Een opdracht.

Thieu en Celine2Dit is nog eens een opdracht waar ik erg tevreden over ben, helaas niet over de manier waarop het tot stand gekomen is. Ik bedoel dat ik tevreden ben dat het uiteindelijk goed gekomen is, want ik ben van al mijn opdrachten tot nu toe zeer tevreden. Dat  aanvankelijk niet zo tevreden zijn had voornamelijk te maken, zoals steeds met dat soort opdrachten, met de geheimhouding. Dus met hoe je aan zo opdracht kan beginnen. En soms is het echt een “opdracht”. De betrokkenen mogen van niets weten en daar loopt het steeds mis om dan toch aan goede documentatie te kunnen geraken. Ik kreeg ooit een zwart/wit foto van een man met skibril en muts op. Men verwachtte een kleurenportret (natuurlijk) en ik moest hem schilderen aan zijn bureau gezeten met een pak en een hemd en das aan.  Deze attributen ontving ik mooi uitgestald en  gefotografeerd op het echtelijk bed. Maar het is uiteindelijk toch goed gekomen met enorm veel kunst en vliegwerk. Deze reproductie is niet erg goed, links is een gedeelte van de kleur en het constrast weg.

Advertenties

Now the real stuff!

LADLAatje17Dit is ze dan in het echt, zonder iemand ernaast die interessant wil doen. Sommigen die me wat volgen hebben dit dus al gezien, op mijn Facebook, maar niet zo groot en juist of anderen zagen het in het echt in Estaimpuis. Maar die het nog niet zagen of toch nog willen kijken, doe maar en laat iets weten. Ik heb er naar mijn gedacht te lang aan gewerkt maar het moest om het zo te krijgen, maar op de duur is het echt werken geblazen want je kent het resultaat al. Maar om dit met aquarel te doen moet je gek zijn en hard zwoegen en ook een beetje ervaring, want gemakkelijk is het echt niet.

Zo heb je een idee van die petieterigheid van die akwarelletjes van mijn kleindochter en dochter.

Estaimpuis 15 b metOmdat je bij mijn vorige blog toch geen idee had van grootte, ben ik toen mijn eigen kopje af was er eens naast gaan staan alvorens ze te laten kaderen. Het is allemaal wat krom en scheef en donker maar van de grootte kan je je toch een idee vormen als je weet dat ik 1, 79 cm ben, op blote voeten. Ik heb ze geklemd op mijn speciaal voor de deze strapatsen gemaakte tekenplank, die juist past. Ik had nochtans gezegd tegen mijn vrouw zo’n grote aquarel maak ik nooit meer, maar dan komt er devraag om een van de uitgenodigden te zijn op een grote expo, speciaal voor die grote portretten en dan moet je toch kunnen van gedacht veranderen. Alhoewel ik dus wel de reactie kreeg ” en ik dacht dat je zo’n grote niet meer ging maken, je kan ze zelf niet meer dragen en loopt dagen krom, met pijn in de rug???”. Je bent nooit te oud om van gedachte te veranderen!

Na de dochter nu de moeder (mijn tweede groot akwarelleke op Arches van 160 x110 cm)

Ilse OK CampoNa de kleindochter mocht mijn dochter Ilse niet ontbreken. Ik had er al enkele van gemaakt maar op zo’n groot formaat (ook 1,60 x 1,10) moest ze er bij zijn. Ondanks mijn rug maar met een andere tafel ben ik er toch aan begonnen want ik wilde ze samen in Antwerpen hebben, zodat ze zusterlijk naast mekaar konden hangen. En ik moet erbij vertellen ze hadden bekijks, mijn dames. En zoals het opzet was groot werk op een grote tentoonstelling want ik wilde vermijden dat men er langs kon kijken, maar het moet natuurlijk goed zijn, want met een ellendig slecht maar toch groot werk val je ook op.

Mijn eerste aquarelleke van 1,60 cm x 1,10 cm

Mirte is nu een grote meidIk had op dat ogenblik al verschillende grote tentoonstellingen van aquarellisten gezien en besefte dat waneer je daan voor geselecteerd bent of aan wil deelnemen je moet zorgen dat men je ziet, en men daarna nog weet wie het was. Al te dikwijls nemen opbouwers van en tentoonstelling het niet zo nauw met het feit dat ze een goede tentoonstelling moeten bouwen en dus ook zoveel mogelijk werk tot hun recht moeten laten komen. Soms duwen ze een werk, vooral als het formaat het toelaat, in een hoekje. Het was deze gedachte die bij mij primeerde, zorgen dat men je ziet en dat men je niet in een hoekje kan duwen. Natuurlijk moet op de eerste plaats het werk staan, het moet een goed werk zijn. En dan zocht ik naar het grootste vel aquarelpapier dat in de handel was. Een stuk van een rol was niet goed voor me om allerlei redenen en dus kwam ik terecht bij dit vel van Arches. Bij Schleiper in Hasselt noch in Brussel was het voorradig dus stuurde men me dat pak van 10 vellen op uit Parijs. En het onderwerp had ik ook al lang in gedachte want ik wilde mijn kleindochter Mirte in de volle glorie van haar 13 jaar portretteren. En na 3 maanden intensief schilderen en een gebroken rug later was dit het resultaat. Gebroken rug: ik dacht ik werk tamelijk droog zodat ik dit rechtopstaand kan maken en dat was een grote blunder ik moest het toch liggend doen vermits water steeds naar het laagste punt loopt. Een stelling bouwen boven het werk was een optie maar praktisch niet haalbaar dus viel de keuze op een gebroken rug. Voor de volgende kocht ik een andere tafel en dat ging al iets beter.

Zo schilder je geen goed portret

WildWit 016

Ik heb al eens een werk laten zien waar ik je laat raden of het terug wit schilderen was of iets anders. Hier ga ik agressief te werk en ben ik niet tevreden en gooi er terug witte latex op of is het toch weer iets anders. In ieder geval was het de bedoeling om de schilderende schilder vast te leggen, de beweging en dat is soms beheerst en een andere maal loopt dat uit de hand. Bij mij zal dit niet vlug gebeuren maar ik zie bij collega’s dat ze soms gewoon verf op het papier of doek gooien, het daarna nog eens ronddraaien er opnieuw met een speciaal penseel verf opgooien. Er zijn er die er eens over lopen of met de wagen overrijden, weliswaar kunstig! Ik denk dan dit is alleen maar om te verdoezelen en om erg veel in het ongewisse te laten. Ik kan het niet en wil het ook niet. Vlekken om de vlekken, neen!

Iets over reizen en de muze.

De Reis onderweg is klaar 1035Ooit heb ik eens enkele werken over reizen gemaakt. Oorspronkelijk kon ik dit moeilijk plaatsen binnen mijn oeuvre. Maar door met zo een thema erg veel bezig te zijn krijg je inspiratie. Dit was mijn eerste gedacht: iets doen rond een stratenplan, het andere was dat met die man die geblinddoekt was door een masker bestaande uit een wegenkaart. Hier reis ik, speel ik met enkele voorwerpen op een oud stadsplan van Antwerpen. Het is oud omdat Antwerpen voor ons bijna onbereikbaar geworden is. Vroeger dus ten tijde van dat plan gingen we veel. De platenzaak Brabo draaide nog op volle toeren en het was doenbaar. Nu sta je al van in Geel in de file! Maar je ziet als je maar met iets bezig bent dan komt de muze langs zelfs als je al wat leeftijd hebt. Ze weet je te vinden, tenminste mij toch. Vroeger zat ik dikwijls op haar te wachten maar ze ging voorbij. Sommigen vertelden me dat ik iets moest drinken, dus een glas rode wijn. Dat is helemaal nefast afgelopen want ik had zelfs geen zin meer om op haar te wachten.

Zal ik het maar wit laten of helemaal terug wit schilderen? …Of verder afwerken??

Ik zal ze maar terug wit schilderenHet is steeds fijn om iets te overschilderen natuurlijk niet als het je eigen werk is, ik bedoel hier het overschilderen van een deur of muur. Maar een maagdelijk wit doek of vel aquarelpapier is altijd mooi. Vandaar dat spelen met de gedachte om het terug wit te maken. Dit kan ook betekenen dat wat er op staat, niet goed is. Het is de mogelijkheid om vele interpretaties in iets te stoppen en mensen even op het verkeerde been te zetten dat me steeds bezich houd. Multi-interpretabel kan men zeggen. Dan moet je je ook niet volledig bloot geven en kan je de echte bedoelingen soms verstoppen of verdoezelen. Dat zijn aangename dingen voor de mens. Hier kan natuurlijk ook dat ik nog stukken van het werk moet afmaken en dat die witte gedeeltes dus nog bijgewerkt zullen worden, want die strepen wit met dit penseel is om problemen vragen, maar als je goed kijkt zie je dat er witte verf aanzit op de punt. Dus toch weer niet helemaal juist. Ja, zoek het maar uit, je komt er wel op. Blijven zoeken! Er is nog iets wat de achtergrond betreft. Een zeer bekwame aquarellist vertelde eens voor gouden raad “Vermijd groen en dan zeker uit het potteke”. Dat was voor mij een goede reden om het toch eens te proberen en met dit resultaat!

L’Art de l’Aquarelle N°16 nog steeds spoorloos!

N°16 AdlADit is de omslag van N°16 van L’art de l’aquarelle. Normaal zou die eind februari ten laatste 1 maart voor de abonneés in de bus liggen. Ik kreeg op 7 maart een brief van Partner Press dat hij iets later zou zijn, ze hadden problemen. We zijn nu 10 dagen verder en nog steeds niets te zien. Ook bij de andere Belgische abonneés NIETS! Ik mailde naar Partner Press in Brussel ze antwoorden zelfs niet en de Franse abonneés of de tijdschriften kopers kunnen het gewoon krijgen. Over zo iets kan ik me behoorlijk opwinden. De afbeelding die hier op staat is de winnaar van de  International Watercolour Society 2013. De IWS jury selecteerde de 50 beste aquarellen en mijn aquarel “Moet er nog zand zijn” was daar ook bij en jurylid  Konstantin Sterkhov plaatste mij zelfs in zijn Top 10, op plaats 8 zelfs! Nu maar hopen dat ik die N°16 nog ontvang voor N°17 in Frankrijk uit komt. Ik ben reeds abonneé sinds het begin want ik schafte het mij aan op de geweldige aquarellententoonstelling van Seneffe en heb er geen spijt van. Het is op niveau en daarna maakte men zelfs een Engelstalige versie lichtjes anders dan de Franse!

Met deze aquarellen maakte ik in 99 mijn entreé in het Aquarel Instituut

Afbeelding 58Dit is een aquarel uit 1999. Ik was gestopt of beter ik moest stoppen met lesgeven, want dat kun je aan geïnteresseerden tot op hoge leeftijd, en maakte van de extra tijd gebruik om eens een grote aquarel te maken (de helft van zo’n heel groot Archesblad 105 x 75). Ik maakte er toen 2 en de eerste prijs ging naar 3 aquarellen (2 van mij en een van Xavier Swolfs). Nooit begrepen maar soit. Ik was reuze blij en vertrokken in het AIB. Ik kende dit instituut al langer, ging telkens naar de salons, leerde er de russen kennen en kon eindelijk mijn trots overwinnen om me aan te bieden voor de ballotage. En nu 14 jaar later zit ik nog in dit instituut en ben er erg blij mee. Ik hoop dat de titels ook bijdroegen  tot het mystrie nml.: “Zeer kortbij en toch ver weg…?” en het andere ” Zeer ver weg maar toch zo nabij…?” en dit was een verdraaing en aanpassing van een tekst die op een sweater stond die mijn zoon niet meer droeg.

Afbeelding 004a