Zo moet het er uit zien!!!!

AIBCoverZaterdag was de opening van het 35 ste Salon van het AIB. Ik heb een poosje gewerkt aan ons ledenboek. Ik kreeg het zaterdag voor het eerst echt te zien na de drukproeven. Die drukproeven zouden nog niet 100 % zijn vertelden ze ons in de drukkerij maar de echte druk zou OK zijn. Wat een enorme ontgoocheling toen ik het zaterdag te zien kreeg. De cover die je hier ziet is grijze modder geworden, waar je nog eens de tekst die aan de binnenkant staat ziet doorkomen. Het wit of licht hier is dus zuiver papier, zonder enig pigment op en dan zuivere transparante kleuren. In het ledenboek is dit wit vuilgrijs en al de rest is vieze modder. Met dan nog die teksten van de binnenkant die doorschemeren omdat het papier ipv dikker nog dunner is dan binnen! Voor mij is dit een echte ramp. Binnenin zijn er werken die gewoon onherkenbaar zijn. Het is ten opzichte van de drukproef maar 35% van wat ik toen te zien kreeg. Een echte mislukking! De bedoeling is een ledenboek: dus wie is dat, hoe ziet hij er uit , wat voor werk maakt hij/zij. En dat zien je natuurlijk nog.  Maar voor hetzelfde geld en het werk dat er aan besteed is, kan dit zeer goed zijn. Ik ben zo kapot ervan dat ik het zelfs niet mee naar huis wilde nemen. Ik ga me er eentje zelf laten drukken hier in een printshop. Foei!!!!

Advertenties

Een aquarelvereniging is dit wel nodig?

AIBCover

Ik zie wanneer ik rond me kijk in de aquarelvereniging AIB bijna niets anders dan oudere leden. Waarom zijn er zo weinig jongeren die de stap wagen? Ik ben zelf pas lid geworden toen ik stopte met les geven aan de Hogeschool. Dat is nu 14 jaar geleden. In die tijd moest je nog 3 aquarellen laten keuren en bij gunstig advies kon je lid worden. Ik kende het AIB al lang van de salons in Mol. Maar wat dachten die aquarellistjes daar in Mol toch, dat ik mijn werk ter goedkeuring zou brengen terwijl ikzelf al 35 jaar in het kunstonderwijs stond, waarvan 15 jaar in de Hogeschool en de andere jaren had ik het laatste jaar van de Kunsthumaniora. Ik ben toch niet gek, dat was toch beneden mijn waardigheid. Maar in 1999 stopte ik op de Hogeschool en plots kon ik die knop in mijn hoofd omdraaien. Ik besloot om toch maar lid te worden. In de eerste plaats NIET voor mijn werken maar meer om wat sociale contacten. Ik leerde veel aquarellisten kennen en ontdekte ook dat iedereen andere motieven had waarom ze lid waren. Maar nu, 14 jaar na mijn aansluiting, kan ik dit als een van de beste beslissingen noemen die ik nam. Ik vond het in het begin zo onnozel dat we naar thema’s moesten werken. Maar na verloop van tijd kon ik ook die knop omdraaien. En ik moet het instituut AIB eeuwig danken, want elk jaar gaven ze mijn creativiteit een boost met deze thema’s. Iets meer dan de helft van mijn laatste werken zijn ontsproten aan mijn koppigheid om met die ogenschijnlijk voor mij onbruikbare thema’s toch iets creatief aan te vangen. Ik besloot om zonder mijn eigenheid te verliezen toch deze thema’s om te buigen tot mijn eigen thema’s en dat lukte enkele keren wonderwel. En daarom zou ik iedereen willen aanraden, vooral jongeren om bij zo een vereniging aan te sluiten. Het heeft niets dan voordelen. Je horizon is plots 360° in plaats van 40° à 45° . Doordat je in contact komt met anderen en die brengen je weer in contact met nog anderen, je ziet iedereen anders werken en van iedereen kan je iets opsteken. Ik werk bv op een workshop buiten alléén als het onderwerp me echt dwingt tot werken. Maar ik ken aquarellisten die misschien alléén op zo een workshop aquarelleren en die dus zelfs in de regen met een paraplu staan te schilderen. Je moet het maar doen. Die gedrevenheid heb ik buiten niet. Ik werk liefst op atelier. Ik bedenk iets, maar schetsen, maak in mijn hoofd variaties enz. Wanneer het in mijn hoofd op papier staat, begin ik het echt op papier te zetten. Ik bepaal op voorhand het formaat en zorg er voor dat ik steeds 1,5 à 2 cm van de passe-partoe blijf.  Terwijl ik werk, het creatieve is achter de rug, denk ik na over de titel. Ieder werk moet een titel of nummer hebben, ook daarin wil ik de toeschouwer dan helpen, of op een dwaalspoor zetten. Ik ben ook door het AIB naar Genua, Fabriano, Mons enz geweest en volgend jaar moet in Fabriano gaan jureren en ben ik in het onooglijk dorpje van Gerard Depardieu en die gekke burgemeester genodigde Gast en ook jurylid. Dus ook dank zij het AIB!!! Maar natuurlijk moet je zelf ook nog wat doen. Maar samen sterk!

Opening van mijn tentoonstelling

Casino 13_0010

Ik ben ongelooflijk tevreden over de opening van de tentoonstelling. Waar ik dan achteraf wel erg in teleurgesteld ben is de belangstelling van de pers. Geen kat. Natuurlijk is een misverkiezing, hanengevechten , auto in de gracht, caféruzie, kat verloren, hond niet gevonden, scheiding van een BV en andere wereldproblemen veel belangrijker dan een tentoonstelling van 2 plaatselijke kunstenaars. Dat weet ik wel. En mocht mijn nichtje schoonmaakster zijn bij de Regionale TV dan kwam dit ongetwijfeld onder de aandacht en daagde er een team op af om er een boeiend item voor het nieuws over te maken. Daar moeten we mee leren leven en niet over zeuren. Positief denken!

Maar er was erg veel belangstelling en het was een zeer mooie inleiding. Tamara Ingels hield een geweldige toespraak of inleiding op mijn tentoonstelling. ‘Secuur en aquarel, dat gaat niet samen’, vertelde ze. ‘Het water wil alle kanten op. Maar deze kunstenaar beheerst het water. Nu ik zijn werk gezien heb zal ik voortaan altijd anders naar aquarellen kijken’. Zelden een inleider of beter nooit een inleider gehoord die beter gekeken heeft naar mijn werk en zelden iemand gezien die verder kijkt dan “ hij maakt alleen zichzelf”. Tientallen toeschouwers kwamen me vertellen “zo hebben we nog nooit naar uw werk gekeken dat was echt verhelderend”.

Het was zo kernachtig en goed begrepen wat ik allemaal in mijn werk steek, dat ik het prachtig zou vinden om dit nog eens te kunnen nalezen. Maar ze had enkel enkele kernwoorden op papier en de rest rolde er uit, net of ze deze tekst al honderd keren had voorgedragen en dan nog zeer enthousiast gebracht, iedereen  hing aan haar lippen. Eindelijk eens iemand die dieper gekeken heeft en meer verteld dan het portret gelijkt goed of niet. Want meestal is dan de kous af en is alles gezegd. Ook Marleen Verheyen moet ik ook bedanken voor haar inspanningen om hier een mooie tentoonstelling van te maken.

Je mag komen…we zijn klaar…eindelijk!

Tento 2215

We zijn er klaar voor. Je mag komen. 60 bronzen beelden/beeldjes en 56 aquarellen. Als ik het geheel zag was ik even het noorden kwijt. Maar je zal het zelf moeten ervaren ik kan het niet beschrijven. Na de foto’s heb ik toch nog hier en daar nog wat veranderd, ten goede denk ik. Nu wacht ik op de recensente Doctor in de Kunstwetenschappen op zondagmorgen. Ik verwacht er wel wat van, want dat is ook de reden waarom ik toestemde met een voor mij vreemde. Je kan iemand vragen die dat uistekend doet en waarvan je weet hoe ze over je werk denkt. En die dit graag voor je doet en ook nog goed en nooit zou wijgeren. Maar nu denk ik dat ik tegen wat opbouwende kritiek kan. Denk ik??? Want moest het erg kritisch zijn en in mijn ogen een verkeerd oordeel dan zou ik er toch niet goed van zijn . Dat is zoals bij een jurering. Maar van sommigen kan ik erg veel verdragen en van anderen totaal niets. Heel subjectief dus. Maar van zo’n dag weet je achteraf toch niet veel meer omdat het veel te veel is wat je op korte tijd overkomt. Het is zoals op je huwelijksdag of op een begrafenis van een erg close familielid. Achteraf waas, vaag etc.Tento 2202

Nog niet klaar, maar het komt!

Opbouw Casino G 2179Opgelet gevoelige lezers slaan dit beter over want ik ben behoorlijk op dreef, hier.

Emile heeft nog werk. Hij wil nog 60 bronzen en bronsjes plaatsen. Ik ben klaar op mijn trofeënkast na. Maar met de artiest in de schilderkunst is eigenlijk hetzelfde aan de hand als met de singer-songwriter. Zij verkopen geen platen/CD’s  meer en krijgen geen pers meer en voor schilderende artiest is dat ongeveer hetzelfde je moet dan platen/CD’s vervangen door werken. Je moet alles zelf doen. De artiest is aan zijn lot overgelaten en de amateurs zitten samen met de niet-amateurs in  dezelfde poel. Maar in die poel zitten ook haaien en profiteurs. Je moet al bv varkens tatoeëren, kippen kweken, je vader en moeder vermoorden, pedofiel zijn, met katten gooien, een buitenechtelijkkoningskind zijn of meer van die dingen die met schilderkunst niets te maken hebben om nog wat pers te krijgen. Ik krijg ook zeer regelmatig vragen van singer-songwriters voor crowdfundingsacties. Dit zou bij ons ook moeten kunnen. Maar wie doet het ? Voor een klassiek opgeleidde schilderende kunstenaar of beeldhouwer bestaat er geen pers meer en dus veel te weinig aandacht. Je moet dus iets sentationeel doen wat NIETS met artistiekvakmanschap te maken heeft. Wij zijn heden allemaal ook mindervaliden. Onze opleiding is een te grote handicap. Aandacht voor dit soort zaken bestaat er niet meer. Ik vroeg Hoet, Rinckhout, Swinnen, Camps en Van Bellingen om te openen of een stukje. Op Swinnen na gaf er geen enkele, zelfs maar een beleefd antwoord. Dit wat de geschreven pers aangaat en voor TV is het misschien nog erger zelfs voor de regionale zenders moet het al over een spectaculair ongeval, moord of over heel gewoon ordinaire prul gaan, maar een kennis met een wat langere arm dan de jouwe is goed voor alles. Kwaliteit is absoluut overbodig. En dus ook daar gewoon geen reactie. En toch zal de bezoeker van deze tentoonstelling kunnen genieten. Emile Voeten is een groot artiest met zeer mooi werk en ik ben echt blij dat hij samen met mij wilde tentoonstellen. Komt dus allen kijken. Waar zie je nog 60 bronzen en 56 aquarellen zonder smijtwerk! En niet tevreden geld terug!

Niets gaat zonder moeite maar …kom maar eens kijken.

Opbouw n°3Vandaag tussen 10 u en 16 u is het gebeurd. Met Sylvain, Freddy  en ik hebben we mijn gedeelte van deze duo tentoonstelling klaar gemaakt. Morgen komt Emile. En ik moet morgen nog één werk gaan halen en dan ophangen. Eentje waar een groot ongeval mee gebeurd is nml een glas van 155 cm/105cm gebroken bij het ophangen. En paniek, wie heeft er zo een groot glas, wie doet dit snel en waar? Uiteindelijk zal het opgelost geraken of dat hoop ik toch, tegen morgen middag. Wel nog gaan halen. We hebben uiteindelijk na 3x natellen ontdekt dat er 56 werken hangen. Oorspronkelijk was het de bedoeling er een zestigtal te hangen, maar het selectiecommitée was streng maar rechtvaardig en stond erop alleen het beste te brengen en het goed te brengen dus wat ruimte tussen de verschillende werken. Er komen zo een zestal thema’s aan bod: 12 Vertejoretiseringen, 9 landschappen, 5 stillevens, 7 portretten en modelaquarellen, 17 zelfportretten en tenslotte nog 6 paar handen. Alhoewel ons begin vandaag zeer somber begon. De ons toegewezen techniekers van het Casino mochten géén gat boren en géén pluggen indraaien omdat dat hun taak niet was, dat zou mijn taak zijn????? Hun taak was het de boormachine deskundig op de grond leggen met 8 vijzen en pluggen. Een technologisch hoogstandje dat je niet aan iedereen kan toevertrouwen. Als de muren omvallen of een schilderij afvalt, wie draait daar dan voor op ??? Wie is dat dan geweest vroegen ze??? Ja, dan krijgen wij de schuld??? Dan heb ik de alleskunner en allesoplosser van de Casino aangesproken en met de glimlach toverde Marleen ons twee bereidwillige mannen van de Gemeentelijke werkplaatsen te voorschijn. En die losten de zaak met de glimlach op, en de muren van de Casino stonden nog recht toen we om 16 u moe maar voldaan huiswaarts keerden. NOG NOOIT meegemaakt! Techniekers met een grote toekomst! Als morgen de gebroken stukken terug gans zijn kan ik gerust gaan slapen. En tot zondag dan. Ik heb trouwens mijn laatste van die moordpillen genomen en mag er mee stoppen. Bloedanalyse, urine en de kweek alles terug zuiver. En naar het schijnt zie ik er, met 5 kg minder, iedere dag terug iets beter uit. Ik merk er niets van want een portret is niet aan de orde, genoeg beslommernissen met niet creatief werk. Maar de pigmenten lokken.

Tentoonstelling: de verhuis en de plaatsing

Casino AfficheOm stipt 9.30 u waren mijn goede vrienden Henri en Sylvain hier, de ene met een camionette en de andere met handschoenen, om mijn werken naar het Casino te brengen. Dat verliep zeer vlot en ze hebben me belet om de handen uit de mouwen te steken en omdat ze merkten dat de filmtabletten hun sporen hadden achtergelaten. Ik kon als een echte artiest me laten helpen en zelfs meer. Ik moest alleen aanwijzigingen geven en ze volgden die zonder morren op. Om stipt 10.45 u waren de 55 werken terplaatse. Daarna ben ik in mijn eentje begonnen met de plaatsing zoals ik die in een van mijn slapeloze nachten ontwikkelde. Het klopte grotendeels, maar over bepaalde plaatsen had ik twijfel, en toen kwam Marleen en ze bekrachtigde mijn twijfels. Dus gooide ik nog enkele dingen om. Morgen vroeg komt Sylvain opnieuw en dan gan we alles ophangen ttz Freddy en Sylvain, plus een technieker om de gaten te boren voor de zware gevallen ( 25kg =1 werk). Maar die mannen zullen de klus wel klaren, hoop ik toch zodat donderdag Emile kan komen met zijn bronzen. Het komt dus steeds dichter bij.

 

Opbouw tentoonstelling: het begin.

Uitnodiging Casino-2Vandaag over een week gaat mijn tentoonstelling openen. Zoals ik vreesde komt de mevrouw Doctor in de Kunstwetenschappen pas zondag voormiddag een kijkje nemen en intervieuwen. Ze heeft natuurlijk wel mijn website bezocht en enkele artikels gelezen. Ik begin morgen het kleinere werk reeds naar de Casino te brengen. Dinsdag komen goede vrienden Henri Ceyssens en Sylvain Christiaens de rest dwz de uit de hand gelopen grote lappen van aquarellen verhuizen. Woensdag gaan we dan er trachten een boeiende tentoonstelling van te maken. De laatste 3 werken die ik zou maken zijn in het water gevallen door die stomme filmtabletten, maar van de andere kant bekeken, heb ik ook in die dagen gedacht dat het zonder mij zou moeten gebeuren. Ik was echt niet in staat om ook maar iets te doen en werken verhuizen en selecteren was uitgesloten. Maar we gaan er aan beginnen, terug positief denken. Ik ben echt nieuwsgierig hoe al wat ik de laatste paar jaren gemaakt heb zo tesamen gaat bieden. Want het is me wat als ik zo eens overloop. Een grootgedeelte zelfportretten met achterliggende boodschap, portretten, stillevens, landschappen, een gedeelte van mijn Tejoretiseringen en dan nog een reeks handen plus nog wat klein grut. Een allegaartje waar ik een boeiende tentoonstelling moet mee trachten te bouwen. Dit is na het artistieke werk dat er aan is de andere kant en dat is ook zoeken. Verder heb ik steeds wanneer ik met werk buiten mijn atelier kom een totaal ander zicht op de meeste werken. Plots kan ik dit dan bekijken zoals ik werk van een andere artiest kan bekijken. Zaterdag had ik nog zo een zeer eigenaardige reactie van een collega op een tentoonstelling. De collega vroeg me ” jij kan die zeker niet waarderen???” omdat het abstract werk is en ik figuratief werk. Ik was eigen zeer verrast en op mijn teen getrapt want ik kan ieder goed werk waarderen en zelfs pogingen om een goed werk te maken onderscheiden van waardeloze prul. Het is niet omdat je figuratief werkt (al heel mijn leven) dat ik de rest niet kan waarderen. Ik ben serieus aan het afwijken en ga beginnen aan het begin dat is werken verzamelen, inpakken, vcervoeren etc.

Er komt wat licht op het einde van de tunnel!

tunneld

Ik ben vanmorgen op doktersonderzoek geweest en nu is de uitslag gekend. Alles is bijna terug normaal, binnen 3 weken nog eens op controle en hopelijk ben ik  er dan vanaf. Nu kan ik beginnen aan de voorbereiding van de opbouw van mijn tentoonstelling. Werken sorteren, klaar zetten, lijst maken met titels en prijzen. Ik voel me ook al een stuk beter en met de helft van de pillen mag ik stoppen alleen die filmtabletten moet uitnemen. Ik voel ook terug wat energie, maar de werken die ik nog wilde klaar hebben moet ik laten schieten tot later. Maar ik heb een 65 à 70 werken van de laatste jaren en die mijn norm halen. Dus ze zijn tentoonstellingsvatbaar. Dat zal ik woensdag moeten uitvissen want dinsdag gaan we transporteren. Twee goede vrienden komen me helpen, wat een luxe, dat is de eerste keer dat ik superknechten heb. In het verleden moest ik alles alleen doen. Morgen nog een grote dag, mijn Antoinette zal dan even oud worden als ik. Dus rust is er nog niet meer ik hoorde vroeger zeggen :Rust roest!

Mijn dochter Ilse promoot haar vader, straf hé!

Attentie Ilse_nNa de zeer geslaagde opening van De Gezel Tejostraat moet ik wat bekomen. Maar dit vond ik nog op Facebook en dat was een aangename verrassing. Ik ben me nu echt ongerust aan het maken over de dame een doctor in Kunstwetenschappen die mijn opening gaat doen. We hebben al 3x afgesproken en telkens komt er iets tussen, ik blijf er speciaal voor thuis en is het weer niets. Overvolle agenda, met wat vertraging op, laat ze me weten, maar ik mag gerust zijn. Nou, nou nou wees dan maar eens gerust . Dit is om de bomen in te vliegen of om terplaatse vanzelf in brand te schieten. Ik krijg het wel erg warm en heb het brandblusaparaat en een branddeken constant bij me, zelfs op het toilet. Ik krijg het nu echt heet, heel heet! Waar zijn de pompiers????