Eerste zelfportret

1ste ZelfportretToen ik net 20 was en nog geen opleiding voor schilderkunst had genoten, dus op dat gebied een autodidact, schilderde ik dit portret. Ik had van een oom wel olieverf gekregen maar enige richtlijn daarbij was niet nodig blijkbaar. Ik begon dus wel enkele jaren daarvoor te schilderen met olieverf, ik was 10 jaar denk ik , maar dit hier maakte ik als prille twintiger. Ik was wel met een opleiding tekenen bezig maar alles moest nog gebeuren. Eenmaal verder in mijn opleiding heb ik tiental jaren geen portret meer durven maken, ik kon het niet toch niet op het niveau dat ik wilde bereiken.  Maar dit heb ik hier nog gelukkig maar want zeer veel van mijn eerste werkjes heeft mijn mama aan de buren gegeven toen we verhuisden. Ik heb dit ook pas later (10/20jaar) vernomen op een tentoonstelling. Toen vertelden de buren van vroeger me ” ik heb nog werk van U???” En toen bleek dat mijn moeder op een bepaald ogenblik zeer gul was geweest voor al onze oude buren, want ze hadden allemaal iets gekregen. Dit kwam ik pas enkele jaren geleden te weten. En ik die dacht dat ze tijdens de verhuis gestolen waren. Al die buren zijn nu natuurlijk schatrijk en mocht ik komen te overlijden dan hebben ze een goudmijn in huis. Het is daarom dat ook steeds zeg “Kunstschilder: je kan er van leven als je dood bent”!

Advertenties

Poets wederom poets…mijn kleine kant

Stams 1Ik stelde indertijd om de 2 à 3  jaar tentoon. Ik schilderde nog met acryl, dus het was voor 1985. De tweede keer dat ik alleen een grote tentoonstelling had wilden bepaalde “collectioneurs” meestal al vooraf komen kijken op atelier en eventueel hun keuze maken of iets laten reserveren. Dat was die keer ook het geval. Men maakte me een beetje gek en ik had zelf zeer hoge verwachtingen. Uiteindelijk werd niets vooraf gereserveerd. Op de tentoonstelling was er een bepaalde liefhebber die vroeg om een werk voor hem te reserveren. Dat kwam in orde, maar op het einde van de tentoonstelling vroeg hij me of het werk niet enkele weken bij hem in de woonkamer mocht hangen om te zien of mevrouw het ook zag zitten en of het in het interieur paste. Dat was OK voor mij. Ik bracht het werk (120 cmx120cm) en het werd opgehangen. Na verloop van tijd kreeg ik geen reactie en ik belde met de vraag hoe het zat. De bewuste man vroeg me om een ander werk en zonder probleem deed ik dat. Weer hoorde ik enkele weken niets. Ik nam contact op en men kon moeilijk een keuze maken en men vroeg me om een derde werk te brengen, wat ik weer deed zonder enig probleem. Nu hoorde ik er weer niets van en ik nam opnieuw contact. De brave man verzekerde mij dat ik een heel goede schilder was maar ongetwijfeld nog veel beter zou worden en dat ze afzagen van een aankoop tot later. Na deze tentoonstelling was ik bezig met spiegelingen en het gene zich vóór de drager, op de drager en achter de drager afspeelde. Ik maakte zo een reeks kleine acryls van 40 cmx50cm. Eentje daarvan was deze waar ik een lege passe-partout schilderde en met een glaspotlood (vetkrijt) schreef ik er op “verkocht aan de brave man” ook schilderde ik een rood bolletje, het teken dat het verkocht was. Dat alles met de nodige trope l’oeil effecten zoals de schaduw van het schrift en het bolletje en van de lege passe-partout. Alles was geschilderd, dus zelfs de pp en alles was dus gezichtsbedrog.  Op de tentoonstelling daarna was de man zeer verbolgen en vroeg me wat dit te betekenen had.Ik vertelde dat het spelen was met het gegeven “Voor, op en achter” en dat daar evengoed iets anders had kunnen opstaan en dus alles louter trompe l’oeil was. Maar nu komt het strafste van deze hele zaak. Na verloop van tijd niet na die tentoonstelling maar een tijd later ontdekte ik dat het werk spoorloos verdwenen was. Ik heb alleen nog de foto van dit stukje met de kleine afrekening.

Mooie opdracht om uit te voeren

Glas Ceyssens grootstDit is een opdracht die ik eens kreeg en maakte voor een vader die het bedrijf aan zijn zoon over droeg. In zo’n opdracht heb je dus de opdrachtgever en die heeft dikwijls heel wat wensen die moeilijk te verenigen zijn met je drang om er iets van te maken waar je achteraf niet beschaamd moet over zijn en dan heb je degene die de opdracht moet uitvoeren. Hier in het kort het verhaal waar ik mee aan de slag kon. De vader begon glas te plaatsen toen men glas nog vast zette met stopverf en hij verplaatste zich met zijn Vespa met een houten bakje er op voor materiaal enz. Hij woonde in het huisje van zijn ouders wat je links ziet. Hij huwde en bouwde zelf het huis met bedrijf dat je helemaal rechts ziet. De zoon nam het na zoveel jaren over en zette het gebouw dat je achter hen op deze reuze aquarel ziet. Op dit ogenblik is het bedrijf trouwens nog eens dubbel zo groot geworden. De vader vroeg me toen zijn zoon het overnam om de hele geschiedenis in beeld te brengen om dit in de hall van het bedrijf te kunnen hangen zodat de bezoeker in één oogwenk het hele verhaal voor zich zag. Dat was de opdracht en dit maakte ik er van. Iedereen was tevreden en dat is ook fijn! Want opdrachten zijn niet altijd een geschenk, moeilijk te weigeren en moeilijk om er iets goed mee te doen.

Nieuwe technologie…de Art-Meter.

Art-meterDit zeer gesofistikeerd apparaat heb ik in 1983 ontworpen omdat sommigen ernstig twijfelden aan de kunstwerken die ik maakte. Met dit zeer ingenieuse toestel kan je dadelijk zien of iets echte kunst is of niet. Je brengt het juist boven het te beoordelen stuk kunst aan en kijkt door het scherm en je merkt het dadelijk. Het is eenvoudig te bedienen zonder SD-kaart of andere rommel ook geen gedoe met USB 1, 2 of 3. Het werkt op zonne-energie en dus zonder pillen. Ik heb nog een 3-tal exemplaren ter beschikking. De prijs kan ik vanwege de Bijzondere belastingsinspectie niet mededelen op mijn blog maar daar valt over te praten als je van goede huizen bent! Wat je ziet is een zeefdruk op een zeer kleine en dan ook geringe oplage. Fato a Mano!

Casa di Maria-Carla in Elcito

Cas di Maria-CarlaOp mijn verzoek van gisteren ontving ik nog geen concrete reactie. Deze blog is blijkbaar nog door niemand gelezen die me kan helpen en ik zal er dan ook maar mee stoppen, is een reactie die je zou kunnen hebben. Maar die alleen op Facebook kijken worden dus met een kluitje in het riet gestuurd, want ik ga er uiteraard mee door.  In April ga ik op uitnodiging van zowel de Italiaanse Aquarel vereniging en als van Cartier Miliani Fabriano, het wereldberoemde papiermerk voor aquarellisten, als Belgische delegatie-leider naar het stadje Fabriano. Ik mocht een aantal Belgische aquarellisten selecteren en 22 daarvan gaan er werk hangen en we gaan met 13 er ook naar toe voor een week. Daar zullen op verschillende locaties tal van andere aquarellisten uit de hele wereld hun aquarellen tentoonstellen. Fabriano is niet zo ver van Elcito (12 km) en het is daar dat mijn liefde voor de aquarel vorm gekregen heeft en dat ik mijn eerste schuchtere pogingen ondernomen heb. Dit is het huisje van Maria Carla dat ik kon zien vanuit mijn verblijf daar in dat piep kleine dorpje Elcito. Mariacarla was in die tijd het liefje van Federico Mengoni. Je kijkt er over het dak van hun huisje in de richting van Apiro. Toen ik daar in het begin kwam wist ik zelfs niet dat Fabriano een beroemd papiermerk was. Ze maakten zelfs het aller eerste papieren geld. Ik zet op Facebook boven dit bericht heeft het nog zin…tuurlijk heeft het zin. Gewoon “liken” kan natuurlijk ook!

Zou graag nog eens een mooie rug schilderen.

Casinobloot Voorstelschets Liggend naakt in Casino GalinaIk heb op de KLim jarenlang model gegeven en dus ook geschilderd. Ook in Beringen in de Casino en op wat nu de Be-Mine is heb ik naaktmodellen geschilderd en in mijn lessen gehad. Nu zou ik dat graag nog eens doen voor op mijn komende tentoonstelling. Ik droom er van om nog eens zo’n mooi uitgelichtte rug te schilderen maar nu op groot formaat. Ik ben reeds enkele jaren uit dit wereldje van modellen en nu blijkt dit een serieus probleem om nog eens iemand te vinden om voor me te poseren. Slechts een paar kwartiertjes is voldoende. Vroeger dacht ik daar nooit aan dat anderen plots begonnen te fantaseren bij de gedachte dat ik dagelijks een naaktmodel had. In deze preutse tijden stoot ik zelfs in eigen familie op terughoudendheid. Mocht iemand zich geroepen voelen, laat maar weten. Hierbij een zeer kleine ruwe schets van de pose die ik zou willen schilderen.

Bewogen…maar niet stil gezeten!

Afbeelding 069Ik ben een tijdje bezig geweest om de beweging van een schilder tijdens het schilderen vast te leggen. Niet gemakkelijk! Een beweging suggereren met één beeld is zeer moeilijk, daar een beweging een aaneenschakeling van beelden is en dat kan je dus moeilijk in één beeld vatten, maar het was een poging. Het geschilderde stukje is een mengeling van twee contrasten waarvan de pigmenten mekaar afstoten en dan krijg je soms de menging van de twee maar na een tijdje schieten ze ieder een andere kant op. Dit was iets wat ik eens ontdekten en daarna hier uitprobeerde.

Tegenlicht

Against the lightDeze aquarel is gemaakt en als inspiratiebron maakte ik gebruik van een gedicht van Herman De Coninck nml het gedicht “Tegenlicht”. Ik gaf er een korte maar krachtige titel aan :Ik ben eigenlijk niet tegen licht (de wolken houden het licht wel lichtjes tegen maar de lucht ligt me wel). Het is in dit werk ook dat ik volgens een zeer alert jurylid een zware fout maakte in de tekening van hand en arm (pols). Hij vertelde me dat die te dun waren. En kijk nu zelf en oordeel. Zie je het? ….Wel dan kan je de volgende keer in de jury zetelen. De zwanger zware lucht kon ik op een avond fotograferen achter in mijn tuin en dit combineerde ik met een tegenlicht opname die ik maakte met mijn halogeenspot. Al enkele jaren oud, je zou dat niet zeggen maar het is zo. Ik zet ook nooit nog de datum op een werk. Dit is het resultaat van een tentoonstelling enkele jaren geleden waar enkele toeschouwers met hun neus tegen de grond liepen om de datums van mijn werken te bekijken en om dan te besluiten “allemaal oud werk”. Dat waren dan werken van het jaar daarvoor of zo. Je kan wel denken dat ik niet eventjes op enkele maanden een tentoonstelling bij mekaar borstel. Daar ik aan zo een groot werk al naar gelang de juiste grootte  toch tussen de 2 à 4 maand werk heb, nadat ik alle documentie verzameld heb en juist weet wat ik ga maken. En dan komt zo iemand vlug beweren “oud werk”. Dus daarna nooit meer een datum. Ik noteer het hier wel maar op het werk NIETS!

Tejo toont Theo de beroemde spiegel voor zelfportretten.

 

Theo toont Tejo_VDBSpiegels, glas, ramen, deuren en vensterramen zijn erg dankbare middelen om een vlak waar je gaat op schilderen te doorbreken, schreef ik gisteren al en dat is heden nog altijd zo! Ik heb dit gegeven waar al zeer veel kunstenaars gebruik van gemaakt hebben al heel mijn leven diverse malen gebruikt en ik zal dit waarschijnlijk nog dikwijls gaan gebruiken. Het geeft je zoveel mogelijkheden. Je kan iets voor je drager plaatsen, iets op de drager plaatsen en dan ook nog eens achter je drager en in al deze fases heb je nog verschillende plans maw mogelijkheden zat. Hier gebruik ik mijn spiegel die in de living hangt en die ik al in talloze werken heb boven gehaald. Onlangs nog in het zo slecht getekende (3 op 5) C-Mine. En vermits dit toch maar af en toe een lezer over de vloer krijgt plaats ik het nog eens. Mocht je het gisteren al gelezen hebben, laat het me weten aub.

Theo toont Tejo de beroemde zelfportretspiegel.

 

Theo toont Tejo_VDBVensters, ramen, deuren, glas en spiegels zijn dankbare middelen om een vlak waar je gaat op schilderen te doorbreken. Ik heb dit gegeven waar al zeer veel kunstenaars gebruik van gemaakt hebben al heel mijn leven diverse malen gebruikt en ik zal dit waarschijnlijk nog dikwijls gaan gebruiken. Het geeft je zoveel mogelijkheden. Je kan iets voor je drager plaatsen, iets op de drager plaatsen en dan ook nog eens achter je drager en in al deze fases heb je nog verschillende plans maw mogelijkheden zat. Hier gebruik ik mijn spiegel die in de living hangt en die ik al in talloze werken heb boven gehaald. Onlangs nog in het zo slecht getekende (3 op 5) C-Mine.