Instrumentum Pater Camilius (J.Guarnerius Cremonæ fecit 1721)

Guarnerius CamilliusEnkele jaren geleden kreeg ik de uitnodiging om in het kader van de Europese aquarelvereniging een werk te maken voor een tentoonstelling over muziek in Cremona (It). Cremona=Stradivarius en ja dan weet je genoeg zeker! Ik had thuis nog de oude viool van mijn vader liggen, hij gebruikte die vooral in zijn studententijd in Leuven om indruk te maken op een meisje, later mijn moeder geworden. Ik zocht in mijn archief of wat daar na erfenis en verdeling nog van overbleef en vond wat ik zocht. Een mooie foto van hun beide uit de tijd van dat mijn vader haar het hof maakte en dus viool speelde voor haar. Dus om deel te nemen in Cremona schilderde ik mijn vader zijn viool met dat fotootje erbij. De titel van het werk is in het latijn  “de viool van vader Kamiel” en de tekst die in de viool (Een Guarnerius) op het etikette staat. Rond de viool zweven wat noten en balken en dit kon je dus toen in Cremona bewonderen. En dat heb ik zelf ook gedaan en nog meer.

Advertenties

Theophiel: Hedendaags karokesportret met pixels op grootvaderswijze

 

Tejo_Karokes_Broeck klAAnDit is de eerste buitengewoon grote aquarel die ik maakte, formaat : 155 cm x 105 cm op Arches van 850 gr. In de publicatie van  “15 Masters of Watercolour” heeft de Franse journalist die hier was dat een beetje verkeerd begrepen. Er staat dus dat ik het portret van mijn grootvader met ruitjes van 10 cm op het blad bracht. Ik schilderde op deze wijze, die je hier in mijn portret ziet, ook mijn vrouw Antoinette.  Omdat ik op deze manier als 8-jarige begonnen was met vierkantjes te trekken op postkaarten van kunstwerken om ze te kunnen copiëren. Ik vertelde daarom enkele jaren geleden aan iedereen dat ik terug bezig was op “grootmoederswijze”. en voor mijn eigen portret werd dit dan natuurlijk op “grootvaderswijze”. Maar hoe ging ik hier te werk? Ik zocht dus pasfoto’s van mijn vrouw en van mij, ik was op die foto 16 jaar en mijn vrouw 18 jaar. Ik maakte er opnieuw opnames van en liet ze vergroten. Dan bracht ik er die raster op aan en bracht hetzelfde patroon over op mijn blad van 155 x 105. Ik liet er een witte boord rond tekende er dus vierkanten op van 10 cm op 10 cm, 15 aan de ene zijde en 10 aan de andere. Daarna bracht ik in ieder vierkantje alléén de grijswaarde van het overeenkomstige vierkantje op de foto over. Voor deze grijswaarde gebruikte ik een menging van een 9-tal bruinen  Om helemaal in de sfeer van toen te komen gebruikte ik bruinen en bruinrode kleuren daar de fotoafdrukken toen ook meestal op Chamois papier was, wat zo een klein beetje een rozige crèmekleur had. Het was een enorm werk want ik kon dit in mijn atelier nooit op afstand bekijken. Ik moest dit steeds naar boven in mijn living op een ruime afstand bekijken om te zien of die of die vakjes niet donkerder moesten. Dan goed onthouden welke vierkantjes nog donkerder moesten en terug naar mijn atelier en verder en dit zo ongeveer een 10 à 12-tal weken. Ik telde ook na verloop van tijd af : nog 85 vakjes van de 150 en nu nog 45 van de 150 etc. Het was een enorm werk zeer belastend voor mijn rug daar ik oorspronkelijk dacht mijn aquarelverf tamelijk droog te schilderen en het rechtopstaand te doen. Maar zoals je weet is aquarel met water  en redelijk wat water om de vakjes mooi egaal te krijgen. Dus moest het plat gebeuren en dan moet je trachten overal op dat blad van 155 x 105 te geraken en dit ten koste van de rug. Vroeger gebruikte men hiervoor een stelling en dat zou inderdaad beter geweest zijn of toch makkelijker. Maar achteraf was ik tevreden en al de rest ben je dan vlug vergeten. Dit is het verhaal achter het portret van mijn grootvader met ruitjes gemaakt! De kleuren op deze reproductie zijn niet helemaal juist!

Zo enkele dagen rustig tekenen is plezant

 

Alweer een prentje van Alden Biesen AAEen van de fijnste bezigheden die er zijn, is buiten gaan tekenen en schilderen. Maar voor mij moeten er een paar voorwaarden in acht genomen worden. Er mag geen druk zijn, dus ik moet tijd hebben en ik moet iets gevonden hebben dat ik wel wil maken, dat me aanspreekt en dat dus niet dient om in een map te geraken om er alleen nog uit te komen later… De omstandigheden moet optimaal zijn, mooi weer en niet te warm, een beschut plaatsje. Ik doe dit graag in groep zonder echter last te hebben van de groep. Als ik maar weet dat ze er ook zijn, maar me niet lastig vallen, dus laten werken. Je merkt het ik ben een lastige op dat gebied. Ik krijg de laatste tijd wanneer ik werk dan ook steeds de vraag: “En toch aan het werk…??” en als ik niet werk: “Niet aan het werk…???”. Ik moet me dus hoe dan ook steeds verantwoorden en in beide gevallen. Maar hier zat ik dus enkele dagen aan de Alde Biesen en kon er rustig werken en de foto is getrokken door een Nederlander die een wereldreis maakte en hij heeft ze me weken later uit Australië per email laten geworden. Alleen werd de rust één keer verstoord door twee wielertoeristen die zo onder de indruk waren van dit kunstwerk dat ze tegen mekaar knalden en eentje met schedelletsel moest worden afgevoerd.

TejoAldenBiese1

Peintre de la ville Dieppe.

Sas DieppeDit is het sas in de haven van Dieppe. De Lions van Dieppe hielden op het strand in Dieppe een veiling voor het goede doel en na lang twijfelen besloot ik toch maar mee te doen als ik een onderwerp kon vinden wat ik op een dag klaar kreeg. En ik vond dit in de haven meer bepaald een sas. Ik ging dus mijn aquarelpapier laten paragraferen en ontving een badge “Paintre de la ville Dieppe”. Ik heb eeb dag onder mijn parasol zitten werken en zweten en diende dit werkje in.  De echtgenoot van Nederlandse aquarelliste kocht het en nu hangt het mooi te pronken in hun leefkamer in Rotterdam. Weinigen hebben dit ooit gezien dus plaats ik het even op mijn blog. Ik ben nog steeds aan het afkicken van de selectie door de jury en de naweeën hiervan. Wat wel een enorme opkikker was, is het toekomen met de postbode van het boek  ” The complete book of watercolour – Secrets and And Confessions of 15 Masters of watercolour” en mijn bijdrage daarin nml 4 pagina’s.

Robert Wade NIET geselecteerd voor The American Watercolor Society met dit werk!!!

Bob Wade Atrium Boston 1995Omdat Robert Wade nogal nederig doet telkens hij niet geselecteerd was, wil ik zijn tekst nog eens herbekijken. Ik kan dit nog steeds niet goed verdragen. Ik ben wel geselecteerd maar met erg gemengde gevoelens maar dat is zeer persoonlijk. Maar ik hoop dat anderen er wel veel aan hebben. hier nog eens Robert Wade zijn tekst:

AFKEURINGSBLUES
Heb je de selectie voor die grote tentoonstelling gemist op? Als je ze hebt, dan welkom in de club en ben je zeker Robinson Crusoe niet! Persoonlijk ben ik waarschijnlijk veel meer VERWORPEN uit selecties dan enige ander kunstenaar die ik ken! Niemand, maar dan ook niemand, wil die vreselijke e-mail ontvangen waarin staat dit je werk VERWORPEN is, dit is iets zoals als een parkeerbon op de voorruit van uw auto, het gevoel hebben dat men u zojuist raak geschopt heeft, en dat de “meesterwerk”, waar u zo hebt aan gewerkt over, zo over tobde en bezorgd over was, en dan uiteindelijk door U als goed werd bevonden, is gepasseerd door de heren Juryleden.
Wat een geweldige klap voor je trots, wat een gevoel van wrevel, wat een bittere pil om te slikken is dit! Moet je graag tegen de grond geslagen worden? Neen, natuurlijk niet … wie zou er?  Er zijn, echter zijn nogal wat richtlijnen bij de jurering van een tentoonstelling, en het is net zo goed om een ​​aantal overwegingen eens op een rijtje te zetten voor je ontploft. De rechter, of de groep van juryleden, zal wel een aantal vereisten hebben bij het maken van hun keuze, niet de minste daarvan is om een ​​goed uitgebalanceerd tentoonstelling te presenteren van al het ingediende werk. Nu, als je toevallig een grote vaas van madeliefjes hebt geschilderd, en dus tien anderen hebben ook dat gedacht gehad, dan moeten er sommigen uit en heb je pech als je één van hen bent! We krijgen nooit te weten waarom we het niet gered hebben, en dus we blijven achter met de vraag waarom.
Ik wil je vertellen over een aantal van mijn in mijn ogen onrechtvaardige, oneerlijke, totaal bevooroordeelde, politiek beïnvloedde, onwetende, hatelijke en kwaadaardig afwijzingen!! Tenminste dit zijn het soort van gedachten die je het snelst voor de geest komen.Zelf ben ik ook dikwijls in de rol van rechter geweest zo vaak mezelf, en daaruit weet ik dat dit nooit het geval is. Het enige wat de jury probeert te doen is eerlijk zijn en nog eens eerlijk. Alle schilderijen worden geselecteerd op een anonieme manier, met het totale ontbreken van de naam van de artiest. Dit is niet zo makkelijk, want, zoals iemands handschrift, heeft iedere kunstenaar een stijl en dit zeer persoonlijk zodat een handtekening bijna overbodig is, maar dat moet absoluut genegeerd worden bij deze beslissingen. Omdat het meestal een groep is die de selectie van de werken maakt in alle grote tentoonstellingen, betekent dit dus dat er een meerderheid van stemmen nodig is, dus indien als twee juryleden je werk echt goed vinden, maar drie vinden het maar zo-zo is, dan heb je het zitten. The American Watercolor Society in New York had, is misschien wel de meest prestigieuze in de wereld, zeker is het een van de meest moeilijk om er een selectie te verkrijgen, dus iedereen wil er alles aan doen om in een AWS show opgehangen te worden. Maar daarbij geraken is bijna zoals de lotto winnen meestal zijn er 2000-2500 inzendingen, hieruit hebben de juryleden de monumentale taak om er ongeveer 100 te selecteren voor de tentoonstelling! Dit betekent dat ongeveer een op de twintig er een krijgt , en dat er dus zeer zware concurrentie is. Ik heb jaarlijks werk ingediend vanaf 1981 en ik ben slechts drie keer succesvol geweest in 1981, 1993, en 2000 ……….. dat is een lange wachten tussen door!

De Nationale Watercolor Society (NWS) heeft zijn basis aan de West Coast, en is slechts iets minder belangrijk dan de AWS, het aantal inzendingen en selecties zijn redelijk vergelijkbaar. Ik heb er twee keer ingediend, en twee keer afgewezen. Eén jaar kon de uitleg van de drie juryleden  niet geweest zijn dat het niet modern genoeg was, dus moest er is nog een andere factor meespelen. Wat zijn de artistieke beweegreden van juryleden? Indien er bijna geen enkel niveau verschil is, moet het moeilijk zijn om evenwichtige beslissingen te nemen ten minste als er één van de juryleden traditionele opvattingen over kunst heeft.
Het Koninklijk Instituut voor Schilders in Aquarellen, Londen, werkt op een ander systeem, de inzendingen zijn alleen mogelijk met reeds ingelijste werken. Het zorgt voor zeer dure port uit Australië, vooral omdat elke kunstenaar maximaal zes ingelijste werken kan indienen. Wanneer deze zending naar Londen, die je enkele honderden euro’s kost, word af gewezen doet dit nog veel meer pijn! Ik heb, tien jaar al, jaarlijks mijn werken voorgesteld aan de RI, en elk jaar werden er een aantal aanvaard, maar een jaar was er geen enkele geselecteerd.
Wel, zou ik me echt beschaamd moeten voelen om mijn weigeringen bekend te maken aan jullie? Helemaal niet! Elk schilderij dat ik heb gepresenteerdd aan elk van deze Societies is op dat moment mijn beste werk, en als dat nu niet goed genoeg is …ja, dan moet ik harder proberen. Onthoud dit … Constante aanvaarding schept zelfgenoegzaamheid en middelmatigheid, een afwijzing schept vastberadenheid en leid tot het uiteindelijke succes. En je moet geen wrok voelen tegenover de rechters, maar volgend jaar trachten iets beters te schilderen en in te dienen. Gewoon beter schilderen, en zorg dat je niet verbitterd gaat reageren! Dus, als het de eerste keer niet lukt, dan kun je dat beschouwen als vrij normaal! Afwijzingen helpen om je om nederig te blijven, (en dat geldt ook voor aquarel) en het is zeer goed voor je persoon. Ik was onlangs eregast op een van de grootste kunsttentoonstellingen in Melbourne. Na de officiële procedure waren we allemaal verzameld voor een kopje koffie en gebak. Een van de leden die het langste bij het Genootschap is kwam naar me toe en zei: “Ze leken er nogal een gedoe te maken dat u hier bent, maar ik hoe is uw naam?”
“Wade,” antwoordde ik, “Robert Wade.” “O,” zei hij, “En wat doe je voor een kost in dit kunstgedoe?”…….. Zoals ik al zei, nederigheid is goed voor je.

Selecties Aquarelsalon 2013

Mijn Be mine werd C-Mine Kleine 1161Sint Pietersbanden BeringenDeze Sint-Pietersbanden kerk en mijn C-mine zijn geselecteerd voor het volgende salon. Ik zou hier zeer blij mee moeten zijn maar ik heb toch zeer gemengde gevoelens hier bij door de behaalde punten en ik zal Robert Wade nog eens moeten nalezen, om te zien hoe ik dit moet interpreteren. Maar ik vrees dat hij zal zeggen NOG harder werken en NOG meer je best doen. Maar hier slaat hij de bal mis want als een jurylid het ene goed getekend vind en het andere niet en bij het andere jury lid is dit juist niet goed getekend maar wel een goede compositie. Ja dan weet ik het niet meer. Morgen terug met de voetjes op de grond en dit alles eens laten zakken. Eens te meer blijf ik het een loterij vinden. Neem zo een jury zijn papieren met de punten af en laat ze zonder deze papieren te bekijken opnieuw punten geven, wel dan ben ik er 100% zeker van dat dit erg verschillend zal zijn. Ik heb de tekst van Robert Wade, een van de grootste nog levende aquarellisten, nog eens nagelezen en hij besluit met dit stukje tekst dat ik jullie niet wil onthouden:

Afwijzingen helpen om nederig te blijven, (en dat geldt ook voor aquarel) en het is zeer goed voor je ziel. Ik was onlangs eregast op een van de grootste kunsttentoonstellingen in Melbourne. Na de officiële procedure waren we allemaal verzameld voor een kopje koffie en gebak. Een van de leden die het langste bij het Genootschap is kwam naar me toe en zei: “Ze leken er nogal een gedoe te maken dat U hier bent, maar ik ken uw naam niet.” “Wade,” antwoordde ik, “Robert Wade.” “O,” zei hij, “En wat doe je voor een kost in dit kunstspel?” Zoals ik al zei, nederigheid is goed voor je.

Ik moet hier uit besluiten dat ik nog veel moet leren en niet nederig genoeg ben. Slik!

En toch ben ik er zeker van dat deze beoordelaars niet altijd goed kijken. Ik werk aan de bv die C-mine 3 maanden en die heren taxeren dat op een 30-tal seconden. Knap werk. Een voorbeeld bij mijn werk “Tegenlicht” voor het thema Poëzie schilderde ik mezelf in tegenlicht en de zon weerkaatste op mijn pols die was dus voor een stuk wit, niet beschilderd. Een van de juryleden vertelde achteraf op de opening : het is tamelijk goed maar spijtig dat die hand met pols zo slecht getekend zijn, nml te dun of onjuist. Hij merkte dus niet op dat het volledige witgedeelte een deel van mijn pols en hand was en dit samen met de huidskleur, de hand en pols vormde. Bij het thema “Reizen” kreeg ik een 2 op 5 voor originaliteit voor het werk met de landkaart als masker??? Dan zakt je broeck toch wel erg laag. En nu bij één jurylid mijn C-mine een 3 op tekening en de andere een 5 en bij de Kerk van Beringen het zelfde een 3 bij de ene en een 5 bij de andere weer voor de tekening. Dat men mijn aquareltechniek niet zo goed vind daar kan ik mee leven omdat ik nu eenmaal niet gooi met water, pigment, penselen, zout, gesso en andere rotzooi. Ik “schilder” en toeval is eerder echt toevallig. Je kan zelfs stellen uitzonderlijk!

Dus ik zal er moeten mee leren leven maar ik heb nog tijd , ik zal me trachten de gedachten van R.Wade eigen te maken en dus hard werken en nog moeten verbeteren. Maar evolueert de jury mee?

Met Galina en de Russen

GalinaDit heb ik eens gemaakt op het einde van een 4 of 5 jarige opleiding van ieder jaar één week bij eerst Zhadanov en daarna Korobeiynikov. Ik durfde toen op het einde van al die jaren tegen Slava zeggen : niet aankomen aub ik wil het volledig zelfstandig maken, dat ik daarna ook echt kan zeggen dat het van mij is. Want ik weet uit ervaring heel veel leerlingen op zo een cursus er op uit zijn om de MEESTER zoveel mogelijk aan hun aquarel te laten prutsen en dan pakken ze er daarna zelf mee uit, zetten hun naam eronder en hangen het fier op een tentoonstelling. Ik trachtte dit altijd zelf te voorkomen door te demonstreren op een ander blad, een proefblad. Maar Slava had eigenlijk problemen met het Frans praten en hij is al geen prater dus hij sprak met zijn penseel op het blad. Zo in een groep van 12 à 15 man één week intensief werken met allemaal gelijkgestelde zielen, dat is erg aangenaam. Er hing dan zo een gewijde sfeer, en werd niet gepraat, geen muziek en als er iets gezegd moest worden fluisterde men. Het was een Russisch model dat ook als tolk dienst deed en je merkt het het was zeer fijn werken. Ik heb er echt van genoten en als je dan als bekroning van die lessen ook nog eens een aquarel kan maken die je durft laten zien, is dat bijzonder mooi!

Voor wie wil oefenen of studeren …ideaal onderwerp.

Moarandipottekes

Ik gaf vroeger waarnemingstekenen en daarvoor was ik leraar schilderen en daar ik toen meestal in de begin jaren van een opleiding stond heb ik allerlei onderwerpen gegeven. Maar een van de fijnste dingen die ik deed met de leerlingen was werken naar een stil leven. Je kan een stilleven zo moeilijk, of ingewikkeld maken als je wil en als de leerlingen net niet aankunnen. Het heeft veel voordelen, het blijft stil zitten, je kan er meerdere dagen aan werken, alle soorten tekenkundige problemen kun je inbouwen, geen last van een verschuivende schaduw door de zon etc. Dus veel voordelen. Zelf deed ik dat ook in mijn beginjaren en om dezelfde redenen. Ik heb er veel gemaakt en de meester van al die modernen op gebied van stillevens was voor mij Morandi. Met schijnbaar niets, wat potjes en een flesje, maakte hij sterke stillevens. Ik heb dat ook eens geprobeerd maar dan op mijn manier en zie hier het resultaat. Over het resultaat ben ik tevreden, maar op het AIB heb ik dit eens voor selectie ingestuurd en de jury was blijkbaar van oordeel dat anderen beter waren. Ik heb nog eens zoiets meegemaakt bij het thema industrie en toen ook was de jury van oordeel dat alleen zware industrie echt industrie is en mijn grafische industrie is toen niet begrepen en ik viel ernaast. Wat natuurlijk niets wil zeggen want uitgerekend deze 2 werken zijn korte tijd daarna aangekocht. Maar op dat ogenblik als je merkt dat je niet geselecteerd bent is dit toch even slikken. De grootmeester van de aquarel Robert Wade zegt: dan moet je gewoon nog harder werken en beter worden, maar daar heb ik toch mijn twijfels over. Ik zie toch dikwijls niet met mekaar te rijmen werken door één en dezelfde jury geselecteerd. Ik denk hier nu aan omdat ik zaterdag mijn “Interieur” ga voorleggen. Dat is steeds weer, zelfs voor een man op leeftijd, bibberen en bang afwachten. Het heeft iets van plankenkoorts maar dan zonder planken. Titel van dit werk: Moar_an_di pottekes ziet ge meer as ge denkt.   Flauw, hé?!?

Hommage aan Carl Willink

Willink1196Sinds ik in een lang verleden op de Meir in Antwerpen, toen je daar nog naar toe kon zonder vooraf uren in de file te staan, eens een tentoonstelling zag van Carl Willink was ik nog meer “fan” dan  daarvoor. Ik had een boek over Willink gekocht en ik kende zijn werken met die monsters op. Maar waarvoor ik hem het meest bewonderde waren zijn portretten. Het is door hem eigenlijk dat ik ingezien heb dat portretten ook op de nodige waardering van de kunstliefhebber kunnen genieten. Maar die tentoonstelling op de Meir van de toen nog levende kunstenaar greep me aan. Daarna en dat kwam dan door zijn vrouw werd hij een mediafiguur maar niet omwille van zijn artistieke waarde. Die vrouw, die veelvuldig in Nederland op televisie kwam in peperduur lederen kledij, vernielde na de breuk met hem ook het zeer mooie portret van Willinks eerste echtgenote dat in het Stedelijk in A’dam hing. Waar Willink trouwens zeer kort bij woonde, op de gracht. Maar in 1987, toen ik nog altijd in Elcito (een onooglijk klein dorpje in de Marche) op verlof ging, een vriend van me vroeg of ik dan ook de tuinen van Bomarzo regelmatig ging bezoeken,  moest ik passen. Ja zij hij, ik dacht dat omdat het daar vlak bij ligt en omdat jij toch zo een bewonderaar van Willink bent. Hij bezorgde me toen daar nog wat literatuur over en ik nam me voor er naar toe te gaan. Ik deed dit ook en ik was zo onder de indruk dat ik deze Hommage aan Carl Willink maakte en er ook wat familiale en privé anekdotes in verwerkte. Onder andere die strepen van Duchateau waar ik me toen wat aan ergerde, en ik dacht zoiets kan ik ook. Je ziet hier op dit werk die monsters een echt scheef gezet huis, een tuinhuisje (open mond) waar je kon in barbeknoeijen, de fontein en de tempel voor zijn eerste vrouw etc. En wij luisterden toen in de auto de ganse dag naar Per Eliza van Alice toen we dat eindelijk gevonden hadden. Dit even terzijde want dat heeft met het vorige NIETS te maken.

De doge en de dame of IOANNES BELLINVS+TEJO

DogeDit is het laatste werk dat de Vlaamse Gemeenschap kocht. Ik was van jonge belofte plotseling op één dag een oude kunstenaar geworden. Ik ben nog eens met groter werk moeten naar de aankoopcommissie gaan maar toen had Jan Hoet al een mijter op en was mijn werk iets uit lang vervlogen tijden. Het was trouwens met de hand geschilderd in een zeer verouderde techniek en wie doet dat nu nog. Maar goed, dit werk was dus aangekocht en alle openbare diensten mogen werk in bruikleen opvragen om hun gebouwen te verfraaien. Zo ook het hospitaal van Bree. zij vroegen in Brussel op Cultuur of ze dit werk in bruikleen kregen. Men belde terug om te vragen of er in Bree wel voldoende ruimte was om dit werk te hangen??? De verantwoordelijke daar had dit werk gezien en was overtuigd dat het kon. Kijk  toch maar eens na want wij moeten ook speciaal vervoer regelen om het te brengen??? Men belde mij op uit Bree met de vraag welke zijn de afmetingen. Ik vertelde hen “56cm x 75cm”. Ok  dan laten we het brengen en lieten dit ginder weten. Men belde terug van Brussel of het echt moest want een werk van 5,6 m x 7,5 m is niet evident. Laat maar komen zegt Bree. Dan krijg ik telefoon uit Brussel om te vragen hoe groot mijn werk is??? Ik vertel het hen en ze vragen me “bent U daar wel zeker van” want wij moeten hier speciaal vervoer zorgen. En of ik daar zeker van ben vertelde ik, ik heb het toch zelf gemaakt. En nog twijfelde men in Brussel. Nee breng het maar naar Bree, als het zo groot is als jullie zeggen, betaal ik het vervoer zelf wel gaf ik hen nog mee. En ze brachten het dan toch en het heeft er lang gehangen in afdeling “Maternitiet”. Of het er nu nog hangt weet ik niet het was in ieder geval een zware bevalling. Het is natuurlijk wel in kleur, want het was een van mijn eerste aquarellen uit 1984. Maar toen had iedereen nog geen fototoestel om te telefoneren en in Brussel op Cultuur was alles zwart/wit.