Leesplezier van de laatste 2 maand maar ook interessant voor iedere kunstliefhebber!

Wijd Open OgenOp aanraden of liever door het lezen van het/de blog van Henny Tonnaer ben ik het boek “Wijd open ogen” van Gijsbert van der Wal gaan zoeken, gekocht en ben ik er beginnen in te lezen. Het boek bevat essays over een grote diversiteit aan kunstenaars en onderwerpen, van Rembrandt tot Willem den Ouden, met een lichte voorkeur voor de figuratie. Het kijken en de beleving van kunst staan steeds centraal. Ook spelen de persoonlijke belevenissen van de schrijver een belangrijke rol in zijn betoog. Juist die ogenschijnlijke lichtheid en vlotte pen, maakt deze bundel aantrekkelijk voor lezers die geen behoefte hebben aan doorwrochte kunsthistorische beschouwingen. Van der Wal legt op een zeer leesbare wijze bijna de geheimen van de beeldende kunst bloot. Met ruim tachtig afbeeldingen, waarvan het merendeel in kleur. Wat mij vooral aansprak was het vertellen over het poseren dat grote schilders zoals David Hockney, Lucian Freud en Giacometti voor elkaar deden. De een praatte daarbij onophoudelijk, een ander viel in slaap. Maar één ding hadden ze gemeenschappelijk: als kunstenaars voor elkaar poseren nemen ze allebei deel aan het ontstaansproces van het portret. Giacometti zei het zelfs letterlijk tegen zijn model: ‘We hebben er samen aan gewerkt’.  Ik vond dit echt interessant vooral omdat ik juist het boek “Man met blauwe sjaal” van Martin Gayford had gelezen en dit gaat ook over poseren. Martin Gayford is een journalist die hierin uitgebreid vertelt over het poseren voor Lucean Freud, een gans boek lang. Gijsbert van der Wal heeft het in zijn boek ook over dat poseren en dan ook over Freud en Hockney. Dit boek was dan weer een tip van Bruni Mortier. In Wijd open ogen wordt duidelijk hoe goede kunst je blik op de werkelijkheid kan scherpen en hoe die werkelijkheid je soms weer de kunst in stuurt. Wijd open ogen is een verzameling essays waarin kunstgeschiedenis, kunstkritiek, interviews met kunstenaars en persoonlijke belevenissen van de schrijver voortdurend door elkaar heen lopen. Wie zich laat meevoeren, leert bekende kunstwerken beter kennen en wordt bovendien geattendeerd op onbekende kunst die meer bekendheid verdient.
Vooral wanneer je in een brede interesse in kunst hebt  of zelf met schilderen bezig bent is dit echt de moeite en dus een aanrader. Alleen het einde vergt wat moeite om te doorworstelen daar hij dan erg diep ingaat op bepaalde typisch Nederlandse landschapsschilders, waarvan ik er verscheidene niet eens ken, maar voor mij ook niet interessant wat hierover te vertellen valt. Maar 90 % van het boek is zeer boeiend. Bedankt voor mijn tipgevers Bruni en Henny. Dat ik hier 2 maanden over doe heeft vooral te maken met het feit dat ik ook nog aan het schilderen ben.

Blauwe sjaal

Advertenties

Uschi met zijn zusjes Charlotte, Szalotka en Scalogni

Dedefinitieve kleine UI 1861Dit zijn de echte uien. Die vorige waren op slecht Wc-papier van een Franse molen en ik kon er niet op werken. Dus opnieuw beginnen. Sommigen onder jullie, ik veronderstel meer kenner dan ik zullen die juist goed vinden. Het zij zo. Ik maakte ze opnieuw en laat ze je hier zien. Een ui is niet gemakkelijk schilderen met die glimmende huid. Het is totaal anders werken op zo iets als op bv een portret of een model. Trouwens alles is anders. De een werk graag op atelier gelijk ik, een andere verkiest de open natuur. Ik las over dit soort zaken het boek “Wijd ogen open” van Gijsbert van der Wal en hierin worden alle onderwerpen aangesneden. Alhoewel in het laatste gedeelte het wat te erg op alleen Nederlandse artiesten is toegespitst. Maar ook Rembrandt, Hockney, Freud en vele anderen komen aan bod en daar worden interessante zaken over verteld en opgemerkt. Interessant om te lezen zeker als met artistieke zaken bezig bent. Het zijn stukjes die hij maakte voor “De avonden” een radio programma in Nederland. Maar dus opnieuw uien en op een groter formaat en eens plezant om te doen. Meer moet je er niet achter zoeken.

Titel en/of naam van een kunstwerk…

Kontrasten MOL AIB StefkopieIk heb altijd veel belang gehecht aan de titel van een werk, schilderij of aquarel. Waarom dient een titel? Wel een titel geeft men aan een werk omdat je zou weten over welk werk het gaat. Je kan ze nummeren of je kan zeggen “zonder titel” of “figuratief” of “abstract”. Maar als je duidelijk wil maken over wat het gaat is het beter dat je er een titel aangeeft. Als je toch een titel moet geven om het makkelijk herkenbaar te maken of om te weten over welk werk het gaat dan kan je daar maar beter iets mee doen. Ik heb dit altijd erg fijn gevonden en steeds naar iets gezocht dat ofwel een verduidelijking zou kunnen zijn of naar een titel gezocht die de toeschouwer doet twijfelen of hem op het verkeerde been zet of op een dwaalspoor. Soms geeft het ook na lang zoeken en afwegen een zicht op het werk waar je zonder titel niet zou op komen. Dus de titel is voor mij belangrijk want ook daar kan je creatief mee zijn. Dit werk maakte ik voor een deelname aan een wedstrijd met een thema nml “Contrast”. Ik gaf pas toen het werk helemaal af was en ik zag dat alles wat ik bedoelde in het werk zat ook de titel en wel deze  “Een lichtjes donkere en scherpe maar toch wazige voor- en achterkant“. In deze titel heb ik alles willen stoppen wat ik in het werk stopte. In de titel zitten al de contrasten die ik in het werk verstopte.  Vermits het thema contrasten was wilde ik alle mogelijke contrasten hierin stoppen. Voor eerst is er het licht/donker contrast, dan probeerde ik het met voor/achterkant verder schilderde ik me vooraan zeer scherp en achteraan wazig. Zo had je ook scherp/wazig en kortbij en veraf. Dit stopte ik in mijn titel en deze had de bedoeling de toeschouwer even te testen of hij al de contrasten had gevonden. Volgens mij zit er niet meer in. Mocht je zelf nog iet vinden laat het me aub weten. Vele malen dank! en denk eraan een titel bij mij is meer dan alleen de naam van het schilderij en om dit te staven doe ik dit alle soms gewoon niet.

Een droom….

Rugrechthou1727Zoals ondertussen Jan en Klein Pierke wel weten ben ik  4 dagen geleden 70 jaar geworden. Ik had bijna 2 jaar geleden het idée opgevat om in een galerij, museum of iets dergelijks tentoon te stellen en dat zelf te regelen. Ik vertelde ooit al eens dat ik met galerijen en/of met hun bazen al enkele keren veel geluk heb gehad. In de eerste plaats door er niet mee in zee te gaan. De 2 keer dat ik het wel deed heb ik één keer serieus moeten knokken om mijn centen te krijgen en de andere keer om mijn werken allemaal terug te vinden en nog ben ik er minstens één kwijt. Eén keer ontsnapte ik ternauwernood aan een miljoenen fraude zaak want de tentoonstelling voor ik aan de beurt kwam was de zaak verzegeld en kwam ik voor die opening vóór de mijne samen met de traiteur aan een verzegelde galerij. Een andere keer had ik zelfs een contract in handen om op de Meir in Antwerpen tentoon te stellen een tijdje na een vroeger idool Carl Willink. Een andere keer werd ik uitgenodigd door een galerijhouder en alles was OK als ik 75% van de verkoopprijs van mijn werk afstond. Dus zag ik er van af om met zo’n personen/instanties in zee te gaan en ik zou het zelf doen. Ik had te veel schrik gekregen en ik vertrouwde niemand meer. Ik nam zelf contact met verschillende instanties en mogelijke plaatsen om tentoon te stellen of om een tentoonstelling te regelen. Ik heb ondervonden dat ik één heel groot nadeel heb: IK LEEF NOG! Want ik stelde al vroeger vast dat om er te kunnen van leven MOET je DOOD zijn. Omdat ik van geboorte van Mol ben, en er 12 jaar woonde en al enkele keren met ons AIB in het Jakob Smits museum was en daar het niet alléén dode artiesten zijn die er tentoonstellen deed ik ook daar een vraag. Maar ook hier ving ik bot, kreeg als antwoord  dat ik geen insteek, link of verbinding met Jakob Smits heb??? Mijn besluit is dat je een manager moet hebben of dood zijn. In geen van beiden heb ik op dit ogenblik zin. Ik heb dan als beloning voor de verkiezing van laureaat Prijs Beeldende Kunsten 2013 een tentoonstelling gekregen in het Casino van Beringen en die zal in september opengaan en dit heb ik met zeer veel dank aangenomen. Voor mijn manager ben ik bezig met een Headhunter maar de gesprekken verlopen erg stroef en hij wil een maandloon waar ik minstens een jaar moet voor werken. Maar ik ben zeer tevreden dat ik aan al die obscure kunstcharlatans ontsnapt ben. Ik zal later ook nog eens uit de doeken doe wie ik allemaal contacteerde voor Beringen en wie allemaal zeer beleefd gewoon NIET antwoorde.

Nu eens iets over geweldige penselen!

Penselen uit Jap DSCF1859Dit is een proefje van wat ik schrijf voor ons blad Aquarelinfo. Even uittesten.
Iets over aquarel. Zoals jullie ondertussen wel weten ben ik zowat verslaafd aan luxe aquarelmateriaal. Dat kan gaan van een luxe aquarelkarretje of omgebouwde golfkarren tot een aquareltafel, aquarelezel, aquarelpapier, aquareldozen, aquarelpotten, aquarelpotloden, aquarelpenselen, aquarelparapluus, aquarelslepers, aquarelslipjes, aquarelfrigoboxen, aquareldonsdekens, aquarelwater enz.

Van alle aquarelbenodigdheden zijn penselen mijn grootste zwakte. Alhoewel een mooie doos mij ook wel kan bekoren. Het laatste snufje dat ik kocht is een automatisch aquarelpenseel. Het is Japans en bestaat in drie formaten en dat is voornamelijk te zien aan de kwast. De kwast bevat de haren. Bij een echt penseel hebt je ook nog de huls en de steel. Aan de kwast kan je zien of het Smal, Medium of Large is. De grootte van de Large dat is dus de hoeveelheid en het volume van de haren komt overeen met een N°6 of 8 van een gewone aquarelpenseel. Dit is dus niet dadelijk iets voor de geoefende grootborstelaar die met een geweldige knaap van een kwast werkt. Het is meer iets om op reis in je “Carnet de voyage” te gebruiken of om snelle aquarelletjes te maken in de trein, in bed of in je kano. Het ziet uit als een viltstift maar je kan het achterste gedeelte, de steel van de bus afschroeven en vullen met water en wanneer je dan tijdens het werken op “PUSH” duwt komt er water via de bus uit de haartjes, die een soort systeem bevat als een vulpen, en dus kan je pigment nemen of zelf kan je er ook met pigment gekleurd water in doen. Mogelijkheden zat dus en erg handig en echt iets voor liefhebbers van nutteloze aquarelbenodigdheden. Maar echt wel een “Must have” voor de gesofistikeerde aquarellist. Ik denk dan dit is echt iets voor een Grote Moderne Spatters. Het is ook iets ideaal om vlekken en spatten te maken, wat handig is want een hedendaagse moderne aquarel moet toch voor minsten 36% uit vlekken of spatten bestaan. Wel wanneer je de kop van dit penseel afschroeft en er en een gecontroleerde zwik mee geeft verkrijg je mits wat oefenen de meest hedendaagse creatieve spatten die er te koop zijn. Het zijn gegarandeerd Japanse spatten en je weet het of weet het niet dat is heden de place to be in Watercolor. Mocht iemand dit schokkerend vinden, kan je altijd klacht indienen.

De bloemen die ik nooit schilderde voor mijn schoonmama.

Amarylis DSCF1814Antoinette en ik zijn vandaag 45 jaar geleden in het huwelijksbootje gestapt. Dat dit gebeurde was al een wonder. We hadden 5 jaar in het geniep verkering en zijn daarom beiden uit de scouts gegooid (Akela + hopman= Verboden). De proost  van de scouts is het overal gaan rondbazuinen. Waarom??? Misschien jaloers? Mijn ouders wisten ervan en we spraken bij ons thuis af, bij Antoinette wist alleen de mama er van. Op een bepaald moment vonden we dat het tijd was om te trouwen. Ik trok mijn stoute schoenen aan en ging zoals dat in de oertijd de gewoonte was “de hand” van de dochter vragen. Ik vloog met mijn hele hebben en houden met nog een trap onder mijn achterste van de trap ten huize Broux. Mijn schoonmama zou bemiddelen en ik mocht het eens opnieuw proberen, maar opnieuw een schop onder mijn kont en nog verwijten naar mijn hoofd “toch niet met nen artist zeker, armoeizaaiers zijn het”. Ik geraakte toch éénmaal binnen voor onze trouw toen mijn schoonvader niet thuis was. De vierde keer aan huis was op ons huwelijksfeest. Het is nooit meer goed gekomen, ik was een artiest die zijne kost niet kon verdienen en op de kap van zijn dochter zou leven, ik kon niet tekenen want overal zat mijn werk vol perspectieffouten etc. Maar ik heb toch van één ding enorm veel spijt nml mijn schoonmama vroeg eens of ik haar geen bloemen wou schilderen en ik heb dit NIET willen doen. Ik was toch een artiest de enkele malen geselecteerd was voor de “Jeune peinture Belg” en 3x een Bronze medaille haalde op de Europaprijs voor Schilderkunst, dan zou ik me toch niet met zo iets “ordinair ” gaan bezig houden. Tot mijnschoonmama overleden was en ik een cursus aan het geven was in de Casino in Beringen. Mijn toenmalige studenten bakten er niets van, ik had nochtans eenvoudige en grote bloemen bij als onderwerp. Ik was erg ontgoocheld en toen ik thuis kwam gooide ik in één ruk deze pot op een blad. Toen het af was dacht ik “maar dat ze daar niets van bakken versta ik niet, zie eens hoe eenvoudig en prachtig”. Maar toen kreeg ik vroeging  en dacht aan mijn schoonmama want ik had haar erg graag en met veel liefde deze aquarel geschonken, helaas ze was er niet meer. Ik kreeg hier toch een levensles en viel met een smak terug op aarde. Wat was ik toch idioot geweest. En nu na 45 jaar denk ik ook aan haar, want zij stond achter mij en had op het huishoudgeld dat haar man haar gaf ons huwelijksfeest over gehouden!

Ik heb daarna nog eens bloemen geschilderd die heb ik aan mijn zus gegeven die graag bloemen ziet en ze ook tracht te aquarelleren.

Een model dat goed stil zit is een zegen voor een wat belegen artiest…

Niet huilen KL DSCF1803Ik heb nog eens iets gemaakt dat snel gaat, dus vlug resultaat, niet veel nadenken en wat op een zekere leeftijd belangrijk is het blijft goed stil zitten. Want toen ik verleden maand ging model schilderen met wat jonge snaken hadden zij al het ganse model geschetst en ik was nog aan het hoofd bezig. Dit is niet om te huilen, maar toch de titel van dit werk. Heb je al eens uien geaquarelleerd, niet gemakkelijk! Ze blijven wel goed stil zitten en ze doen je niet wenen maar het is moeilijk omdat ze zo liggen te blinken met hun huid. Door de hevige zon van deze zomer en niet aangepaste zonnecrème faktor N° x zijn ze wat aan het vervellen en dat moet je allemaal laten zien. Ik probeerde nog eens een handgescheptaquarelpapier en dat is van mijn voeten. Dit is papier waar ik alleen van weet dat ik het zeer, zeer ver gehaald heb en meer weet ik er ook niet van. Ik ging namelijk in op een advertentie van een artieste die op wereldreis vertrok en haar papier verkocht. We hadden telefonisch afgesproken wat ze verkocht en daarop besliste ik bepaalde papieren te komen halen. Toen ik helemaal bovenaan tegen de Nederlandse grens aankwam en na een uurtje praten over het vak wilde ik het papier meenemen en betalen. Maar wonder boven wonder ze vond het papier niet meer. Ze zocht en zocht …maar niets te vinden. Toen gaf ze me gewoon gratis enkele velletjes   handgescheptaquarelpapier van een bepaalde molen in Frankrijk. Wel dit is er eentje van. Ik gebrukte het ook al eens voor een geschenk op een meerdaagse van het AIB. Maar ik kan er niets op want het is gewoon minderwaardig vloeipapier. De kleuren verschralen, de verf  loopt door en blijft niet op zijn plaats, op sommige plaatsen “pakt” het pigment niet op papier en je kan nergens verbeteren want het papier is dadelijk stuk. Het is een soort veredeld WC-papier alleen niet op rollen.

Varia en één van de 50 “BESTE” aquarellisten volgens die juryleden?

IWS 3013 met boekklein DSCF1771Eind 2012 kreeg ik een uitnodiging om mee te doen aan deze International Watercolor Society wedstrijd. Zoals zo vaak dacht ik niet mee te doen, ik veranderde uiteindelijk toch van gedacht en stuurde mijn “zandaquarel” in. Tot mijn grote verbazing selecteerde men mij bij de 50 Beste en Konstantin Sterhof een Russische aquarelkunstenaar en jurylid plaatste mij zelfs bij de 10 beste. Het doet iets maar de dag daarna moet je even goed je opgeslagen electriciteits- en gasrekening betalen en de vuilbakken buiten zetten. Maar toch is het fijn. Hier het bewijs dat ik geen LEUKE verhaaltjes vertel en dat ik niet droomde toen het me overkwam. Maar internettoestanden zijn ook maar dat, het is vluchtig en soms LEUK en soms helemaal niet leuk. Ik plaatste enkele dagen geleden iets en dat gaat een persoon af op de foto en een naam in het stukje en zegt dat er gelijkenis is “???” alhoewel ik dit in een totaal ander verband plaatste. Ook gaf ik het een titel om wat reactie te krijgen en men leest dan niet verder en zegt dat ik geen gelijk heb alhoewel ik dieper in de tekst juist uitleg waarom ik het tegenovergestelde van wat ik bedoel bovenaan zette. Ik is dus echt moeilijk om mensen iets grondig te laten lezen op dit vluchtige medium. Dus daarom zeg ik het is ook maar wat het is op Dit ogenblik en morgen is er weer iets anders. Ik merk het ook bij de bezoeken en reacties op deze blog. NIET VAN WAKKER LIGGEN. Maar ik heb wel al wat vocht in huis gehaald om mijn 70ste verjaardag te vieren volgende week. Ik zal het maar vieren want dit komt niet meer alledagen voor.

David Hockney over tekenen…

david-hockney-with-an-ipad-1352113824_bDavid Hockney is na de dood van Lucian Freud de beroemdste levende kunstenaar. Hij werk al meer dan 60 jaar en is een tijdje geleden, nadat hij al de fotografie uitvoerig gebruikte en als een van de eersten acrylverf, nu ook begonnen met op een iPad te werken. Het is dus wel eigenaardig dat zo een “oude” kunstenaar met zo iets begint te experimenteren. Toen men hem vroeg hoe het komt dat hij op zijn leeftijd als eerste met zo een jong medeium werkte vertelde hij : omdat de jongeren niet meer kunnen tekenen! De iPad is een schetsboek waar je dadelijk alle teken of schildermateriaal mee in huis hebt, je moet niet zoeken naar kleur of stift, pen of penseel of inkt want alles is er op aanwezig. En hij vertelde ook dat een van de treurigste dingen ooit het afschaffen van het tekenenonderwijs in de kunstopleidingen is. Dit kan ik alleen beamen want ik maakte het 15 jaar geleden zelf mee. Men zal er natuurlijk vroeg of laat op terug komen en dan zal blijken wat een grote blunder dit geweest is. Iemand leren tekenen is hem leren zien, kijken en dat is zeer belangrijk! Op zijn laatste tentoonstelling hing volgende tekst “All The Works Here Were Made By The Artist Himself, Personally” maw “Al de schilderijen hier werden door de kunstenaar zelf gemaakt, Persoonlijk”. Hier ga ik het bij laten. Tussen haakjes dit zelfportret maakte Hockney op zijn iPad.

Pagina over de “huisartiest/huiskunstenaar” van Ter Heide

TerHeide bandDe “Gezellenstraat” : een unieke verzameling kunstwerken.

Op zondag 8 september 2013 wordt de “Gezellenstraat” officieel ingehuldigd. Deze “straat” situeert zich in het hoofdgebouw op de campus te Genk. Je vind er een unieke verzameling van 18 kunstwerken. Een wandeling door de Gezellenstraat is een wandeling door het activiteitenaanbod ondersteund door de stuurgroep Gezellen van Ter Heide.
Elk kunstwerk is van de hand van Tejo Van den Broeck, die al meer dan 20 jaar de rol van huiskunstenaar opneemt binnen Ter Heide.
Wat is een Gezel?
Het woord “Gezel” dekt binnen Ter Heide meerdere ladingen. Zo kennen we de “stuurgroep Gezellen”, een groep ouders, familieleden, sympathisanten die allerlei initiatieven, gericht op fondsenwerving, steunen en organiseren.
Gemakshalve worden ook personen en instellingen die los van de stuurgroep, een bijdrage leveren om infrastructurele en andere materiële noden in Ter Heide in te vullen, eveneens “Gezellen” genoemd.
Om het helemaal ingewikkeld te maken, kregen ook de kunstwerken, die speciaal gecreëerd werden om de Gezellen te onderscheiden de naam “Gezel”.
Het zijn deze laatste Gezellen, 18 prachtige aquarellen van de hand van Tejo Van den Broeck die in de Gezellenstraat te bewonderen zijn.
Het ontstaan van de allereerste Gezel.
In 1990 rees, onder impuls van de leden van de stuurgroep Gezellen, het idee om sympathisanten die Ter Heide financieel wilden ondersteunen, te bedanken met een soort oorkonde. Hiertoe werd er contact gelegd met Tejo Van den Broeck, een bevriende kunstenaar. In het samenspel dat volgde tussen Tejo Van den Broeck en Jan Maesen, één van de bezielende leden van de stuurgroep, ontstond “De Gezel”. Inspiratie werd gehaald in de afbeelding van Guido Gezelle, die toen op de briefjes van 5000 frank stond.
In plaats van een oorkonde creëerde Tejo een echt kunstwerk, met een briefje van 5000 frank centraal. De eerste Gezel was geboren. Het werd een enorm succes. De 200 exemplaren die gedrukt werden, waren snel de deur uit. Waarop een reeks Gezellen volgde, intussen al zeven in aantal, allemaal unieke schilderijen van de hand van Tejo.
18 kunstwerken.
Naast deze 7 Gezellen creëerde Tejo nog 11 andere prachtige kunstwerken voor Ter Heide. Deze werken zijn gelinkt aan ereleden en grote initiatieven, die meer dan 25.000 euro opleverden voor Ter Heide. Elk kunstwerk verwijst naar een specifiek initiatief. Een wandeling door de Gezellenstraat is een wandeling door het activiteitenaanbod ondersteund door de stuurgroep Gezellen : de fietssponsortocht Detroit-New Orleans, het banket ism Felix Alen, de fietssponsortochten van de Jokers, de kalendertegelacties in samenwerking met Mosa, 25 jaar ouderwerking, de filmcreaties van Rik Spaepen, de Sinterklaasacties van Ford Genk.
Tejo Van de Broeck.
Tejo Van de Broeck neemt aldus al meer dan 20 jaar de rol van huiskunstenaar van Ter Heide op.
We hebben het als organisatie met hem bijzonder getroffen.
Hij is niet alleen een uniek mens, wiens hart bij Ter Heide ligt, maar hij is tevens een erkend kunstenaar zowel in het binnen als in het buitenland. Getuige hiervan zijn de verschillende prijzen en bijzondere vermeldingen die hem regelmatig te beurt vallen. Zo won hij vorig jaar de Prijs Beeldende Kunst van de stad Beringen en werd hij begin dit jaar opgenomen in het internationele boek “Secrets and confessions of 15 watercolour Masters”.
Een wandeling door de Gezellenstraat wekt automatisch waardering voor de kunstenaar op.
Wie vertrouwd is met de aquarelkunst kan niet anders dan enorme bewondering voelen voor Tejo.
Zijn werken getuigen van een grote technische vaardigheid. Hij slaagt erin om zowel voorwerpen als portretten, zeer nauwkeurig in beeld te brengen.
Bovendien vertelt elke Gezel een verhaal, op een eigenzinnige manier door de kunstenaar verteld. Waar de geportretteerden een eerder toevallige plaats krijgen in het geheel en waarbij elk detail zorgt voor een verduidelijking van wat hij als schilder wil vertellen. Een kwinkslag is Tejo hierbij niet vreemd. Geïnteresseerden kunnen dit alles zelf ontdekken, ter plekke, in de Gezellenstraat, die vrij toegankelijk is tijdens de gewone werkuren.

De benaming huisartiest of huiskunstenaar is wat ongelukkig maar het geeft je wel een idee van wat het is. Ik maak dus om de zoveel tijd of als het nodig is iets voor Ter Heide. Dit is handig voor hun en ook voor mij. Zij weten wat ze kunnen verwachten ondanks “carte blanche” en ik ken het huis en moet niet meer op zoek achter informatie. En zoals je ziet is er wederzijds respect en ik vind dit zeer erg fijn, deze appreciatie doet enorm deugd!