Het nadeel van een reputatie.

Sint Pietersbanden BeringenToen het thema voor het Salon van 2013 bekend was en er ook bekend was dat ik in Beringen zou tentoonstellen vatte ik het plan op om eens te oefenen met interieur. Ik bezocht de kerken van Beringen met de bedoeling om met een van de interieurs te oefenen en dit dan op mijn tentoonstelling in Beringen tentoon te stellen. Ik weet van mijn oom “Betje Van den Broeck” dat hij meermaals de kerk vna Aarschot schilderde en ik ken ook het prachtige oeuvre van Paul Dmoch, die denk ik alle kerken van Europa reeds schilderde. ik vatte het op als oefening. Ik vertelde jullie reeds hoe het verliep met de Be-Mine die ik als onderwerp voor mijn werk voor het AIB wilde gebruiken en hoe die plaatselijke klusjesmannen er anders over beslisten. En ik dus van koers veranderde en er dan maar de C-Mine van maakte. Ik kreeg door allerlei banale toestanden en onderschatten van het teken- en schilderwerk maar één C-Mine af en dus stuurde ik noodgedwongen mijn kerk van Beringen ook in als tweede werk voor AIB. Ik werd met beiden geselecteerd en ze hingen dus een 3-tal weken in Mol-Sluis. Wanneer ik daar in dat prachtige Jakob Smits museum was dan vroegen me keer op keer 80% van de bezoekers waar ik vertoefde in de aquarel van de kerk van Beringen. “We zochten maar vonden je niet” vertelde men me zeer dikwijls. Dat is natuurlijk mijn eigen schuld want ik heb dat zelf in gang gestoken maar het is tevens wel een fijne vaststelling want dan kijken de mensen toch erg aandachtig naar je werk en kennen het ook en dat is toch de bedoeling.

Advertenties

Kindjes terug thuis na 3 weken

AfterCasTento AZe zijn terug na 3 weken uithuizigheid. Ik heb ze niet gemist daar ik vooral veel mee geweest ben en dus veelvuldig in hun nabijheid was. Ik bracht 56 aquarellen naar Beringen en heb er 51 mee terug gebracht. Enkelen moeten nog naar hun gezin gebracht, maar ik ben er van overtuigd dat ze het goed zullen hebben bij hun pleegouders. Wat moet je met werken uit een loopbaan van een 50tal jaren. Ik weet echt niet meer waar ik ze moet stoppen. Ik dacht even, wanneer ik ze bracht, hopelijk moet ik ze binnen 3 weken niet meer ophalen en vinden ze allemaal een onderkomen. Maar op een andere ogenblik flitstse het door mijn hoofd misschien moet ik ze allemaal terughalen gezien de moeilijke tijden. Want het is een luxe product, maar het is mijn leven. Stel dat ik moet stoppen dan is alles gedaan. Ik kan echt niets anders en ben gelukkig als ik iets kan maken. En dan denk ik echt nooit aan verkoop of handel drijven of zaken doen. Dat is het minste van mijn zorgen. Maar toch doet het enorm veel plezier als liefhebbers een van mijn werken aan hun muur willen hangen. Ik schilder dus maar gewoon omdat ik NIETS anders kan en het ontzettend graag doe. Je bent in een trance wanneer je bezig bent en wie wil er dat nu niet. Als zo een werk dan af is laat ik het ook steeds weer mooi inlijsten. Want dan denk ik, stel dat er een kunstliefhebber aanklopt en die wil iets, hij vind iets mooi, wel dan moet hij dat dadelijk kunnen meenemen. Maar dit komt zelden voor en dus kost deze dure hobby me ook nog eens handen vol geld. Maar je krijgt er iets voor terug. Toch maar verder doen zeker want ik kreeg gisteren heel laat al een uitnodiging om in 2016 mee te doe aan de Aquarellades in Mons. Dus ik kan niet stoppen want volgend jaar moet ik eerst nog naar Estaimpuis (thuis van Gerard Depardieu) en daarna terug naar Fabriano. AfterCasTento 2 AfterCasTento 1

 

TVLdownload

 

Dit schreef ik enige tijd geleden op mijn blog en de regionale TV heeft nu vandaag bewezen dat het echt waar is.

“Ik ben ongelooflijk tevreden over de opening van de tentoonstelling. Waar ik dan achteraf wel erg in teleurgesteld ben is de belangstelling van de pers. Geen kat. Natuurlijk is een misverkiezing, hanengevechten , auto in de gracht, caféruzie, kat verloren, hond niet gevonden, scheiding van een BV en andere wereldproblemen veel belangrijker dan een tentoonstelling van 2 plaatselijke kunstenaars. Dat weet ik wel. En mocht mijn nichtje schoonmaakster zijn bij de Regionale TV dan kwam dit ongetwijfeld onder de aandacht en daagde er een team op af om er een boeiend item voor het nieuws over te maken. Daar moeten we mee leren leven en niet over zeuren. Positief denken!”

Want wat doet zich nu voor mijn zus die enige tijd geleden ook begonnen is met aquarel heeft met enkele buren een tentoonstelling van 2 dagen in de hall van hun appartementsblok. En jawel hoor hier komt TVL op af. Ik ben blij voor mijn zus en alle exposanten dat ze dit klaar kregen. Ik ken waarschijnlijk het verkeerde nichtje en ik ben ook nog geen eens een amateur dus TVL je hebt groot gelijk om dit als een item te brengen, want je bewijst zo mijn stelling! Nu is het wel zo dat TVL geen reporters heeft om verslag te maken over culturele evennementen maar men mocht toch wel iets brengen en kunst is ook voor een regionale zender zo een VIES woord. Blijf er maar van af!

AIB

AIBCover

Ik zelf ben het Aquarel Instituut van België erg dankbaar voor de kansen die je er krijgt en maar moet nemen, de inlichtingen, de publicaties, de kring van geïnteresseerden kortom om het bestaan ervan en mijn lidmaatschap. Ik heb dit al enkele keren verteld en dat blijft zo. Dit jaar hebben er artikels over mijn aquarelkunst in diverse buitenlands vaktijdschriften gestaan en ben ik ook verkozen eenmaal bij de 50 beste aquarellisten en Konstantin Sterkhof verkoos mij zelfs bij de 10 beste, als nummer zeven! In het AIB doen we er alles aan om de aquarel te promoten en dat lukt aardig. Maar de leden zelf hebben nog een hele weg af te leggen. Ik merk hoe de belangstelling voor alles wat met aquarel en kunst te maken heeft niet steeds op de vereiste belangstelling van onze eigen leden kan rekenen. Ik denk aan reizen naar belangrijke tentoonstellingen die we inrichten, belangrijke tentoonstellingen van grote artiesten, zelfs grote tentoonstellingen over aquarel en tentoonstellingen van andere leden van onze vereniging. Ik telde tot nu toe al 20 AIB-ers van de 177 aangesloten leden op mijn tentoonstelling. In verhouding met het totaal aantal bezoekers is dit weinig en  teleurstellend ook omdat het reeds een 10-tal jaren geleden is dat ik nog eens solo uit de kast kwam. Ik schreef  onlangs nog over dit gebrek aan belangstelling en betrokkenheid in ons ledenboek. Maar dit is normaal ze komen ook niet in grote getale naar hun eigen tentoonstelling! Daar moet je mee leren leven. 

 

Alléén maar zelfportretten???

werk inBlauwhof Cottenier_nVandaag ben ik nog eens gaan oppassen op mijn kinderen in het Casino van Beringen en ze zijn blij er te hangen, maar beseffen dat er een eind komt aan hun 10jaarlijks verlof. Straks (maandag) moeten ze weer in hun luxe verblijf nml een kartonnen doos tot ze weer eens buiten mogen.  Ik ben erg tevereden met hoe het loopt en verwacht toch nog wat volk want vooral collega’s van het AIB hebben het wel eens moeilijk om een andere waterverver aan te moedigen. Ik tracht zelf steed te gaan maar het moet natuurlijk mogelijk zijn. Zondag was een superdag met overrompeling en in de week is het rustig maar steeds aandachtige bezoekers. Vandaag kreeg ik weer bezoek van een lid van een kunstkring die al jaren overal komt en alles gaat bekijken. Hij zette me even met de rug tegen de muur maar besefte niet dat hij ook zelf meteen bekende BLIND te zijn, want wat zei hij: “Vroeger schilderde jij toch ook nog iets anders dan ALLEEN MAAR zelfportretten???”. Ik was geslagen en begon thuis gekomen te tellen, ik heb in Beringen 56 aquarellen hangen en daarvan zijn er 12 hommages, 6 paar handen, 6 landschappen, 5 stillevens, 5 naakten, 6 portretten van anderen en de rest op 2 na zijn zelfportretten met boodschap/thema/verhaal. Dus zijn er 40 werken die GEEN ZELFPORTRETTEN zijn. Hallo, ben je er nog? Ik haal dit even aan omdat de meeste blinde toeschouwers dit soort praat verkopen en ik ben daarom blij dat mevrouw T. Ingels doctor in kunstwetenschappen die de opening deed hier in haar inleiding terecht op wees. Het is ook iets wat ik al honderde malen in mijn schoot geworpen kreeg en waar ik nog steed zeer allergisch op reageer. Vandaar dat ik hieronder haar inleiding plaats:

Tejo Van den Broeck heeft van alle mogelijke schilderkunstige disciplines beoefend maar de laatste jaren heeft hij zich vooral toegelegd op het aquarelleren. Als ikzelf het woord aquarel hoor dan denk ik heel vaak aan mooie en vage kleuren en de typische landschapjes met oa vogeltjes die U allen al wel vaker gezien hebt in de typische waterachtige kleuren die U van aquarel gewoon bent. Toen kwam ik hier binnen en zag ik plots werken aan de muur die schitterden, die kleurrijk zijn, die heel erg scherp gemaakt zijn en dit in tegenstelling tot wat U van aquarel gewoon bent. Waarom is dat, wel aquarel het woord zegt het zelf er zit water in en hoe meer water je toevoegt hoe meer je het detail verliest en alle controle aan het water overlaat en dan denk ik wauw U hebt niet alleen kleur in de hand maar u hebt ook het water onder controle en dat is toch een van zijn grote kwaliteiten. En als ik dan kijk naar de thema’s die in zijn oeuvre zitten dan valt vooral het portret op, maar je zou kunnen zeggen maar het is toch altijd dezelfde figuur die centraal staat. Neen, U mag dit niet zien als iemand die zichzelf altijd in de kijker zet, neen, U moet dit zien als iemand die één studieobject neemt en daar vele jaren een onderzoek naar doet. Iemand die dus vele jaren zoekt naar de manier waarop hij dat studieobject op een heel fijne mooie en ongelooflijke gedetailleerde wijze in beeld kan brengen. U zult ook zien er zit een gedeelte met experimenten in want U gaat zeer grote werken vinden en deze zijn soms gebaseerd op kleine pasfoto’s en als U dan naar dat zeer grote zelfportret kijkt en weet dat dit allemaal vertrekt van zo een gewone pasfoto’ dan kan U wel merken hoeveel detail er uit zo een kleine pasfoto geschilderd moet worden. Ook soms enkel op zoek naar de pixelwaarde en de manier waarop men in kranten foto’s en portretten afdrukt, dit is dus iemand die absoluut op zoek is. Ik was vooral getroffen door de haarscherpe fijnheid, want elk haartje in het werk kan je werkelijk tellen en elk detail word minutieus uitgewerkt. Ik zou hier als kunstwetenschapper willen zeggen ik heb hier aquarel gezien zoals ik het nog nooit heb gezien en dat is werkelijk een compliment. Als U dan verder kijkt waarom hebt U dat nog nooit zo gezien, wel ik herken hier een scherpte en detail zoals je die in olieverf of acryl veelal kan zien en toch is dit allemaal aquarel. En als je dan kijkt naar de formaten wel als je aan aquarel denkt dan spreek je meestal over kleine formaten, net iets groter of even groot als een A4 formaat die beginnen omkrullen als ze in contact komen met water en dan hoor ik dat hij aquarellen maakt op papier van 850 gr dwz een stuk papier van één meter bij één meter weegt 850 gram, wel deze werken hier zijn dus letterlijk en figuurlijk zwaargewichten. U zou kunnen zeggen dat Tejo in aquarel een manier heeft gevonden om door zo fijn en gedetailleerd te werken toch monumentale werken te produceren. Ik zou kunnen zeggen ik heb hier een meester getroffen die weet wat contrasten zijn niet alleen contrasten zoals we die kennen in de kunstgeschiedenis nml licht donker maar iemand die durft weglaten, iemand die durft toevoegen, iemand die met de realiteit een loopje durft nemen, want je ziet een spiegel en een spiegel en de achterkant en ook de voorkant en dat is heel erg fijn omdat te mogen beleven ook in aquarel. En als U heel in detail kijkt naar sommige portretten dan zal U merken dat U zelfs rasters gaat terug vinden en als ik hem vroeg maar die rasters, waarom doe je die niet weg, dan zegt hij dat vraagt nu iedereen maar elk van die rasters is een werk op zich en elk van die rasters is een deel van één groot geheel. Het meesterschap zit hem eigenlijk in het feit dat hij al die kleine stukken zodanig verwerkt dat ze één heel groot werk zijn. En dan ietwat bescheiden aan de zijkant, maar ze mogen zeker in de kijker geplaatst worden zijn de hommages, ik zelf heb heel veel liefde voor de surrealisten, waarvan ik er zelf een aantal heb bestudeerd en ik vond hier hommages aan Magritte, U kent wel onze Belgische surrealistische kunstenaar René Magritte, en dan vond ik hier “Ceci n’est pas la pipe de R.Magritte” dit is natuurlijk geen pijp maar een schilderij van een pijp, maar ik vond nog veel leukere woordtoespelingen, bedenkingen maar ook beeldspelingen. Het beeld word dus ook gebruikt bv “Dit is niet van Cristo”, die inpakkunstenaar, die een pakje inpakt maar dan staat er bij “maar ook niet voor U” en dan weer een ander waar een scherp mes naast een al even scherp en puntig penseel, waarbij hij dan de teksten zet: “Geen van beide is gevaarlijk” wel dat weet ik nog zo maar niet, de kunstgeschiedenis heeft in het verleden al bewezen dat zowel met het mes als met penseel zaken kunt veranderen. Ik vind ook heel wat humor terug in zijn werken oa in de titels en ik zie zeer veel leuke verwijzingen waar nog wel uren zou kunnen doorbrengen met Tejo om bv te vragen waarom een werk nu juist deze titel draagt. Maar nog één ding achteraan in de zaal gaat U landschappen vinden, maar ook die landschappen dragen een scherpte die je nooit in een aquarel zou verwachten. Dan kan ik alleen maar besluiten met Tejo dank U wel te zeggen want U hebt me  de ogen geopend en vanaf nu ga ik nooit meer naar aquarel kijken zoals ik het voordien heb gedaan.”

Tamara Ingels Beringen 22 september 2013

12 Vertejoretiseringen hebben succes als mijn wall!

DSC_0977Van in 1996 maakte ik zo een 25-tal Hommages aan Magritte. In het begin vertrok ik van zinsspelingen op “Ceci n’est pas la pipe …” maar al vlug werden dat eigen spreekwoorden, gezegdes en dus mijn Vertejoretiseringen van…ja, van wat. Het begon allemaal met mijn bewondering voor Magritte. Ik wilde hem eren omdat ik er ook soms inspiratie haalde of door hem op ideëen kwam. Daarna week ik meer af en bedacht zelf teksten die ik combineerde met voorwerpen en zo ontstonden deze Tejoretische gezegdes. Ik toonde er al eens op deze blog. Door ziekte heb Ik er geen meer kunnen maken voor deze tentoonstelling. Zelf vind ik het dingen die ik ooit maakte en die ik soms verder zet maar ik heb belangrijker werken gemaakt. Nu wil het toeval dat juist deze werkjes ook veel aandacht kregen in de bespreking van Tamara Ingels. Ze vertelde dat je ze toch aandachtig moest bekijken en trachten te doorgronden wat er allemaal achter zat, bij deze ogenschijnlijk gewone samenvoegingen van voorwerpen en wat tekst. En wat blijkt ook de bezoekers hebben er de nodige aandacht voor, maar ook binnenpret merk ik. Komt dit door de manier waarop ik ze ophing, nu in blok en oorspronkelijk namen ze de hele gang in beslag. Maar dat veranderde ik, omdat ze zo een te groot gedeelte van de meters muur in beslag namen en dus recenter werk zouden wegduwen? Feit is dat ze nu aandacht krijgen en ik ze er maar bij hing omdat ik er toch wat maakte en ik een selectie nog wel eens wilde tonen. De hele reeks kan ik nooit meer tonen daar er in het verleden 8 door 3 verschillende liefhebbers aangekocht zijn. Zo zie je maar dat er toch verzamelaars of liefhebbers zijn die een zeer goede neus hebben!