Borremans

MichaelBorremans1Een van de twee grootste kunstenaars op dit ogenblik en iemand die ik enorm bewonder is Michael Borremans. Na Andreas Van Poucke vind ik hem het grootste talent dat er hier onder de nog levende kunstenaars  rond loopt. Dit is mijn mening en kan misschien niet overeenkomen met de jouwe, maar voor mij is dat zo. Daarom kan ik er ook niet bij dat een Van Poucke niet meer aandacht krijgt en dat komt volgens mij omdat hij een grote zware handicap heeft nml hij kan verschrikkelijk goed tekenen en schilderen! Geen Tuymans, Vanmechelen, Fabre of andere makers van artistieke toestanden kunnen daar aan tippen. Neen deze twee zijn echte artiesten, mensen die enorm veel talent hebben en ons daar laten van genieten. Er is dus blijkbaar nog een andere kleur dan vuil grijs enz. Ik las vandaag een uitspraak van hem en toen moest ik zonder er op voorbereid te zijn denken aan wat men mij nogal een voor de voeten werpt “Wie koopt dat nu, wat ben ik met uwe kop hier in huis, je kan toch wel beter en dus iets schilderen dat verkoopt …met uw talent”. Daar moest ik dus aan denken toen ik deze uitspraak van Borremans las “Schilderen moet je in GEEN geval doen voor het geld. Als dat je drijfveer is, ben je verloren” en “Zelfontplooing en vervolmaking zijn belangrijke argumenten. En het plezier van het werk: je trekt een lijn met een potlood en plots wordt alles mogelijk”. En daar kan ik volledig inkomen. Ik heb dit al dikwijls gezegd : ik schilder voor mijn plezier wat ik wil, hoe ik het wil, wanneer ik het wil en vooral daarom! Mocht er iemand iets willen is dat allicht meegenomen en wil hij daar dan nog iets voor betalen dan is dat erg fijn. Maar het plezier zit in het bezig zijn, het scheppen, creatief zijn!

Advertenties

…en Lino

Lino is weg YouTubeGisteren hebben we met veel verdriet afscheid moeten nemen van onze trouwe viervoeter, Lino. Ik heb nooit veel met honden gehad maar deze was iets speciaals. Hij volgde je op afstand en als hij zag dat je op die plaats even zou blijven, kwam hij op zijn kousevoeten af en legde zich kort bij je. Wanneer we van huis gingen ging hij op zoek naar iets van Antoinette of mij, een schoen, een sjaal, een pyjamabroek, een trui desnoods een kussen waar je in de zetel tegen lag. Nooit beet hij iets stuk, het was voldoende iets in zijn nabijheid te hebben, de geur van zijn baasjes te rieken. Hij kende ons beiden door en door en wist dus aan de hand van wat gebeurde wat er zou volgen en hij anticipeerde dan. Ik ben er duizenden keren mee tot achter in de tuin geweest om hem zijn behoefte te laten doen. Dit kwam omdat hij, toen hij nog klein was af en toe te lui of te speels was om naar achter te gaan en dan straalde hij Antoinette haar bloemen of planten plat. Daarop besloot ik hem in het begin dus mee naar achter in de tuin te nemen. Na verloop van tijd wilde ik hem afleren om zelf mee naar achter te gaan, maar dan kwam hij mij halen en ik moest steeds mee. En dat bleef zo, ik kon hem dat niet meer afleren. Duizenden keren, want reken maar 4 à 5 x per dag maal 13 à 14 jaren dan weet je wel hoe dikwijls ik met hem naar het uiteinde van de tuin liep. Ik deed dit ook voor we een wandeling maakten omdat hij anders op verboden terrein zijn behoefte deed. Hij at ook nooit voor hij mij een pootje kon geven enz. Het was dus een hond uit de duizend en we zullen hem missen. Ik kan de blik in zijn ogen toen de veearts hem meenam niet meer verwijderen. Maar ik blijf trouw aan Lino, geen nieuwe hond want dat zou alleen maar tegenvallen. In september kondigde hij een eerste maal aan dat het achteruit ging. Toen ik wilde gaan wandelen met hem bleef hij plat op de grond liggen en was er geen beweging meer in te krijgen.  Tot enkele weken geleden hij niet meer de tuin in wilde en vanmorgen bleef hij in zijn slaapbak liggen en was hij erg kortademig. Toen ik aanstalten maakte om even naar buiten te gaan om hem zijn behoefte te laten doen dan weigerde hij, hij kon niet meer en wij konden het lijden niet meer aanschouwen.Met erg veel pijn in het hart …

Lino aan Saint Louis kerk-2Lino was ook tot enkele maanden geleden ieder morgen onze wekker. Je kon er je klok op zetten 13 jaar lang stootte hij tussen 7.57 u en 8.17 u met zijn snuit tegen mijn knie om te vertellen dat het tijd was om op te staan en hem even uit te laten. De laatste weken oversliep hij zich al eens. Tot de laatste week ik hem moest oproepen en dan uiteindelijk gisteren toen hij niet meer wilde opstaan en ik hem moest dragen. Je ziet hoe hij ook geduldig naast mij zat te wachten als ik schilderde. Maar die blik in zijn ogen toen hij vertrok geraak ik NOOIT meer kwijt.

Ciao Lino!

Sponsors gezocht bij de artiesten zelf.

World Watercolour Competition  2014logoIk ontving gisteren avond een email dat ik geselecteerd ben voor de “World Watercolour Competition 2014”? Terwijl ik dit ontving kreeg ik tientallen emails van andere aquarellisten die allemaal geselecteerd waren. Ik ken NIEMAND die niet geselecteerd is. Dat is toch wel vreemd. Dan ben ik in het tijdschrift waar men deze competitie bekend maakte gaan kijken, maar er staat slechts een sumier reglement in. Als je dan naar de site gaat en zoekt vind je onderaan een zeer kleine link naar het volledige reglement. En daar staat :

Article 6

Première étape : 750 artistes seront sélectionnés par la rédaction de L’ART DE L’AQUARELLE sur la base de la réception du dossier numérique complet

dont les éléments sont précisés à l’article 4 du présent règlement. Sélection effectuée en novembre 2013.
Deuxième étape : 250 artistes seront sélectionnés par les cinq juges de l’épreuve finale parmi les 750 sélectionnés à la première étape.

Nu ga je mij niet wijsmaken dat je bij het beoordelen van die duizenden aquarellisten niet dadelijk de 250 besten kan uithalen. Maar is er eigenlijk aan de hand : die 750 moeten elk 30,00$ betalen om verder te kunnen gaan. En die betalen dus deze hele campagne en de prijzen van de winnaars. Ik mocht NIET deelnemen bij de professionelen daar ik mijn maandelijks inkomen verkreeg door mijn loopbaan als docent Artistieke vakken omdat ik vroeger wel besefte dat ik als kunstschilder me in alle bochten zou moeten wringen om een inkomen te hebben. Ook besefte ik goed dat ik zou willen blijven schilderen, maar zonder toegevingen te doen. Ik wilde wel verkopen als dat kon maar als dat niet zo was : geen enkel probleem. Ik had voldoende aan de vreugde van het schilderen, vreugde bij het creëren. Maar dus ben ik in de ogen van deze inrichters en volgens hun reglement: een dikke AMATEUR en merk nu bij herlezing dat ik ook niet in aanmerking kom voor de hoofdprijs. Maar die kennen ze al wel maar al die geselecteerden moeten hen eerst van de nodige fondsen voorzien! Dit is niet zo goed en geen positief denken van mij en ik ga het vlug trachten te vergeten. Maar er is dus ook in deze wereld iets aan de knikker! Maar alles bij mekaar is het mijn eigen schuld ik had het reglement zorgvuldig moeten lezen en dit vooraf en me niet laten beinvloeden door het artistieke aspect hier niet aan de grondslag ligt. Men wil iets promoten een tijdschrift en de artiesten trappen erin. Eigen schuld dikke bult. En dus niet meer zagen aub!

Nieuwe Aquarelinfo

A info met Mirte2365Is me dat schrikken. Nu staat er iets over mijn voorbije tentoonstelling in de nieuwe Aquarelinfo en nog wel geschreven door “DE SCHRIJFSTER” van ons blad, mogelijke kandidaat voor eender welke literaire prijs Mevr. Henny Tonnaer. Ik moet zelfs op mijn leeftijd nog blozen als ik dit allemaal lees. Ik zit er deze keer voor niets tussen, mijn tentoonstelling is al een tijdje voorbij en ik ben aan het recupereren. Onze layout man, Stef, heeft nog ter illustratie het grote aquarel portret van mijn kleindochter Mirte er bij geplaatst en dan die mooie tekst van Henny met verwijzing naar een mooi muziek fragment. Maar goed “Aquarelinfo” is dus voor ieder lid op komst en alle abonnees van “L’Art de l’Aquarelle” en “The Art of Watercolour” krijgen nu HET enige AIB-tijdschrift over Aquarel morgen of overmorgen in hun bus. En niet van die beloftes zoals met die Franse tijdschriften. “L’Art de l’Aquarelle” en “The Art of Watercolour” zijn werkelijk uitmuntende tijdschriften maar aan de bezorging moet toch dringend wat gebeuren. Er gaat geen enkele maand voorbij of er is iets met deze bezorging. Toen ze nog uit Frankrijk en Zwitserland moesten komen kon je er je klok op juist zetten, maar nu is het nog erger als met de trein. Misschien komen ze wel met de trein, dat zou veel verklaren. Fabriano heb ik ondertussen afgesloten en nog steeds zijn er 15 aangeschreven leden en kernleden, die wel degelijk nog in leven zijn, die weigeren te antwoorden. Ja weigeren, zo moet ik het zeggen , als je na 3 emails hierover, die open gedaan zijn nog wel, niets laat weten, dus geen reactie in huis hebt dan kan je echt spreken van weigeren. Maar er zijn voldoende positieve reacties, dus geen probleem. Want ik kan je vertellen dat we waarschijnlijk 28 werken naar het mooie stadje in de Marche zullen sturen, tenminste als iedereen zijn beste werken laat geworden. Anders moet de jury in actie komen, maar ik verwacht dit niet want ik heb het volste vertrouwen in al de kandidaten. Aquarelinfo is trouwens weer een mooi nummer geworden en deze keer toch weer op het papier van Detlef maar deze keer wel GOED gedrukt, niet zoals onze Transparant. Dat doet me nog steeds pijn en ik begrijp nog steeds onze drukker niet. Zo iets zou ik niet durven afleveren en hij heeft blijkbaar toch ingezien dat het niet goed was en heeft ingegrepen.

Vanavond gaan we (mannennatuurlijk) weer koken!

Tafeltje KokanjeIk ben 24 jaar voorzitter geweest van een kookclub voor mannen “Kokanje” en heb ook de naam gegeven aan deze groep. Kokanje wil zeggen “waar het goed vertoeven is”. Nu heb ik het roer al enkele maanden doorgegeven aan Guy en die doet dat voortreffelijk. Het is altijd weer plezant om maandelijks (10x per jaar) te gaan koken met deze vrienden. Het gaat er gemoedelijk en los aan toe en dat is tegelijk ook een nadeel want soms, heel soms laten sommigen al eens iets aan anderen over. Maar daar blijft niets van hangen en daar de voorzitter nooit de neiging heeft om op te treden als politieagent geeft dit ook geen problemen. Iedereen werkt, helpt en geniet van deze avond met enkel kameraden onder mekaar. Wat de beroepen betreft zijn er geen 2 tussen die hetzelfde beroep hebben en over het werk of over collega’s wordt er dus ook nooit gepraat. Qua samenstelling is het een allegaartje van van alles en nog wat. Het gaat van bouwvakker, slachter tot advocaat en deurwaarder. Ook wat de drank betreft is het toch wat anders dan vroeger nu zijn er BOBs bij en anderen trachten discipline aan de dag te leggen. Maar het is toch een avond om naar uit te kijken. Wat we vandaag gaan koken is zeer moeilijk, daar er voor bv het hoofdgerecht een zevental onderdeeltjes moeten gemaakt worden om het geheeel tot zijn recht te laten komen en dat gaat van een ingewikkelde saus tot quenelles en gnocci’s etc. Het dessert is dan weer zeer eenvoudig en daar ben ik zelf dan weer niet zo voor te vinden, ik ben nogal een lekkerbek en zoetekauw. Maar ik pas me aan aan de groep. Smakelijk!

En volgende week moet ik dringend terug het penseel ter hand nemen want de sperperiode is voorbij!

Voor de nieuwsgierigen is hier  het volledige menu :

Andalousische soep met kruidenkaas

Tuilerolletjes met foie gras

Roodbaarsfilet op vel met zuurkool en bier

Hertekalffilet, kweeperen met bloedworst, pompoenen kervelwortel

Luchtige cake van chocolade met vanilleroomijs, coulis van bessen

Wie ziet door het teveel aan bossen de bomen nog???

Faceboekcursussen etcJe hebt enkele maanden ervaring met iets of doet het graag : geef snel een cursus of noem het Masterclas of Stage of weet ik veel. Je wil snel wat geld verdienen richt een Biënnale of een Salon in en laat iedereen betalen voor zijn selectie. Ik word er gek van, iedereen geeft maar lessen en richt maar Biënnales etc in. Dit doet onze edele kunst geen goed. Ik ga hier niet het Fientje uithangen maar je moet zo opletten met wie wat geeft/doet/vraagt. Je zou door het overaanbod de bomen niet meer zien. Ik wil graag wat bijleren of bijscholen en dan naar iemand die bewezen heeft dat hij het zelf kan. Je kan in een zomermaand op duizende plaatsen gaan schilderen bij zeer grote artiesten die je van haar noch pluim kent en ze vragen allemaal een behoorlijke som. Je kan ook gaan tentoonstellen in de Biënnale van Bommerkonten owel Kuttekoven of Reet, wel eerst langs de kassa passeren. Dit is allemaal niet goed en daar ziet een amateur die graag wat creatief bezig is het onderscheid niet in want meestal zijn het zelf amateurs die snel wat geld willen verdienen op kosten van andere amateurs.

En dan zullen we het niet hebben over het stemmen via het internet of het “liken”. Ja je merkt het ik ben in een zeer positieve bui, maar soms komt mijn Fientje ook boven.

De cULTUURPRIJS is bekend in bERINGEN sTAD!

CultBeringen 2013n

De cultuurprijs is een jaarlijkse prijs die wordt toegekend aan een vereniging, organisatie of individu die zich bijzonder verdienstelijk heeft gemaakt op cultureel vlak en die Beringen op de kaart zet en dit zowel provinciaal als internationaal.

Ik kon mijn nominatie niet verzilveren want bij de stemming van de verenigingen kwam het koor van de K.A.V. als winnaar uit de bus. Een koor met de nodige internationale uitstraling voor Beringen. Want ze speelden al 400 keer en dit zowel in Stal, als in Beverlo, op de Buiting en in andere grootsteden. Cultuur met een GROTE c dus in Beringen. Maar al bij al doet mijn nominatie door specialisten wel plezier!

Een hommage van Andreas

Andreas zag TejoBekijk nu dit eens, dit portret van mij maakte Andreas Vanpoucke. Dit is toch om stil van te worden.

Door je werken kom je in contact en kennen mensen je die jij niet kent. Bij mij is dit natuurlijk nog veel erger omdat ik zelfportretten schilder. Eigen schuld dikke bult. Maar dit heeft soms voordelen. In Estaimpuis waren enkele grot aquarellisten en allen kenden ze mijn werk en hierdoor mij natuurlijk ook. Ik ging eens een pintje drinken in Aarschot en komt erdaar van de andere zijde van de toog iemand op me afgeschoten en hij vertelde : “Het is hem juist…”??? Ik vroeg met wie ik de eer had ” Patrick De Vlieger”. Ja, toen kende ik hem want ik bezocht zijn tentoonstelling in Halle. Het was een aangename kennismaking en we hebben mekaar en mekaars werk sedert dien gevolgd en bezocht. Wederzijds respect. Ik zag op de Facebook-pagina van Patrick werk van een ongelooflijk niveau, vele malen Artgent, en andere door Hoet omhoog geschreven grote artiesten, overstijgend. De naam : Andreas Vanpoucke. Patrick bracht me in contact en ik ging al met onze voorzitter, die Andreas ook niet kende, naar “Antwerpen vanop de rug gezien” ,zijn recentste tentoonstelling, kijken. Andreas stond aan de inkom om de bezoekers te verwelkomen en hij herkende me dadelijk. Het was een geweldige tentoonstelling met een zeer groot aantal doeken in acryl, droge naald etsen, tekeningen etc. Meer dan je op één dag kan verwerken. En dan dat niveau, veel te goed voor de kunstliefhebbers die Hoet volgen. Ja , Andreas heeft ook een geweldige handicap: hij heeft talent in overvloed. Daar kom je er tegenwoordig niet meer mee. Je moet een geweldige uitleg hebben en je mag zeker niet tevell kunnen. En wel, als je eens niet weet wat doen, ga op zoek op internet  naar het werk van Andreas Vanpoucke. Je zal me eeuwig dankbaar zijn! WAT EEN ARTIEST!!!! Voor 1000 Tuymansen wil ik deze droge naald van Andreas niet ruilen. Alhoewel ik dus financiëel een zeer slechte zaak zou doen.