarellen. De eerste uitnodiging die ik ontving is voor “Marche d’Acqua” in Fabriano en dit is in juni. Hier moet ieder jurylid zelf en alléén punten geven en deze in een omslag steken en toeplakken. Op de avond van de uitreiking zal de voorzitter van de jury de enveloppen openen en zodoende ook de winnaar bekend maken. Dit is een procedure die ik nog niet kende en ik ben nieuwsgierig hoe dit gaat verlopen. Daarna zetel ik in de jury voor de “International Watercolour Biennial“ in Estaimpius deze jurering verloopt digitaal en dit heb ik ook nog nooit gedaan. Ik sta daar wat weigerachtig tegenover maar ik hoop dat het vlot zal verlopen en niet zoals in Namen. In Namen won een werk de eerste prijs van het Salon d’aquarelle en daar stond duidelijk onder dat het met Blockx acrylverf gemaakt was, en dat kon je waarchijnlijk op de digitale foto  niet zien. Vervolgens kreeg ik dan gisteren de vraag om ook in de jury te zetelen van de “ Young Artist International Watercolor Contest of IWS”. Dit is de wedstrijd waar ik vorig jaar aan deelnam en verkozen werd bij de 50 besten Aqarellisten ter wereld en waar Konstantin Sterkhov me zelfs bij de 10 besten vernoemde. In de wedstrijd voor jongeren hiervan zal ik dus ook in de jury zetelen. Ik hoop nog voldoende tijd te vinden om zelf creatief bezig te kunnen zijn want dat is toch het aller aangenaamste.